preparat aminokwasowy

Preparat aminokwasowy to specjalistyczny produkt medyczny zawierający aminokwasy – podstawowe składniki budulcowe białek. Preparaty te są stosowane w żywieniu klinicznym pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pełnowartościowego białka lub mają zaburzenia metabolizmu aminokwasów.

W medycynie preparaty aminokwasowe znajdują zastosowanie w leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, oparzeniami, urazami, w stanach katabolicznych oraz u chorych wymagających żywienia pozajelitowego. Dostępne są w formie roztworów do infuzji dożylnych lub jako suplementy doustne.

Skład preparatów aminokwasowych jest starannie zbilansowany i może zawierać zarówno aminokwasy egzogenne (niezbędne, których organizm nie potrafi syntetyzować), jak i endogenne. Istnieją również specjalistyczne preparaty aminokwasowe o zmodyfikowanym składzie, dostosowane do konkretnych stanów klinicznych, np. z podwyższoną zawartością aminokwasów rozgałęzionych dla pacjentów z encefalopatią wątrobową.

Stosowanie preparatów aminokwasowych powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem medycznym, gdyż nieprawidłowe dawkowanie może prowadzić do zaburzeń równowagi azotowej, elektrolitowej i kwasowo-zasadowej organizmu. Lekarz dobiera rodzaj preparatu i dawkowanie indywidualnie, uwzględniając stan kliniczny pacjenta, jego zapotrzebowanie na białko oraz funkcje metaboliczne organizmu.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
L-asparaginowy kwas – Interakcje

Kwas L-asparaginowy, naturalny aminokwas obecny w preparatach takich jak Vamin 18 Electrolyte-Free (3,4 g/1000 ml) oraz Vaminolact (4,1 g/1000 ml), nie wykazuje dotychczas istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami według dostępnych danych. Jednak ze względu na kwaśny odczyn roztworów (pH 5,2-5,6), wysoką osmolalność (510-1130 mOsm/kg H2O) oraz obecność jonów octanowych (w Vamin 18 Electrolyte-Free), istnieje potencjał do interakcji fizykochemicznych i farmakodynamicznych, zwłaszcza z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, lekami nefro- i hepatotoksycznymi oraz preparatami o wysokiej osmolalności. Zaleca się unikanie mieszania w jednym pojemniku i stosowanie oddzielnych dróg infuzji, a także monitorowanie funkcji nerek, wątroby oraz gospodarki azotowej u pacjentów poddawanych terapii.
biosynteza białek, dysfagia, gospodarka azotowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, jon octanowy, kwas L-asparaginowy, lek hepatotoksyczny, lek nefrotoksyczny, metabolizm białek, niewydolność narządowa, osmolalność, parametr biochemiczny, parametr fizykochemiczny, polipragmazja, preparat aminokwasowy, stan kataboliczny, terapia parenteralna, terapia wielolekowa, zaburzenie metaboliczne
Leksykon substancji czynnych
Histydyna – Interakcje

Histydyna, jako aminokwas stosowany w żywieniu pozajelitowym, wykazuje niewiele specyficznych interakcji farmakologicznych bezpośrednio z nią związanych. Większość potencjalnych interakcji wynika z obecności innych składników preparatów, takich jak wapń, potas czy emulsje tłuszczowe zawierające olej sojowy. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego podawania ceftriaksonu z roztworami zawierającymi wapń (np. Clinimix N17G35E, Finomel, Multimel) przez tę samą linię do infuzji, zwłaszcza u noworodków ≤28 dni życia, ze względu na ryzyko wytrącania się soli wapniowych ceftriaksonu i zgonu. Ponadto, preparaty zawierające histydynę nie powinny być podawane jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw infuzyjny z powodu ryzyka pseudoaglutynacji. W preparatach tych istotna jest także zawartość potasu, co wymaga ostrożności i monitorowania u pacjentów stosujących diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz leki immunosupresyjne (takrolimus, cyklosporyna) ze względu na ryzyko hiperkaliemii.
amiloryd, aminokwas, Aminoplasmal, antagonista receptora angiotensyny II, bilirubina, ceftriakson, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyk oszczędzający potas, emulsja tłuszczowa, glikozyd nasercowy, gospodarka potasowa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens triglicerydów, kortykosteroid, kortykotropina, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lipaza, lipaza lipoproteinowa, lipoliza osoczowa, olej sojowy, pochodna kumaryny, preparat aminokwasowy, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasowy, spironolakton, takrolimus, triamteren, warfaryna, witamina K1, zatrucie naparstnicą, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Skład i postać leku – Peditrace Novum produkt złożony

