Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Temozolomide Glenmark

Stosowanie temozolomidu wiąże się z szeregiem zagrożeń, które wymagają ścisłego monitorowania pacjenta oraz wdrożenia odpowiednich środków ostrożności przez lekarza prowadzącego. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące potencjalnych zagrożeń oraz zalecanych działań zapobiegawczych.¹

Zakażenia oportunistyczne i reaktywacja zakażeń

W trakcie terapii temozolomidem obserwowano występowanie zakażeń oportunistycznych (m.in. zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii) oraz reaktywację wcześniejszych zakażeń (np. wirusami zapalenia wątroby typu B lub cytomegalii). Istotne jest wdrożenie odpowiedniego monitorowania i profilaktyki tych zakażeń.²

Opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Doświadczenia po wprowadzeniu leku do obrotu wskazują na przypadki opryszczkowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u pacjentów przyjmujących temozolomid w skojarzeniu z radioterapią, w tym podczas jednoczesnego stosowania steroidów. Należy zaznaczyć, że odnotowano również przypadki śmiertelne tego powikłania.³

Zapalenie płuc spowodowane Pneumocystis jirovecii

Pacjenci otrzymujący temozolomid w skojarzeniu z radioterapią w 42-dniowym schemacie leczenia są szczególnie narażeni na wystąpienie zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii (PCP). Badania pilotażowe potwierdziły to zwiększone ryzyko. Z tego powodu konieczne jest zastosowanie odpowiedniej profilaktyki PCP u wszystkich pacjentów otrzymujących temozolomid w tym schemacie (maksymalnie do 49 dni), niezależnie od liczby limfocytów.⁴

W przypadku wystąpienia limfopenii, profilaktykę należy kontynuować do czasu poprawy parametrów limfocytów do stopnia ≤ 1. Ryzyko PCP może być większe przy stosowaniu temozolomidu w schematach dłuższego podawania, dlatego wszyscy pacjenci, niezależnie od schematu, wymagają dokładnego monitorowania pod kątem rozwoju PCP. Jest to szczególnie istotne u pacjentów otrzymujących jednocześnie steroidy.⁵

Zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej zakończone zgonem u pacjentów stosujących temozolomid, zwłaszcza w skojarzeniu z deksametazonem lub innymi steroidami.⁶

Wirusowe zapalenie wątroby typu B

U pacjentów stosujących temozolomid odnotowano przypadki reaktywacji zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B, które w niektórych przypadkach prowadziły do zgonu. Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z dodatnimi wynikami badań serologicznych na obecność wirusa zapalenia wątroby typu B (również u osób z aktywnym zapaleniem wątroby) należy skonsultować się ze specjalistą chorób wątroby. W trakcie leczenia należy monitorować stan pacjentów i wdrażać odpowiednie postępowanie.⁷

Hepatotoksyczność

Temozolomid może powodować uszkodzenie wątroby, włącznie z niewydolnością wątroby zakończoną zgonem. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie testów czynnościowych wątroby. W przypadku nieprawidłowych wyników, lekarz powinien dokładnie ocenić bilans korzyści i ryzyka terapii, uwzględniając możliwość wystąpienia śmiertelnej niewydolności wątroby.⁸

U pacjentów przechodzących 42-dniowy cykl leczenia testy czynnościowe wątroby należy powtórzyć w połowie cyklu. U wszystkich pacjentów testy te powinny być wykonywane po zakończeniu każdego cyklu. Jeśli wystąpią istotne nieprawidłowości czynności wątroby, lekarz musi ponownie ocenić zasadność kontynuowania leczenia. Należy pamiętać, że hepatotoksyczność temozolomidu może wystąpić z opóźnieniem – nawet po kilku tygodniach lub dłuższym czasie od zakończenia leczenia.⁹

Nowotwory złośliwe wtórne

Bardzo rzadko obserwowano przypadki zespołu mielodysplastycznego i wtórnych nowotworów złośliwych, w tym białaczki szpikowej, u pacjentów leczonych temozolomidem.¹⁰

Leczenie przeciwwymiotne

Nudności i wymioty są bardzo często związane z terapią temozolomidem. Leczenie przeciwwymiotne można zastosować przed lub po podaniu leku.¹¹

U dorosłych pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym zaleca się podanie leków przeciwwymiotnych przed pierwszą dawką temozolomidu w leczeniu skojarzonym. Jest to również bardzo wskazane podczas monoterapii.¹²

Pacjenci z glejakiem złośliwym wykazującym wznowę lub progresję, u których występowały podczas poprzednich cykli leczenia ciężkie wymioty (stopień 3. lub 4.), mogą wymagać zastosowania leczenia przeciwwymiotnego.¹³

Parametry laboratoryjne

U pacjentów leczonych temozolomidem może wystąpić zahamowanie czynności szpiku, w tym z długotrwałą pancytopenią, która może prowadzić do niedokrwistości aplastycznej, a czasem nawet do zgonu. Istnieją czynniki komplikujące ocenę, m.in. jednoczesne stosowanie leków związanych z niedokrwistością aplastyczną, takich jak karbamazepina, fenytoina oraz sulfametoksazol/trimetoprim.¹⁴

Przed rozpoczęciem leczenia temozolomidem wymagane są następujące parametry laboratoryjne:¹⁵

• całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5 x 10⁹/l
• liczba płytek krwi ≥ 100 x 10⁹/l

Kontrolę parametrów hematologicznych należy przeprowadzić w 22. dniu terapii (21 dni po podaniu pierwszej dawki) lub w ciągu 48 godzin od tego dnia. Następnie całkowitą liczbę krwinek należy oznaczać co tydzień, aż do momentu, gdy całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych osiągnie wartość > 1,5 x 10⁹/l, a liczba płytek krwi przekroczy 100 x 10⁹/l.¹⁷

Dzieci i młodzież

Nie ma doświadczenia klinicznego w stosowaniu temozolomidu u dzieci poniżej 3. roku życia. Dane dotyczące stosowania leku u dzieci starszych i młodzieży są bardzo ograniczone.¹⁸

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku (> 70 lat)

U pacjentów w podeszłym wieku ryzyko neutropenii i trombocytopenii wydaje się być większe w porównaniu z młodszymi pacjentami. Z tego powodu należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania temozolomidu w tej grupie wiekowej.¹⁹

Stosowanie u kobiet

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w celu uniknięcia zajścia w ciążę podczas przyjmowania temozolomidu i przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.²⁰

Stosowanie u mężczyzn

Mężczyzn leczonych temozolomidem należy poinformować, aby nie poczynali dziecka podczas leczenia i przez co najmniej 3 miesiące po otrzymaniu ostatniej dawki leku. Zaleca się też, aby przed rozpoczęciem leczenia rozważyli możliwość kriokonserwacji nasienia.²¹

Substancje pomocnicze

Temozolomide Glenmark zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.²²

Zawartość laktozy w poszczególnych dawkach kapsułek:

Produkt Temozolomide Glenmark zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w kapsułce, co oznacza, że lek uznaje się za „wolny od sodu”.²³