amnezja
Amnezja to zaburzenie pamięci charakteryzujące się całkowitą lub częściową utratą wspomnień. W medycynie wyróżnia się kilka typów amnezji, w tym amnezję wsteczną (utrata wspomnień sprzed wystąpienia urazu lub choroby), amnezję następczą (niezdolność do tworzenia nowych wspomnień) oraz amnezję całkowitą (globalna utrata pamięci).
Przyczyny amnezji mogą być organiczne, obejmujące urazy głowy, udary mózgu, niedotlenienie mózgu, choroby neurodegeneracyjne, infekcje ośrodkowego układu nerwowego czy ekspozycję na toksyny. Amnezja może również występować w kontekście zaburzeń psychogennych jako mechanizm obronny w odpowiedzi na traumatyczne wydarzenia.
Diagnostyka amnezji opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniach neuropsychologicznych oceniających funkcje pamięciowe, badaniach obrazowych mózgu (MRI, CT) oraz badaniach laboratoryjnych wykluczających określone przyczyny metaboliczne. Leczenie zależy od etiologii i może obejmować terapię przyczynową, rehabilitację neuropsychologiczną oraz techniki kompensacyjne wspomagające funkcjonowanie pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lambrinex 20 mg
Lambrinex, zawierający atorwastatynę, wykazuje stosunkowo dobrą tolerancję, choć 5,2% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych w badaniach klinicznych obejmujących 16 066 osób przez średnio 53 tygodnie. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (1-10%) to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, reakcje alergiczne, hiperglikemia, bóle głowy, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wzdęcia, nudności, biegunka), bóle gardła i krwawienia z nosa. Rzadziej występują małopłytkowość (0,01-0,1%), neuropatia obwodowa, zapalenie wątroby, cholestaza, miopatia, rabdomioliza, poważne reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka) oraz niewydolność wątroby (<0,01%). Istotne jest monitorowanie parametrów biochemicznych, gdyż 0,8% pacjentów wykazuje istotne (>3x GGN) podwyższenie aminotransferaz, a 2,5% wzrost kinazy kreatynowej (CK) powyżej 3x GGN, z 0,4% przypadków ciężkiego wzrostu CK (>10x GGN).
amnezja, anafilaksja, anoreksja, atorwastatyna, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cholestaza, cukrzyca, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, koszmar senny, łysienie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, nieostre widzenie, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, świąd, szumy uszne, utrata słuchu, wysypka, wzdęcie, zaburzenie seksualne, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, złe samopoczucie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Submena 100 mcg
Produkt leczniczy Submena, zawierający fentanyl w postaci tabletek podjęzykowych, wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych charakterystycznych dla opioidów, w tym najpoważniejszych: depresji oddechowej, niedociśnienia tętniczego oraz wstrząsu. Depresja oddechowa stanowi zagrożenie życia, szczególnie u pacjentów opioidowo-naïve, osób starszych oraz z zaburzeniami czynności oddechowej. W badaniach klinicznych najczęściej obserwowano nudności, zaparcia, senność i ból głowy, jednak precyzyjne przypisanie tych objawów wyłącznie Submenie jest utrudnione ze względu na jednoczesne stosowanie innych opioidów (morfina, oksykodon, fentanyl transdermalny). Działania niepożądane klasyfikowane są według układów i narządów, z częstością występowania od bardzo często (≥1/10) do częstości nieznanej, obejmując m.in. zaburzenia psychiczne (depresja, paranoja, majaczenie), neurologiczne (zawroty głowy, drgawki), sercowo-naczyniowe (tachykardia, bradykardia, niedociśnienie) oraz żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia, wymioty).