Peditrace Novum to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający pierwiastki śladowe niezbędne w żywieniu pozajelitowym, w tym cynk (7,64 µmol/ml), miedź (0,630 µmol/ml), mangan (0,0182 µmol/ml), selen (0,0887 µmol/ml) oraz jod (0,0155 µmol/ml). Produkt ma osmolalność około 40 mOsm/kg i pH 2,0, występuje w ampułkach po 10 ml i wymaga rozcieńczenia przed podaniem. Zawiera kwas solny do regulacji pH oraz wodę do wstrzykiwań jako rozpuszczalnik. Peditrace Novum jest kompatybilny z wieloma preparatami do żywienia pozajelitowego, takimi jak Aminoven Infant 10%, Vaminolact, SMOFlipid, Intralipid 20%, Vitalipid N, Soluvit N, ADDIPHOS, GLYCOPHOS oraz mieszaninami SmofKabiven i SmofKabiven EF z witaminami i elektrolitami.
cynk, emulsja tłuszczowa, fosforan, jod, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kwas solny, łącznik Luer-Lock, makroskładnik odżywczy, mangan, miedź, mieszanina do żywienia pozajelitowego, mikrobiologia, mikroelement, osmolalność, pierwiastek śladowy, preparat aminokwasowy, roztwór aminokwasów, roztwór przezroczysty, selen, strzykawka bezigłowa, warunek aseptyczny, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, witaminy rozpuszczalne w wodzie, woda do wstrzykiwań, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Cystyna – Wskazania do stosowania

Preparat Vamin 14 Electrolyte-Free zawiera cystynę w dawce 420 mg na 1000 ml roztworu, będącą integralną częścią kompleksowej mieszaniny aminokwasowej o łącznej zawartości 85 g aminokwasów na litr. Produkt dostarcza 13,5 g azotu oraz wartość energetyczną 1,4 MJ/l (350 kcal/l), charakteryzuje się pH 5,6 i osmolalnością 810 mOsm/kg wody. Cystyna jest wskazana do żywienia pozajelitowego u dorosłych pacjentów z umiarkowanie zwiększonym zapotrzebowaniem białkowym, zwłaszcza po rozległych zabiegach chirurgicznych, ciężkich urazach, w przewlekłych chorobach wyniszczających, zaburzeniach wchłaniania jelitowego oraz w okresach przedłużonego głodzenia lub niemożności przyjmowania pokarmów drogą doustną. Preparat nie zawiera elektrolitów poza około 90 mmol octanu, co należy uwzględnić w planowaniu żywienia pozajelitowego.
aminokwas, choroba wyniszczająca, ciężki uraz, cysteina, cystyna, infuzja dożylna, katabolizm białkowy, metabolizm białkowy, mieszanina aminokwasowa, niezbędny aminokwas, parametr biochemiczny, preparat aminokwasowy, Vamin 14, wsparcie metaboliczne, zaburzenie wchłaniania jelitowego, zapotrzebowanie białkowe, zapotrzebowanie na aminokwasy, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Glicyna – Dawkowanie i sposób podawania

Glicyna, jako składnik preparatów do żywienia pozajelitowego, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od produktu, wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta. W preparatach takich jak Aminomel 10E (7,55 g glicyny/1000 ml) i Aminomel 12,5E (9,44 g glicyny/1000 ml) zalecane dawki dobowe wynoszą odpowiednio 8-10 ml/kg mc. i 6,4-8 ml/kg mc., z maksymalną prędkością infuzji 1 ml/kg mc./godz. i 0,8 ml/kg mc./godz. Dla pacjentów z niewydolnością nerek stosuje się preparat Aminomel Nephro (1,29 g glicyny/1000 ml) z maksymalną dawką do 17 ml/kg mc./dobę i szybkością infuzji do 2 ml/kg mc./godz. W pediatrii dawkowanie jest uzależnione od wieku i masy ciała, np. w Aminoplasmal Paed 10% (2,0 mg glicyny/ml) dawki wahają się od 1,5-4,0 g aminokwasów/kg mc. u noworodków przedwcześnie urodzonych do 1,0-2,0 g/kg mc. u dzieci starszych (2-11 lat). Preparat Ismigen (43 mg glicyny/tabletka) stosowany jest podjęzykowo w dawce 1 tabletki dziennie przez 10 dni w miesiącu przez 3 miesiące u dzieci powyżej 3 lat i dorosłych.
aminokwas, faza pooperacyjna, glicyna, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, infuzja dożylna, leczenie nerkozastępcze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezbędny kwas tłuszczowy, osmolarność, pierwiastek śladowy, preparat aminokwasowy, produkt leczniczy, równowaga płynów, roztwór aminokwasowy, roztwór do infuzji, stan ciężki, stan kataboliczny, stężenie glukozy, tabletka podjęzykowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie metabolizmu glukozy, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Ornityna – Dawkowanie i sposób podawania

