Temozolomide Glenmark – Kapsułki twarde

Temozolomide Glenmark
Kapsułki twarde, 250 mg

Produkt leczniczy zawiera temozolomid w różnych dawkach od 5 mg do 250 mg w formie twardych kapsułek, które zawierają również laktozę jako substancję pomocniczą. Stosowany jest w terapii nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego u dorosłych pacjentów, łączony z radioterapią, a następnie samodzielnie. Ponadto jest wskazany dla dzieci od 3 roku życia, młodzieży oraz dorosłych z nawrotem lub postępem glejaka złośliwego po wcześniejszym standardowym leczeniu. Preparat jest przeznaczony do leczenia nowotworów mózgu o agresywnym przebiegu.

Pobierz ChPL PDF Temozolomide Glenmark – Kapsułki twarde – 250 mg

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie temozolomidem w postaci kapsułek twardych, stosowanym w terapii guzów mózgu, obejmuje dwa etapy: leczenie skojarzone z radioterapią oraz monoterapię do 6 cykli. W trakcie leczenia skojarzonego temozolomid podaje się doustnie w dawce 75 mg/m² powierzchni ciała na dobę przez 42 dni równocześnie z radioterapią 60 Gy w 30 dawkach. Monitorowanie toksyczności hematologicznej i pozahematologicznej odbywa się raz w tygodniu, a kontynuacja leczenia wymaga spełnienia kryteriów: granulocyty ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l oraz toksyczność pozahematologiczna ≤ stopnia 1 wg CTC (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku spadku parametrów krwi lub wzrostu toksyczności konieczne jest czasowe przerwanie lub zaprzestanie podawania leku zgodnie z określonymi progami (np. granulocyty < 0,5 x 10⁹/l lub płytki < 10 x 10⁹/l).
Po 4 tygodniach od zakończenia leczenia skojarzonego rozpoczyna się monoterapia temozolomidem, początkowo w dawce 150 mg/m² przez 5 dni z 23-dniową przerwą, z możliwością zwiększenia dawki do 200 mg/m² od drugiego cyklu, jeśli nie wystąpiła istotna toksyczność (granulocyty ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l, toksyczność pozahematologiczna ≤ stopnia 2 wg CTC). Monitorowanie morfologii krwi odbywa się w 22. dniu cyklu, a w przypadku toksyczności hematologicznej lub pozahematologicznej zaleca się zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku istnieje zwiększone ryzyko neutropenii i trombocytopenii. Temozolomid należy podawać na czczo, kapsułki połykać w całości, nie otwierać ani nie rozgryzać. Wymioty po podaniu leku nie wymagają powtórzenia dawki w tym samym dniu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 250 mg

farmakokinetyka temozolomidu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyt obojętnochłonny, guz mózgu, leczenie przeciwwymiotne, leczenie skojarzone, monoterapia, morfologia krwi, neutropenia, płytka krwi, radioterapia, temozolomid, Temozolomide Glenmark, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, wznowa lub progresja
Działania niepożądane
Temozolomid (Temozolomide Glenmark) charakteryzuje się przewidywalnym profilem działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami hematologicznymi (neutropenia, trombocytopenia – bardzo często) oraz żołądkowo-jelitowymi (nudności u 43%, wymioty u 36% pacjentów z glejakiem, zwykle 1. lub 2. stopnia nasilenia). Mielosupresja, w tym odchylenia hematologiczne 3. i 4. stopnia, wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi i może wymagać modyfikacji dawkowania lub przerwania terapii. Inne często obserwowane działania niepożądane to bóle głowy, zmęczenie, wysypka oraz reakcje fototoksyczne. Warto zwrócić uwagę na zawartość laktozy w kapsułkach (od 61,7 mg do 399,3 mg w zależności od dawki), co może powodować nietolerancję u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania laktozy.