aftowe zapalenie jamy ustnej, amnezja, astenia, ból nowotworowy, bradykardia, depresja oddechowa, drgawki, duszność, dysfagia, dysforia, działania niepożądane opioidów, fentanyl podjęzykowy, fentanyl przezśluzówkowy, gorączka, jadłowstręt, majaczenie, nadużywanie leku, nadwrażliwość, nastrój euforyczny, niedociśnienie, niedoczulica, niewydolność krążenia, obrzęk języka, obrzęk obwodowy, owrzodzenie jamy ustnej, pokrzywka, przedawkowanie, spadek ciśnienia tętniczego, stan splątania, tachykardia, utrata przytomności, uzależnienie fizyczne i psychiczne, uzależnienie od leku, wstrząs, zaburzenia węchu, zamglone widzenie, zapalenie jamy ustnej, zatrzymanie oddychania, zawroty głowy, zespół odstawienny - Leksykon substancji czynnych
Cytykolina – Właściwości farmakodynamiczne
Cytykolina, klasyfikowana pod kodem ATC N06BX06 jako lek psychostymulujący i nootropowy, wykazuje wielokierunkowe działanie neuroprotekcyjne, istotne w terapii zaburzeń neurologicznych, takich jak ADHD, udary niedokrwienne mózgu oraz urazy głowy. Mechanizm jej działania opiera się na stymulacji biosyntezy fosfolipidów błon komórkowych neuronów, co poprawia funkcjonowanie pompy sodowo-potasowej i receptorów błonowych, a także stabilizuje błony komórkowe, wykazując działanie przeciwobrzękowe. Cytykolina hamuje aktywność fosfolipaz A1, A2, C i D, co redukuje powstawanie wolnych rodników i chroni antyoksydacyjne mechanizmy komórkowe, w tym glutation, zapobiegając uszkodzeniom oksydacyjnym. Ponadto substancja ta zapobiega apoptozie neuronów, utrzymuje rezerwę energetyczną komórek oraz stymuluje syntezę acetylocholiny, co przekłada się na poprawę funkcji poznawczych, takich jak pamięć i uwaga.
acetylocholina, ADHD, amnezja, apoptoza, biosynteza fosfolipidów, błona komórkowa neuronu, działanie antyoksydacyjne, działanie neuroprotekcyjne, działanie przeciwobrzękowe, etiologia naczyniowa, fosfolipaza, glutation, lek nootropowy, lek psychostymulujący, neurodegeneracja, neurotransmisja, niedokrwienie mózgu, obrzęk mózgu, pompa sodowo-potasowa, programowana śmierć komórkowa, receptor błonowy, spektroskopia rezonansu magnetycznego, stabilizacja błon komórkowych, stan poudarowy, stan pourazowy, strefa penumbry, szok pourazowy, udar niedokrwienny mózgu, układ antyoksydacyjny, uraz głowy, wolny rodnik, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie poznawcze - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Neurol 0,25 0,25 mg
Neurol (alprazolam), jako lek z grupy benzodiazepin, wywiera istotny wpływ na zdolności psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Działania niepożądane takie jak sedacja, amnezja, zaburzenia koncentracji, koordynacji ruchowej oraz percepcji wzrokowej prowadzą do obniżenia czujności, wydłużenia czasu reakcji i zaburzeń oceny sytuacji drogowej. Szczególnie nasilone są one w początkowym okresie terapii oraz przy wyższych dawkach alprazolamu. Dodatkowo, czynniki takie jak deprywacja snu, jednoczesne stosowanie innych leków działających depresyjnie na OUN czy spożycie alkoholu znacząco potęgują ryzyko upośledzenia zdolności prowadzenia pojazdów. Objawy zespołu odstawienia, w tym ból głowy, lęk, dezorientacja i nadwrażliwość sensoryczna, również negatywnie wpływają na bezpieczeństwo ruchu drogowego.
alprazolam, amnezja, ataksja, benzodiazepiny, depersonalizacja, deprywacja snu, derealizacja, dezorientacja, drżenie, działania niepożądane, funkcje poznawcze, lęk, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, nadmierne uspokojenie, nieostre widzenie, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, sedacja, uzależnienie, zaburzenia koncentracji, zaburzenia mowy, zaburzenia pamięci, zaburzenia równowagi, zespół odstawienia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Midazolam Sandoz 1 mg/ml
Midazolam, będący lekiem z grupy benzodiazepin, znacząco upośledza funkcje psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Jego działanie obejmuje sedację, amnezję, zaburzenia uwagi oraz osłabienie napięcia mięśniowego i koordynacji ruchowej, co przekłada się na obniżoną zdolność szybkiego reagowania i prawidłowej oceny sytuacji. Preparat dostępny jest w stężeniach 1 mg/ml oraz 5 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Lekarz powinien poinformować pacjenta o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów, obsługi maszyn oraz wykonywania czynności niebezpiecznych do czasu całkowitego ustąpienia działania leku, a decyzję o wznowieniu tych aktywności podejmuje indywidualnie, uwzględniając eliminację midazolamu i powrót pełnej sprawności psychomotorycznej.