Ornityna, stosowana głównie w terapii schorzeń wątroby, jest dostępna w różnych formach farmaceutycznych, z dawkowaniem dostosowanym do postaci, wskazań i stanu klinicznego pacjenta. Dożylne podanie L-ornityny L-asparaginianu (Hepa-Merz) zaleca się w dawce do 20 g/dobę (4 ampułki), z możliwością zwiększenia do 40 g/dobę w stanach przedśpiączkowych i śpiączce wątrobowej, przy maksymalnej szybkości infuzji 5 g/godzinę. Preparaty doustne, takie jak OptiHepan i Ornispar, podaje się w dawkach od 3 do 18 g/dobę, rozpuszczając saszetki w wodzie i przyjmując podczas lub po posiłku. W żywieniu pozajelitowym ornityna jest składnikiem preparatów aminokwasowych, np. Aminoplasmal Hepa – 10% (0,48 g ornityny/1000 ml), dawkowanym w zakresie 0,8-1,5 g aminokwasów/kg m.c./dobę, z maksymalną szybkością infuzji 0,1 g/kg m.c./godz., podawanym dożylnie do żyły centralnej. Preparaty dla noworodków i dzieci, takie jak NUMETA G13%E Preterm i Primene 10%, mają dawkowanie zależne od masy ciała, wieku i stanu klinicznego, z zaleceniem ciągłego podawania przez 24 godziny u wcześniaków i niemowląt.
aminoplasmal hepa, choroba podstawowa, infuzja do żyły centralnej, L-ornityna L-asparaginian, NUMETA G13%E Preterm, ornityna, ornityny chlorowodorek, płyn infuzyjny, preparat aminokwasowy, PRIMENE 10%, równowaga aminokwasowa, saszetka, schorzenie wątroby, śpiączka wątrobowa, stan kliniczny, stan przedśpiączkowy, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
L-izoleucyna – Dawkowanie i sposób podawania

L-izoleucyna, aminokwas egzogenny, jest kluczowym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, a jej dawkowanie zależy od produktu, stanu klinicznego pacjenta oraz indywidualnego zapotrzebowania. Preparaty Aminomel dostępne są w stężeniach 5,85 g/1000 ml (10E) i 7,31 g/1000 ml (12,5E) L-izoleucyny, z dawkowaniem do 1 ml/kg mc./godz. (0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.) dla 10E oraz 0,8 ml/kg mc./godz. dla 12,5E. Minimalne zapotrzebowanie na aminokwasy wynosi 0,8-1,0 g/kg mc./dobę, co odpowiada 8-10 ml/kg mc./dobę dla Aminomel 10E i 6,4-8 ml/kg mc./dobę dla 12,5E. W stanach katabolicznych dawkę można zwiększyć do 2,0 g/kg mc./dobę (20 ml/kg mc./dobę dla 10E i 16 ml/kg mc./dobę dla 12,5E), nie przekraczając maksymalnej podaży płynów 40 ml/kg mc./dobę u dorosłych. Aminosteril N-Hepa 8% (10,40 g L-izoleucyny/1000 ml) stosuje się w niewydolności wątroby z dawkowaniem 1,0-1,25 ml/kg mc./godz. (0,08-0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.) i maksymalnie 1,5 g aminokwasów/kg mc./dobę (18,75 ml/kg mc./dobę). Preparat ten należy łączyć z węglowodanami, tłuszczami, elektrolitami, witaminami i pierwiastkami śladowymi.
aminokwas egzogenny, cewnik w żyle głównej, dieta doustna, droga dożylna, elektrolity, emulsja tłuszczowa, gospodarka aminokwasowa, infuzja ciągła, infuzja cykliczna, infuzja dożylna, katabolizm, L-izoleucyna, niedobór kwasów tłuszczowych, niewydolność wątroby, osmolarność, pierwiastek śladowy, preparat aminokwasowy, roztwór węglowodanów, stan kataboliczny, stan odżywienia, stres metaboliczny, wcześniak, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe

preparat aminokwasowy

Powiązane wpisy

L-asparaginowy kwas – Interakcje

Histydyna – Interakcje

Skład i postać leku – Peditrace Novum produkt złożony

Cystyna – Wskazania do stosowania

Glicyna – Dawkowanie i sposób podawania

Ornityna – Dawkowanie i sposób podawania

L-izoleucyna – Dawkowanie i sposób podawania