Postępowanie w przypadku działań niepożądanych obejmuje stosowanie leczenia objawowego (np. przeciwwymiotnego), ścisłe monitorowanie parametrów laboratoryjnych oraz indywidualizację dawkowania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby lub nerek, osób w podeszłym wieku, z obniżoną odpornością oraz poddawanych jednocześnie radioterapii, ze względu na zwiększone ryzyko mielosupresji i infekcji oportunistycznych. Znajomość i wczesne rozpoznanie działań niepożądanych temozolomidu pozwala na optymalizację terapii i poprawę jakości życia chorych, zwłaszcza w kontekście leczenia glejaków złośliwych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Temozolomide Glenmark 250 mg

afazja, ból brzucha, ból głowy, drgawki, dyspepsja, glejak, hemipareza, infekcja oportunistyczna, jadłowstręt, lek przeciwwymiotny, leukopenia, łysienie, mielosupresja, neutropenia, niedobór laktazy, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, nietolerancja laktozy, nudności, odwodnienie, pancytopenia, parestezja, radioterapia, reakcja fototoksyczna, reaktywacja zakażenia wirusowego, temozolomid, trombocytopenia, wtórny nowotwór złośliwy, wymioty, wysypka, zaparcia, zawroty głowy, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Interakcje leku
Temozolomid, stosowany w terapii nowotworów złośliwych, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który ogranicza ryzyko interakcji metabolicznych, gdyż nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 i wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza. Badania kliniczne wykazały brak istotnego wpływu na klirens temozolomidu przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak deksametazon, prochlorperazyna, fenytoina, karbamazepina, ondansetron, antagoniści receptorów H2 (np. ranitydyna) oraz fenobarbital. Wyjątkiem jest kwas walproinowy, który powoduje statystycznie istotne zmniejszenie klirensu temozolomidu, co może zwiększać ryzyko toksyczności i wymaga monitorowania oraz ewentualnej korekty dawki. Ponadto, podanie temozolomidu z pokarmem obniża maksymalne stężenie leku (Cmax) o 33% oraz ekspozycję (AUC) o 9%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo dla optymalnej biodostępności.

Istotnym aspektem terapii temozolomidem jest potencjalne nasilanie mielosupresji przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o działaniu mielotoksycznym, co manifestuje się leukopenią, neutropenią, trombocytopenią oraz zwiększonym ryzykiem infekcji. W takich przypadkach konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych i rozważenie dostosowania dawkowania. Ponadto, mimo braku bezpośrednich danych klinicznych, zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na możliwość nasilenia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, nasilenie nudności i wymiotów oraz potencjalne zaburzenia funkcji wątroby i nawodnienia. Warto podkreślić, że dostępne dane dotyczą wyłącznie populacji dorosłych, a stosowanie temozolomidu u dzieci i młodzieży wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Temozolomide Glenmark 250 mg

antagonista receptora H2, AUC, biodostępność, chemioterapia, Cmax, cytochrom P450, deksametazon, działania niepożądane, działanie mielosupresyjne, fenobarbital, fenytoina, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, klirens, kwas walproinowy, lek cytotoksyczny, leukopenia, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, MTIC, neutropenia, nudności i wymioty, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, prochlorperazyna, temozolomid, toksyczność, trombocytopenia, wiązanie z białkami osocza
Profil bezpieczeństwa leku
Temozolomid jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki oraz potencjalne ryzyko dla dziecka, co wymaga przerwania karmienia piersią przed rozpoczęciem terapii. U pacjentów w podeszłym wieku (>70 lat) obserwuje się zwiększone ryzyko neutropenii i trombocytopenii, dlatego konieczna jest szczególna ostrożność. Również u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby (łagodne do umiarkowanych) zaleca się ostrożność, mimo że farmakokinetyka temozolomidu nie wymaga modyfikacji dawki; brak jest danych dla ciężkich zaburzeń wątroby (Klasa C Childa), co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka przed terapią.

Pod względem wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, temozolomid może powodować zmęczenie i senność, dlatego pacjenci powinni zachować ostrożność podczas wykonywania tych czynności. Nie ma dostępnych danych dotyczących interakcji temozolomidu z alkoholem, a dokumentacja nie zawiera ostrzeżeń w tym zakresie. W praktyce klinicznej należy zatem monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych wpływających na funkcje poznawcze i motoryczne oraz dostosować zalecenia indywidualnie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Temozolomide Glenmark 250 mg
Przeciwwskazania
Temozolomide Glenmark jest lekiem przeciwnowotworowym dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 20 mg, 100 mg, 140 mg, 180 mg oraz 250 mg. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na temozolomid, substancje pomocnicze, w tym laktozę (zawartość laktozy w kapsułkach wynosi od 61,7 mg do 399,3 mg w zależności od dawki), oraz na dakarbazynę ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką mielosupresją, a przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena parametrów hematologicznych i wykluczenie mielosupresji. W przypadku jej stwierdzenia należy rozważyć odroczenie leczenia lub alternatywne metody terapeutyczne. Ponadto, u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy stosowanie leku jest odradzane lub wymaga szczególnej ostrożności.

