Targocid
Proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji lub roztworu doustnego, 400 mg
Produkt leczniczy zawiera teikoplaninę, antybiotyk stosowany w formie proszku i rozpuszczalnika do przygotowania roztworu do wstrzykiwań, infuzji lub doustnego podania. Wskazany jest do leczenia różnych zakażeń bakteryjnych, takich jak infekcje skóry i tkanek miękkich, zakażenia kości i stawów, zapalenie płuc, zakażenia dróg moczowych oraz infekcyjne zapalenie wsierdzia. Może być również stosowany w leczeniu biegunek i zapalenia jelita grubego spowodowanych przez Clostridium difficile. W razie potrzeby może być podawany razem z innymi lekami przeciwbakteryjnymi.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
- bakteriemia
- biegunka związana z zakażeniem Clostridium difficile
- infekcyjne zapalenie wsierdzia
- pozaszpitalne zapalenie płuc
- szpitalne zapalenie płuc
- zakażenie dróg moczowych z powikłaniami
- zakażenie kości i stawów
- zakażenie skóry i tkanek miękkich z powikłaniami
- zapalenie jelita grubego związane z zakażeniem Clostridium difficile
- zapalenie otrzewnej związane z ciągłą ambulatoryjną dializą otrzewnową
-
Dawkowanie i sposób podawania
Teikoplanina (Targocid) jest dostępna w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub doustnego podania, w dawkach 200 mg i 400 mg na 3 ml roztworu. Dawkowanie i czas terapii należy indywidualizować w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, odpowiedzi klinicznej, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Monitorowanie stężeń minimalnych teikoplaniny w surowicy jest kluczowe, z docelowymi wartościami ≥10 mg/l (HPLC) lub ≥15 mg/l (FPIA) dla większości zakażeń Gram-dodatnich, oraz 15-30 mg/l (HPLC) lub 30-40 mg/l (FPIA) w ciężkich zakażeniach, takich jak zapalenie wsierdzia. Kontrola stężeń powinna odbywać się co najmniej raz w tygodniu podczas leczenia podtrzymującego. Dawkowanie u dorosłych z prawidłową czynnością nerek różni się w zależności od wskazania, np. 6 mg/kg co 12 godzin (3 dawki) dla zakażeń skóry i tkanek miękkich, 12 mg/kg co 12 godzin (3-5 dawek) dla zakażeń kości i stawów oraz zapalenia wsierdzia, z odpowiednimi dawkami podtrzymującymi raz na dobę. Terapia zapalenia wsierdzia powinna trwać minimum 21 dni, nie dłużej niż 4 miesiące.
U pacjentów z niewydolnością nerek modyfikacja dawkowania jest konieczna po 4 dniach leczenia, aby utrzymać minimalne stężenia teikoplaniny na poziomie ≥10 mg/l (HPLC) lub ≥15 mg/l (FPIA). W lekkiej i umiarkowanej niewydolności (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) dawkę podtrzymującą zmniejsza się o połowę, podając ją co drugi dzień lub połowę dawki raz na dobę. W ciężkiej niewydolności (klirens <30 ml/min) oraz u pacjentów hemodializowanych dawkę zmniejsza się do ⅓, podając ją co trzeci dzień lub ⅓ dawki raz na dobę. Teikoplanina nie jest usuwana podczas hemodializy. U dzieci dawkowanie zależy od wieku, z wyższymi dawkami nasycającymi u noworodków (16 mg/kg) i niemowląt do 2. miesiąca życia oraz standardowym dawkowaniem u dzieci powyżej 12 lat. Podawanie leku może odbywać się dożylnie (w infuzji lub bolusie), domięśniowo lub doustnie (w zakażeniach Clostridium difficile). W przypadku biegunki i zapalenia jelita grubego związanych z C. difficile zalecana dawka doustna wynosi 100-200 mg dwa razy na dobę przez 7-14 dni.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Targocid 400 mg