amnezja, deprywacja snu, efekt sedatywny, eliminacja leku, lek benzodiazepinowy, midazolam, osłabienie napięcia mięśniowego, ośrodkowy układ nerwowy, roztwór do wstrzykiwań, sedacja, spowolnienie psychoruchowe, sprawność psychomotoryczna, upośledzenie funkcji poznawczych, zaburzenia czynności mięśni, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychomotoryczne, zaburzenia uwagi - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia dysocjacyjne – Objawy
Zaburzenia dysocjacyjne stanowią grupę zaburzeń psychicznych charakteryzujących się zaburzeniem integracji świadomości, pamięci, tożsamości, emocji i percepcji, często będących reakcją na traumatyczne lub stresujące wydarzenia. Kluczowymi objawami są depersonalizacja, derealizacja, amnezja dysocjacyjna oraz w przypadku dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości (DID) obecność dwóch lub więcej odrębnych tożsamości. Epizody amnezji mogą trwać od minut do lat, a objawy dysocjacyjne mogą mieć przebieg przewlekły z nawrotami, nasilając się pod wpływem stresu, bodźców sensorycznych lub emocjonalnych. Zaburzenia te często współwystępują z depresją, lękiem, PTSD, zaburzeniami osobowości, snu, odżywiania oraz nadużywaniem substancji, co komplikuje diagnostykę i leczenie. U dzieci objawy mogą obejmować m.in. epizody amnezji, zmiany zachowania, napady złości i trudności w koncentracji, a wczesna diagnoza jest kluczowa dla poprawy rokowania.
amnezja, amnezja dysocjacyjna, amnezja uogólniona, amnezja zlokalizowana, autoagresja, depersonalizacja, derealizacja, dysocjacyjne zaburzenie tożsamości, flashback, insomnia, integracja świadomości, PTSD, somnambulizm, stan osobowości, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, zaburzenie depersonalizacji-derealizacji, zaburzenie dysocjacyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie odżywiania, zaburzenie osobowości, zaburzenie osobowości mnogiej, zaburzenie percepcji, zaburzenie snu, zaburzenie tożsamości, zaburzenie współistniejące - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zyrtec UCB 10 mg
Cetyryzyna dichlorowodorek, będąca selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa, jednak może powodować działania niepożądane o różnym nasileniu. W badaniach klinicznych z udziałem ponad 3200 pacjentów stosujących dawkę 10 mg cetyryzyny, najczęściej obserwowano senność (9,63% vs. 5,00% placebo), zmęczenie (1,63% vs. 0,95%), zawroty głowy (1,10% vs. 0,98%) oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej (2,09% vs. 0,82%). Działania te miały przeważnie łagodne do umiarkowanych nasilenie. U dzieci (6 miesięcy do 12 lat) odnotowano m.in. biegunkę (1,0% vs. 0,6%), senność (1,8% vs. 1,4%) oraz zmęczenie (1,0% vs. 0,3%). Rzadko zgłaszano zaburzenia czynności wątroby, objawiające się podwyższonymi enzymami wątrobowymi i bilirubiną, które ustępowały po odstawieniu leku.