Ze względu na potencjalne działanie teratogenne i genotoksyczne, Temozolomide Glenmark jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, planujących ciążę oraz karmiących piersią; przed terapią należy wykluczyć ciążę i zalecić skuteczną antykoncepcję. Należy również uwzględnić możliwe interakcje lekowe, zwłaszcza z innymi lekami mielosupresyjnymi, oraz zachować ostrożność u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby lub nerek, co może wymagać modyfikacji dawkowania. U osób w podeszłym wieku wskazane jest dokładne rozważenie stosunku korzyści do ryzyka terapii ze względu na zwiększone ryzyko mielosupresji i działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Temozolomide Glenmark 250 mg

ciężka mielosupresja, dakarbazyna, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, lek przeciwnowotworowy, leki mielosupresyjne, mielosupresja, nadwrażliwość na dakarbazynę, nadwrażliwość na temozolomid, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, parametry hematologiczne, szpik kostny, temozolomid, upośledzenie funkcji nerek, upośledzenie funkcji wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Przedawkowanie
Przedawkowanie temozolomidu stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta, głównie z powodu jego silnego działania mielosupresyjnego. W badaniach klinicznych oraz opisach przypadków odnotowano, że dawki znacznie przekraczające standardowe 150-200 mg/m² (np. 10 000 mg podane w ciągu 5 dni) prowadzą do ciężkiej pancytopenii, gorączki neutropenicznej, zakażeń wieloogniskowych oraz niewydolności wielonarządowej, co w skrajnych przypadkach kończy się zgonem. Długotrwałe stosowanie temozolomidu powyżej standardowego 5-dniowego cyklu, nawet do 64 dni, również zwiększa ryzyko poważnych powikłań hematologicznych i infekcyjnych. Mechanizm toksyczności opiera się na bezpośrednim uszkodzeniu komórek macierzystych szpiku kostnego, co skutkuje długotrwałą mielosupresją i zwiększoną podatnością na infekcje.

W przypadku podejrzenia przedawkowania temozolomidu konieczne jest natychmiastowe przeprowadzenie szczegółowej oceny hematologicznej w celu określenia stopnia mielosupresji oraz wdrożenie leczenia podtrzymującego. Terapia powinna obejmować przetoczenia preparatów krwiopochodnych, stosowanie czynników wzrostu (G-CSF), antybiotykoterapię o szerokim spektrum w przypadku neutropenii oraz intensywne monitorowanie parametrów życiowych i wsparcie funkcji narządów w razie niewydolności. Szybka interwencja jest kluczowa dla ograniczenia ryzyka rozwoju niewydolności wielonarządowej i zgonu. Reakcja na przedawkowanie może być indywidualna, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta i dostosowanie terapii do jego stanu klinicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Temozolomide Glenmark 250 mg

antybiotykoterapia, cytostatyk, czynnik wzrostu G-CSF, działanie cytotoksyczne, elementy morfotyczne krwi, erytrocyty, głęboka neutropenia, gorączka, gorączka neutropeniczna, infekcje oportunistyczne, komórki macierzyste szpiku kostnego, komórki progenitorowe szpiku, leukocyty, mielosupresja, neutropenia, niewydolność wielonarządowa, obniżona odporność, pancytopenia, płytki krwi, powikłania hematologiczne, preparaty krwiopochodne, temozolomid, toksyczność hematologiczna, układ krwiotwórczy
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne temozolomidu na modelach zwierzęcych (szczury, psy) wykazały, że głównymi narządami docelowymi toksyczności są szpik kostny, układ siateczkowo-śródbłonkowy, jądra oraz układ pokarmowy. Dawki śmiertelne dla 60-100% zwierząt wiązały się ze zwyrodnieniem siatkówki, jednak efekt ten nie został potwierdzony klinicznie u ludzi. Obserwowano silną mielosupresję manifestującą się zależnym od dawki spadkiem leukocytów i płytek krwi. Temozolomid wykazuje działanie embriotoksyczne i teratogenne, co jest charakterystyczne dla związków alkilujących. W długoterminowych badaniach u szczurów po 6 cyklach leczenia zaobserwowano rozwój nowotworów, w tym raka piersi, rogowiaka kolczystokomórkowego skóry oraz gruczolaka podstawnokomórkowego, co wskazuje na gatunkowo specyficzną wrażliwość szczurów na działanie rakotwórcze leku.