antybiotyk, bakteria Gram-dodatnia, biegunka Clostridium difficile, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializa otrzewnowa, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infekcyjne zapalenie wsierdzia, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, monoterapia, niewydolność nerek, patogen, proszek do sporządzania roztworu, stężenie minimalne, stężenie minimalne w osoczu, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia -
Działania niepożądane
Teikoplanina, substancja czynna leku Targocid dostępnego w dawkach 200 mg i 400 mg, wykazuje istotne ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek nasycających (12 mg/kg dwa razy na dobę) oraz dawki podtrzymującej 12 mg/kg raz na dobę. W badaniu obserwacyjnym obejmującym 300 pacjentów z ciężkimi zakażeniami, wskaźnik potwierdzonej nefrotoksyczności wyniósł 11,0% w ciągu pierwszych 10 dni terapii, a skumulowany do 60 dni po zakończeniu leczenia osiągnął 20,6%. U pacjentów otrzymujących więcej niż 5 dawek nasycających nefrotoksyczność wzrastała do 27%. Przy niskich dawkach (6 mg/kg dwa razy na dobę, następnie 6 mg/kg raz na dobę) ryzyko nefrotoksyczności jest znacznie niższe i wynosi około 2%. Ponadto, działania niepożądane obejmują m.in. zwiększone stężenie kreatyniny, niewydolność nerek, reakcje skórne (wysypka, rumień, zespół Stevensa-Johnsona, DRESS), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, agranulocytoza), reakcje anafilaktyczne oraz zaburzenia neurologiczne i słuchu.
Zaleca się ścisłe monitorowanie funkcji nerek u pacjentów leczonych teikoplaniną, zwłaszcza przy wysokich dawkach i u osób z istniejącą dysfunkcją nerek. Monitorowanie powinno obejmować regularne pomiary stężenia kreatyniny oraz ocenę klirensu kreatyniny, szczególnie w pierwszych 10 dniach terapii oraz do 60 dni po jej zakończeniu, ze względu na możliwość późnego wystąpienia nefrotoksyczności. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych jest kluczowe dla dalszego monitorowania bezpieczeństwa stosowania leku. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Targocid 400 mg
agranulocytoza, AlAT, antybiotyk glikopeptydowy, AspAT, bilirubina, enzym wątrobowy, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, klirens kreatyniny, kreatynina we krwi, leukopenia, małopłytkowość, nefrotoksyczność, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, skurcz oskrzeli, teikoplanina, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie kości i stawów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wsierdzia, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznej nekrolizy naskórka -
Interakcje leku
Teikoplanina, substancja czynna leku Targocid, wykazuje potencjalne interakcje farmakologiczne, które wymagają uwagi podczas terapii. Szczególnie istotna jest niezgodność farmaceutyczna roztworów teikoplaniny z aminoglikozydami, co wyklucza ich mieszanie przed podaniem ze względu na ryzyko chemicznej niezgodności. Jednakże oba roztwory są kompatybilne w płynie dializacyjnym, co umożliwia ich jednoczesne podawanie w leczeniu zapalenia otrzewnej u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CADO). Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym lub sekwencyjnym stosowaniu teikoplaniny z lekami nefrotoksycznymi, neurotoksycznymi i ototoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna oraz diuretyki pętlowe (furosemid, kwas etakrynowy). Pomimo teoretycznego ryzyka sumowania toksyczności, dotychczas nie wykazano klinicznie istotnego synergizmu toksycznego.