aminotransferaza, amnezja, antagonista receptorów H1, badanie kontrolowane placebo, biegunka, ból mięśni, ból stawów, cetyryzyna dichlorowodorek, drgawki, drżenie, dyskineza, dystonia, działanie cholinolityczne, działanie niepożądane, efekt z odbicia, enzymy wątrobowe, farmakovigilance, fosfataza alkaliczna, mimowolne oddawanie moczu, niewyraźne widzenie, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, osłabienie, osłabienie pamięci, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, paradoksalne pobudzenie, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja odstawienna, senność, stężenie bilirubiny, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, trombocytopenia, trudności w oddawaniu moczu, utrudnione oddawanie moczu, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji oka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, złe samopoczucie, zwiększenie apetytu, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – CetAlergin 10 mg
Analiza danych klinicznych i obserwacyjnych dotyczących cetyryzyny dichlorowodorku (CetAlergin 10 mg) wskazuje na dominujące działania niepożądane o charakterze neurologicznym, takie jak senność (9,63% vs 5,00% placebo), zmęczenie (1,63% vs 0,95% placebo), bóle i zawroty głowy. W badaniach z udziałem ponad 3200 pacjentów wykazano, że działania te mają zazwyczaj łagodne do umiarkowanego nasilenie. Pomimo selektywności cetyryzyny jako antagonisty receptorów H1, odnotowano sporadyczne przypadki zaburzeń układu moczowego, akomodacji oka oraz suchości błon śluzowych. Dodatkowo, rzadko obserwowano zaburzenia czynności wątroby manifestujące się podwyższonymi enzymami wątrobowymi i bilirubiną, które ustępowały po odstawieniu leku. U dzieci (6 miesięcy–12 lat) najczęstsze działania niepożądane to biegunka (1,0%), senność (1,8%) oraz zmęczenie (1,0%).
aktywność cholinolityczna, aminotransferaza, amnezja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból stawu, bolesne oddawanie moczu, cetyryzyna dichlorowodorek, depresja, drgawka, drżenie, dyskineza, dystonia, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, koszmar senny, lek przeciwhistaminowy, mimowolne oddawanie moczu, myśl samobójcza, nieprawidłowa czynność wątroby, niewyraźne widzenie, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, osłabienie, osłabienie pamięci, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, receptor H1, rotacja gałek ocznych, senność, splątanie, stężenie bilirubiny, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, tik, trombocytopenia, trudność w oddawaniu moczu, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji oka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zachowanie agresywne, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, złe samopoczucie, zmęczenie, zwiększenie apetytu - Leksykon substancji czynnych
Moklobemid – Przedawkowanie
Moklobemid, selektywny inhibitor MAO-A, w monoterapii wykazuje stosunkowo niskie ryzyko ciężkich powikłań po przedawkowaniu. Objawy toksyczne obejmują przede wszystkim ośrodkowy układ nerwowy (senność, dyzartrię, dezorientację, amnezję) oraz przewód pokarmowy (nudności, wymioty). W literaturze opisano przypadki przedawkowania do 20,55 g, które zakończyły się pełnym powrotem do zdrowia w ciągu 1-7 dni bez uszkodzenia wątroby czy zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Jednakże pojedynczy przypadek śmiertelny po dawce 4,9 g wskazuje na potencjalne ryzyko, zwłaszcza przy współistniejącym stosowaniu innych leków działających na OUN.
amnezja, dezorientacja autopsychiczna, dyzartria, hospitalizacja, inhibitor MAO-A, moklobemid, monoterapia, nudności i wymioty, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie moklobemidu, przewód pokarmowy, senność, substancja psychoaktywna, toksyczne zmiany w wątrobie, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenia mowy, zaburzenia orientacji, zaburzenia pamięci - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arlevert 20 mg + 40 mg
Lek Arlevert, zawierający cynaryzynę (20 mg) i dimenhydraminę (40 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przede wszystkim łagodnymi i przemijającymi działaniami niepożądanymi. Najczęściej obserwowaną reakcją jest senność, występująca u około 8% pacjentów, oraz suchość w jamie ustnej u około 5% leczonych, co jest zgodne z działaniem antagonistów receptorów H1. Inne działania niepożądane o różnej częstości obejmują m.in. leukopenię, małopłytkowość, bóle głowy, parestezje, zaburzenia widzenia, nudności, wysypki skórne oraz trudności w oddawaniu moczu. Większość z nich ma charakter łagodny i ustępuje podczas kontynuacji terapii.