Testy genotoksyczności, takie jak test Amesa i test aberracji chromosomowych na ludzkich limfocytach, potwierdziły mutagenny potencjał temozolomidu, zgodny z jego mechanizmem alkilującym DNA. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje toksyczność hematologiczną, embriotoksyczność, teratogenność oraz gonadotoksyczność, szczególnie wpływ na jądra samców, co może skutkować zaburzeniami płodności. Pomimo wykazania potencjału rakotwórczego w modelach zwierzęcych, zwłaszcza u szczurów, nie zaobserwowano istotnych efektów nowotworowych w badaniach klinicznych u ludzi. Wyniki te podkreślają konieczność monitorowania parametrów hematologicznych oraz funkcji rozrodczych podczas terapii temozolomidem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Temozolomide Glenmark 250 mg

aberracja chromosomowa, dawka kliniczna, działanie gonadotoksyczne, embriotoksyczność, gruczolak podstawnokomórkowy, jądro męskie, leukocyt, mielosupresja, minimalna dawka śmiertelna, odpowiedź mutagenna, płytka krwi, rak piersi, rogowiak kolczystokomórkowy skóry, szpik kostny, temozolomid, teratogenność, test Amesa, toksyczność hematologiczna, układ pokarmowy, układ siateczkowo-śródbłonkowy, związek alkilujący, zwyrodnienie siatkówki
Skład i postać leku
Temozolomide Glenmark dostępny jest w formie kapsułek twardych o dawkach 5 mg, 20 mg, 100 mg, 140 mg, 180 mg oraz 250 mg, każda zawierająca odpowiednią ilość temozolomidu. Kapsułki zawierają również substancje pomocnicze, w tym laktozę w ilościach od 61,7 mg (100 mg kapsułka) do 399,3 mg (5 mg kapsułka). Dodatkowe składniki to krzemionka koloidalna bezwodna, karboksymetyloskrobia sodowa (Typ A), kwas winowy i kwas stearynowy. Otoczka kapsułek różni się barwnikami w zależności od dawki, a nadruk wykonany jest tuszem zawierającym m.in. tlenek żelaza czarny (E172). Kapsułki mają rozmiar 0 i są pakowane pojedynczo w saszetki z folii Papier/LDPE/Aluminium/Etylenu i kwasu akrylowego kopolimer, w opakowaniach po 5 lub 20 sztuk.

Warunki przechowywania zależą od dawki: kapsułki 5 mg i 20 mg należy przechowywać poniżej 25°C, natomiast kapsułki 100 mg, 140 mg, 180 mg i 250 mg poniżej 30°C. Okres ważności wynosi 2 lata dla wszystkich dawek. Ze względu na cytotoksyczne właściwości temozolomidu, nie wolno otwierać kapsułek; w przypadku uszkodzenia należy unikać kontaktu proszku ze skórą i błonami śluzowymi, a w razie ekspozycji natychmiast przemyć miejsce kontaktu mydłem i wodą. Pacjentów należy poinformować o konieczności przechowywania leku w miejscu niedostępnym dla dzieci, gdyż przypadkowe spożycie może być śmiertelne. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Temozolomide Glenmark 250 mg

dwutlenek tytanu, indygotyna, kapsułka twarda, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, kwas stearynowy, kwas winowy, laktoza, makrogol, saszetka, substancja pomocnicza, szelak, temozolomid, Temozolomide Glenmark, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, właściwość cytotoksyczna, wodorotlenek amonowy, wodorotlenek potasu
Specjalne ostrzeżenia
Stosowanie temozolomidu wiąże się z ryzykiem wystąpienia poważnych działań niepożądanych, w tym zakażeń oportunistycznych (np. Pneumocystis jirovecii), reaktywacji wirusów HBV i CMV oraz opryszczkowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, szczególnie w skojarzeniu z radioterapią i steroidami. Zaleca się profilaktykę PCP u pacjentów leczonych 42-dniowym schematem temozolomidu, niezależnie od liczby limfocytów, oraz kontynuację profilaktyki w przypadku limfopenii do uzyskania wartości ≤ 1 x 10^9/l. Monitorowanie czynności wątroby jest obligatoryjne przed i w trakcie terapii, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym niewydolności wątroby zakończonej zgonem. Przed leczeniem należy wykonać testy czynnościowe wątroby, powtórzyć je w połowie cyklu 42-dniowego oraz po każdym cyklu, a w przypadku nieprawidłowości rozważyć kontynuację terapii. Należy również uwzględnić ryzyko mielodysplazji i wtórnych nowotworów hematologicznych.