W badaniach klinicznych teikoplanina była stosowana u dorosłych pacjentów jednocześnie z różnymi grupami leków, w tym antybiotykami innych klas, lekami przeciwnadciśnieniowymi, znieczulającymi, nasercowymi oraz przeciwcukrzycowymi, bez udokumentowania istotnych interakcji. Brak jest danych dotyczących interakcji u populacji pediatrycznej, co wymaga szczególnej ostrożności. Ponadto, choć nie opisano specyficznych interakcji teikoplaniny z alkoholem, zaleca się unikanie spożycia alkoholu podczas terapii ze względu na potencjalne osłabienie odporności, obciążenie wątroby i nerek oraz maskowanie objawów niepożądanych. Monitorowanie funkcji nerek i słuchu jest wskazane przy stosowaniu teikoplaniny z lekami o potencjale nefro- i ototoksycznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Targocid 400 mg
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk peptydowy, bakteria wielolekooporna, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, cytostatyk, diuretyk pętlowy, dysfagia, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie ototoksyczne, furosemid, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek nasercowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek znieczulający, niezgodność farmaceutyczna, płyn dializacyjny, populacja pediatryczna, synergiczna toksyczność, teikoplanina, zapalenie otrzewnej -
Profil bezpieczeństwa leku
Teikoplanina wymaga zachowania ostrożności u wybranych grup pacjentów. U kobiet karmiących brak jest danych dotyczących przenikania leku do mleka, dlatego decyzję o kontynuacji terapii i karmienia należy podejmować indywidualnie, uwzględniając korzyści dla matki i dziecka. U pacjentów prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny należy zwrócić uwagę na możliwe działania niepożądane, takie jak zawroty głowy i ból głowy, które mogą upośledzać zdolność do bezpiecznego prowadzenia. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawki po 4 dniach leczenia oraz ścisłe monitorowanie funkcji nerek i stężeń leku ze względu na ryzyko nefrotoksyczności.
U seniorów teikoplanina może być stosowana bez konieczności modyfikacji dawki, o ile nie występują zaburzenia czynności nerek. Brak jest natomiast danych dotyczących interakcji teikoplaniny z alkoholem oraz stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, co wskazuje na potrzebę ostrożności i indywidualnej oceny ryzyka. W praktyce klinicznej zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów nerkowych oraz uważne obserwowanie objawów niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Targocid 400 mg
-
Przeciwwskazania
Lek Targocid zawiera teikoplaninę i jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub doustnego podania w dawkach 200 mg i 400 mg, co odpowiada odpowiednio 200 000 j.m. i 400 000 j.m. Teikoplanina jest substancją czynną o działaniu przeciwbakteryjnym, stosowaną w terapii zakażeń. Przeciwwskazaniem bezwzględnym do stosowania leku jest nadwrażliwość na teikoplaninę lub jakikolwiek składnik pomocniczy preparatu. W przypadku potwierdzonej alergii na teikoplaninę należy unikać ponownego podawania leku ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, które mogą mieć charakter od łagodnych wysypek po ciężkie, zagrażające życiu wstrząsy anafilaktyczne.
Wskazane jest zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów z historią nadwrażliwości na inne antybiotyki glikopeptydowe, takie jak wankomycyna, ze względu na możliwość reakcji krzyżowych. Decyzja o zastosowaniu Targocidu powinna uwzględniać zarówno teikoplaninę, jak i wszystkie substancje pomocnicze zawarte w preparacie, gdyż nadwrażliwość na którykolwiek z tych składników również wyklucza terapię tym lekiem. W praktyce klinicznej konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego oraz monitorowanie pacjenta pod kątem objawów nadwrażliwości podczas leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Targocid 400 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie teikoplaniny, antybiotyku glikopeptydowego stosowanego m.in. w pediatrii, stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające natychmiastowej interwencji. Dostępne dane są ograniczone, jednak opisano przypadek 29-dniowego niemowlęcia, które po dożylnym podaniu dawki 400 mg (95 mg/kg mc.) doświadczyło pobudzenia psychoruchowego. Inne potencjalne objawy przedawkowania obejmują nefrotoksyczność (zaburzenia funkcji nerek, oligurię, wzrost kreatyniny i mocznika), ototoksyczność (uszkodzenie słuchu, szumy uszne, zawroty głowy), zaburzenia neurologiczne (drgawki, zaburzenia świadomości, bóle głowy), zmiany hematologiczne (neutropenia, trombocytopenia) oraz reakcje alergiczne (zaczerwienienie skóry, świąd, wysypka). Nie określono precyzyjnych dawek wywołujących te objawy poza wspomnianym przypadkiem niemowlęcia.