agranulocytoza odwracalna, amnezja, antagonista receptora H1, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cynaryzyna i dimenhydramina, drgawka, drżenie, dyspepsja, dysuria, fotowrażliwość, jaskra zamykającego się kąta, leukopenia, liszaj płaski, małopłytkowość, nadmierne pocenie, niedokrwistość aplastyczna, nudność, paradoksalna pobudliwość, parestezja, przyrost masy ciała, reakcja nadwrażliwości, reakcja rumieniowatopodobna, senność, suchość w jamie ustnej, szum w uszach, ucisk w klatce piersiowej, wysypka, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie widzenia, zaparcie, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Alprazolam Aurovitas 0,5 mg
Alprazolam, będący benzodiazepiną dostępną w dawkach 0,25 mg, 0,5 mg oraz 1 mg (Alprazolam Aurovitas), znacząco wpływa na zdolności psychomotoryczne pacjenta, co przekłada się na upośledzenie prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Do najważniejszych działań niepożądanych należą nadmierne uspokojenie, niepamięć następcza, utrudniona koncentracja oraz osłabienie mięśni, które łącznie powodują spowolnienie reakcji, zmniejszoną czujność, zaburzenia pamięci i koordynacji ruchowej. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie alprazolamu z alkoholem, co prowadzi do synergistycznego nasilenia tych efektów i znacząco zwiększa ryzyko wypadków. Dodatkowo, niewystarczająca długość snu (poniżej 7-8 godzin) potęguje negatywne skutki farmakoterapii, wydłużając czas reakcji i pogarszając sprawność psychomotoryczną.
alprazolam, alprazolam aurovitas, amnezja, benzodiazepina, bezpieczeństwo farmakoterapii, deprywacja snu, edukacja pacjenta, higiena snu, niewydolność wątroby, odpowiedzialność zawodowa lekarza, osłabienie mięśniowe, pamięć operacyjna, predyspozycje genetyczne, przeciwwskazania do obsługi maszyn, przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów, sedacja, tolerancja lekowa, zaburzenia koncentracji - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Soloxelam 5 mg
Midazolam, będący benzodiazepiną stosowaną w formie roztworu do podawania doustnego, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania midazolamu w pierwszych dwóch trymestrach ciąży są ograniczone, jednak badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego. W trzecim trymestrze istnieje ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak ryzyko aspiracji u matki, niemiarowa czynność serca u płodu oraz obniżone napięcie mięśniowe, słaby odruch ssania, hipotermia i depresja oddechowa u noworodka. Midazolam przenika do mleka matki w ilości około 0,6% dawki przyjętej przez matkę, co wymaga rozważenia korzyści i ryzyka przy wielokrotnym stosowaniu leku w okresie laktacji. W przypadku jednorazowego podania przerwanie karmienia piersią zwykle nie jest konieczne.
amnezja, aspiracja płynów, ataksja, benzodiazepina, depresja oddechowa, działanie teratogenne, flumazenil, hipotermia, hipotonia, hipotonia mięśniowa, midazolam, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość serca, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie leków do mleka, sedacja, śpiączka, splątanie umysłowe, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie odruchu ssania - Leksykon chorób i schorzeń
Drgawki – Objawy
Drgawki stanowią objaw nieprawidłowej aktywności elektrycznej mózgu, manifestujący się różnorodnymi zmianami w zachowaniu, ruchach, odczuciach oraz poziomie świadomości. Klasyfikacja napadów dzieli je na ogniskowe (z zachowaną lub zaburzoną świadomością) oraz uogólnione, obejmujące m.in. napady toniczno-kloniczne, nieświadomości, toniczne, atoniczne, kloniczne i miokloniczne. Czas trwania napadów zwykle wynosi od 30 sekund do 2 minut, natomiast napad trwający ponad 5 minut definiowany jest jako stan nagły (status epilepticus) wymagający pilnej interwencji. Fazy napadu obejmują prodromę (występującą u około 20% pacjentów), aurę (do 65% przypadków), fazę iktalną oraz posiktalną, z charakterystycznymi objawami takimi jak zmiany nastroju, automatyzmy, utrata świadomości, drgawki, a także objawy neurologiczne i autonomiczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na różnice w prezentacji klinicznej u niemowląt, dzieci i dorosłych, w tym na napady zgięciowe u niemowląt oraz porażenie Todda u dorosłych.
amnezja, automatyzm, bezdech, déjà vu, drętwienie, drgawka, faza iktalna, faza prodromalna, halucynacja, jamais vu, mioklonia, napad atoniczny, napad drgawkowy, napad kloniczny, napad miokloniczny, napad nieświadomości, napad toniczno-kloniczny, napad toniczny, napad zgięciowy, nieprawidłowa aktywność elektryczna mózgu, padaczka, porażenie Todda, sinica, stan padaczkowy, status epilepticus, SUDEP, utrata świadomości, zaburzenie słuchowe