Hematotoksyczność temozolomidu wymaga ścisłej kontroli parametrów krwi: całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych powinna wynosić ≥ 1,5 x 10^9/l, a liczba płytek krwi ≥ 100 x 10^9/l przed rozpoczęciem leczenia. Kontrolę należy przeprowadzić w 22. dniu terapii i następnie co tydzień do uzyskania powyższych wartości. W przypadku granulocytopenii < 1,0 x 10^9/l lub trombocytopenii < 50 x 10^9/l dawkę temozolomidu należy obniżyć o jeden poziom (100, 150, 200 mg/m² p.c.). Nudności i wymioty są bardzo częstym działaniem niepożądanym, dlatego zaleca się stosowanie leków przeciwwymiotnych profilaktycznie, zwłaszcza u pacjentów z glejakiem wielopostaciowym. U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zwiększone ryzyko neutropenii i trombocytopenii. Kobiety w wieku rozrodczym i mężczyźni powinni stosować skuteczną antykoncepcję odpowiednio przez co najmniej 6 i 3 miesiące po zakończeniu terapii. Lek zawiera laktozę (od 61,7 mg do 399,3 mg w zależności od dawki) i jest wolny od sodu (< 23 mg na kapsułkę).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Temozolomide Glenmark

białaczka szpikowa, brak laktazy, chemioterapia, deksametazon, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyt obojętnochłonny, hepatotoksyczność, kriokonserwacja nasienia, limfopenia, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pancytopenia, Pneumocystis jirovecii, radioterapia, steroid, temozolomid, trombocytopenia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zahamowanie czynności szpiku, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc Pneumocystis, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Właściwości farmakodynamiczne
Temozolomid, klasyfikowany jako lek alkilujący (ATC: L01AX03), wykazuje cytotoksyczne działanie poprzez alkilację pozycji O6 i N7 guaniny w DNA, co prowadzi do uszkodzeń i śmierci komórek nowotworowych. W randomizowanym badaniu klinicznym u 573 pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym, terapia skojarzona temozolomidem (75 mg/m²/dobę przez 42 dni podczas radioterapii, następnie 150-200 mg/m²/dobę przez 5 dni w 28-dniowych cyklach do 6 cykli) znacząco poprawiła ogólny czas przeżycia (HR=1,59; 95% CI: 1,33-1,91; p<0,0001) oraz zwiększyła 2-letnie przeżycie do 26% w porównaniu do 10% przy samej radioterapii. Wymagana była profilaktyka przeciw Pneumocystis jirovecii podczas leczenia skojarzonego. W podgrupie pacjentów z gorszym stanem ogólnym (WHO PS=2) nie zaobserwowano istotnej różnicy w przeżyciu, jednak terapia pozostawała bezpieczna.

W leczeniu wznowy glejaka wielopostaciowego temozolomid wykazał przewagę nad prokarbazyną w dwóch badaniach klinicznych, poprawiając czas przeżycia wolny od progresji (PFS po 6 miesiącach: 21% vs 8%, p=0,008) oraz medianę PFS (2,89 vs 1,88 miesiąca, p=0,0063). Mediana całkowitego przeżycia wyniosła 7,34 miesiąca dla temozolomidu wobec 5,66 miesiąca dla prokarbazyny (p=0,33). Korzyści były szczególnie widoczne u pacjentów z KPS ≥ 80 oraz wcześniejszą chemioterapią. W badaniu fazy II u pacjentów z anaplastycznym gwiaździakiem z pierwszą wznową, temozolomid osiągnął PFS po 6 miesiącach na poziomie 46%, medianę PFS 5,4 miesiąca oraz medianę całkowitego przeżycia 14,6 miesiąca, z 35% odpowiedziami na leczenie. U dzieci (3-18 lat) z glejakiem pnia mózgu lub wysokozłośliwym gwiaździakiem tolerancja leczenia była porównywalna do dorosłych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Temozolomide Glenmark 250 mg

alkilacja guaniny, badanie randomizowane, cytotoksyczność, czas przeżycia wolny od progresji, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, gwiaździak anaplastyczny, gwiaździak złośliwy, jądrowy rezonans magnetyczny, leczenie ratunkowe, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, MTIC, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, odpowiedź na leczenie, profilaktyka, radioterapia, skala Karnofskiego, śmierć komórki nowotworowej, stabilizacja choroby, terapia skojarzona, uszkodzenie DNA, współczynnik ryzyka, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii
Właściwości farmakokinetyczne
Temozolomid jest lekiem przeciwnowotworowym o szybkim i niemal całkowitym (>99%) wchłanianiu po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) w zakresie 0,5-1,5 godziny. Charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (10-20%) oraz zdolnością do penetracji bariery krew-mózg, co potwierdza obecność około 30% wartości AUC w płynie mózgowo-rdzeniowym względem osocza. Metabolizm temozolomidu polega na samoistnej hydrolizie do aktywnego metabolitu MTIC, który odpowiada za alkilację DNA w pozycjach O6 i N7 guaniny, a następnie do AIC i metylohydrazyny. Ekspozycja na MTIC stanowi około 2,4% AUC leku macierzystego, a na AIC około 23%. Okres półtrwania temozolomidu i MTIC wynosi około 1,8 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 5-10% dawki w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin.

Farmakokinetyka temozolomidu jest liniowa względem dawki, a parametry takie jak klirens osoczowy, objętość dystrybucji i okres półtrwania pozostają niezależne od dawki. Klirens leku nie ulega istotnym zmianom pod wpływem wieku pacjenta, czynności nerek, palenia tytoniu ani łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby. W populacji pediatrycznej obserwuje się wyższe wartości AUC w porównaniu do dorosłych, jednak maksymalna tolerowana dawka (MTD) pozostaje na poziomie 1000 mg/m² powierzchni ciała na cykl chemioterapii, analogicznie do pacjentów dorosłych. Te właściwości farmakokinetyczne temozolomidu mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii nowotworów ośrodkowego układu nerwowego, gdzie szybka penetracja do CSF i stabilny profil eliminacji umożliwiają skuteczne i bezpieczne stosowanie leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Temozolomide Glenmark 250 mg

AIC, alkilacja DNA, bariera krew-mózg, biosynteza puryn, cykl chemioterapii, emisyjna tomografia pozytronowa, farmakokinetyka populacyjna, hydroliza samoistna, kapsułka twarda, klirens osoczowy, kwas temozolomidowy, lek przeciwnowotworowy, maksymalna tolerowana dawka, metabolit, metabolizm temozolomidu, metylohydrazyna, MTIC, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, trudność w połykaniu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby, związek alkilujący
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Temozolomid wykazuje działanie teratogenne i genotoksyczne, co stanowi istotne przeciwwskazanie do stosowania u kobiet w ciąży oraz w okresie laktacji. Badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały uszkodzenia płodu przy dawce 150 mg/m², a brak danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania u kobiet ciężarnych oraz karmiących piersią skutkuje zaleceniem przeciwwskazania stosowania leku w tych grupach. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii oraz co najmniej 6 miesięcy po jej zakończeniu, a przed rozpoczęciem leczenia wskazane jest wykonanie testu ciążowego. Karmienie piersią należy przerwać z chwilą rozpoczęcia terapii ze względu na brak danych dotyczących przenikania temozolomidu do mleka i potencjalne ryzyko dla dziecka.

U mężczyzn stosujących temozolomid istnieje ryzyko nieodwracalnej bezpłodności spowodowanej działaniem genotoksycznym leku. Zaleca się stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas leczenia oraz przez co najmniej 3 miesiące po zakończeniu terapii, a także rozważenie kriokonserwacji nasienia przed rozpoczęciem leczenia. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjentów o potencjalnym ryzyku dla płodności oraz konieczności monitorowania stanu układu rozrodczego podczas terapii. Dokumentacja przekazania informacji i potwierdzenia zrozumienia ryzyka przez pacjenta jest obligatoryjna, co ma na celu zapewnienie świadomego podejmowania decyzji terapeutycznych w kontekście reprodukcji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Temozolomide Glenmark 250 mg

bezpłodność nieodwracalna, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karmienie piersią, kriokonserwacja nasienia, laktacja, metoda antykoncepcji, środek antykoncepcyjny, temozolomid, Temozolomide Glenmark, test ciążowy, uszkodzenie płodu, wiek rozrodczy
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Temozolomide Glenmark, dostępny w kapsułkach o dawkach 5 mg, 20 mg, 100 mg, 140 mg, 180 mg oraz 250 mg, zawiera temozolomid jako substancję czynną oraz różne ilości laktozy (od 61,7 mg do 399,3 mg w zależności od dawki). Lek wykazuje niewielki, ale istotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn, głównie poprzez wywoływanie objawów niepożądanych takich jak zmęczenie i senność, które mogą upośledzać funkcje psychomotoryczne, w tym czas reakcji, czujność oraz koordynację wzrokowo-ruchową. W związku z tym lekarz powinien indywidualnie ocenić ryzyko u każdego pacjenta, uwzględniając dawkę, współistniejące choroby neurologiczne, stosowanie innych leków wpływających na ośrodkowy układ nerwowy, wiek oraz wcześniejszą reakcję na terapię.

Kluczowym elementem postępowania jest kompleksowe poinformowanie pacjenta o potencjalnych ograniczeniach w prowadzeniu pojazdów i obsłudze maszyn, z zaleceniem wstrzymania się od tych czynności w przypadku wystąpienia objawów zmęczenia lub senności. Informacja powinna być przekazywana zarówno ustnie, jak i w formie pisemnej, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjenta oraz dokumentowana w dokumentacji medycznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak osoby starsze, z zaburzeniami neurologicznymi czy stosujące leki sedatywne. Monitorowanie nasilenia objawów podczas wizyt kontrolnych oraz ewentualna modyfikacja dawkowania stanowią integralne elementy bezpiecznej farmakoterapii temozolomidem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Temozolomide Glenmark 250 mg

charakterystyka produktu leczniczego, choroby współistniejące, czas reakcji, działanie niepożądane, efekt niepożądany, farmakoterapia, funkcja neurologiczna, kapsułki twarde, koordynacja wzrokowo-ruchowa, laktoza, lek sedatywny, ośrodkowy układ nerwowy, schemat dawkowania, sprawność psychomotoryczna, temozolomid, zaburzenie neurologiczne
Wskazania do stosowania
Temozolomid (Temozolomide Glenmark) jest lekiem alkilującym stosowanym w terapii glejaków złośliwych mózgu, w szczególności u dorosłych z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym (glioblastoma multiforme). Standardowy schemat terapeutyczny obejmuje podawanie temozolomidu w skojarzeniu z radioterapią, a następnie kontynuację leczenia w monoterapii. Ponadto, lek jest wskazany w leczeniu wznowy lub progresji glejaków złośliwych, w tym glejaka wielopostaciowego (IV stopień WHO) oraz gwiaździaka anaplastycznego (III stopień WHO), u dzieci od 3 roku życia, młodzieży oraz dorosłych bez górnej granicy wieku, z uwzględnieniem stanu ogólnego pacjenta.

Temozolomide Glenmark dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach: 5 mg, 20 mg, 100 mg, 140 mg, 180 mg oraz 250 mg, z charakterystycznym oznaczeniem kolorystycznym wieczka i nadrukiem dawki na korpusie, co minimalizuje ryzyko błędów w podawaniu. Istotnym aspektem jest zawartość laktozy w kapsułkach, która wynosi od 61,7 mg (100 mg dawka) do 399,3 mg (5 mg dawka). Szczególnie dawki 5 mg i 20 mg zawierają znaczne ilości laktozy (odpowiednio 399,3 mg i 384,3 mg), co ma kliniczne znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy i powinno być uwzględniane przy doborze terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Temozolomide Glenmark 250 mg

astrocytoma anaplasticum, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, glioblastoma multiforme, gwiaździak anaplastyczny, kapsułka twarda, laktoza, lek przeciwnowotworowy, monoterapia, nietolerancja laktozy, nowotwór mózgu, radioterapia, stopień złośliwości nowotworu, substancja pomocnicza, temozolomid, wznowa glejaka złośliwego

Temozolomide Glenmark Kapsułki twarde, 250 mg

Temozolomide Glenmark
Kapsułki twarde, 250 mg