W przypadku podejrzenia przedawkowania teikoplaniny zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów życiowych, kontrolę funkcji nerek (stężenie kreatyniny, mocznika, GFR), badania słuchu oraz ocenę hematologiczną (morfologia krwi z rozmazem). Leczenie ma charakter objawowy, gdyż brak jest specyficznego antidotum. Hemodializa nie usuwa teikoplaniny z organizmu, a jedynie dializa otrzewnowa może powoli eliminować lek, choć proces ten jest bardzo wolny i ogranicza możliwości terapeutyczne w ciężkich przypadkach. Teikoplanina dostępna jest w postaci proszku do sporządzania roztworu, gdzie fiolka 200 mg zawiera 200 mg leku w 3,0 ml roztworu, a fiolka 400 mg – 400 mg w 3,0 ml roztworu, co należy uwzględnić przy dawkowaniu, zwłaszcza u dzieci.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Targocid 400 mg
antybiotyk glikopeptydowy, badanie słuchu, dializa otrzewnowa, drgawka, GFR, hemodializa, kreatynina, mocznik, monitorowanie funkcji życiowych, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neutropenia, ototoksyczność, parametr hematologiczny, pobudzenie psychoruchowe, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rozmaz krwi, technika nerkozastępcza, teikoplanina, trombocytopenia, uszkodzenie słuchu, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie świadomości -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teikoplaniny, substancji czynnej Targocidu, wykazały dawkozależny, odwracalny wpływ na nerki u szczurów i psów po wielokrotnym podaniu pozajelitowym. Badania ototoksyczności u świnki morskiej wskazały na możliwe łagodne zaburzenia funkcji ślimaka i przedsionka bez morfologicznych uszkodzeń ucha wewnętrznego. Podawanie teikoplaniny podskórnie w dawkach do 40 mg/kg mc./dobę nie wpływało negatywnie na płodność szczurów, a dawki do 200 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 15 mg/kg mc./dobę u królików nie wykazały teratogenności. Jednak dawki ≥100 mg/kg mc./dobę u szczurów wiązały się ze zwiększoną częstością poronień i śmiertelnością noworodków, co wskazuje na istnienie progu toksyczności rozwojowej.
Badania okołoporodowe i poporodowe u szczurów potwierdziły brak negatywnego wpływu teikoplaniny podawanej do 40 mg/kg mc./dobę na płodność pokolenia F1 oraz rozwój i przeżywalność pokolenia F2. Dodatkowo, teikoplanina nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani antygenowego, a także nie powoduje miejscowego działania drażniącego przy podaniu pozajelitowym. Podsumowując, teikoplanina charakteryzuje się akceptowalnym profilem bezpieczeństwa w zalecanych dawkach terapeutycznych, z głównymi ryzykami ograniczonymi do odwracalnej nefrotoksyczności i możliwych łagodnych zaburzeń funkcji narządu słuchu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Targocid 400 mg
antybiotyk glikopeptydowy, działanie drażniące, genotoksyczność, narząd słuchu, nefrotoksyczność, okres okołoporodowy, ototoksyczność, podanie pozajelitowe, poronienie, przedsionek ucha, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność noworodków, świnka morska, Targocid, teikoplanina, teratogenność, toksyczność wielokrotnego podania, ucho wewnętrzne, wada rozwojowa, właściwości antygenowe, zaburzenia czynności ślimaka, zdolność rozrodcza -
Skład i postać leku
Targocid to preparat zawierający teikoplaninę, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji oraz roztworu doustnego. Dostępne dawki to 200 mg (≥200 000 j.m.) i 400 mg (≥400 000 j.m.) teikoplaniny, rozpuszczane w 3,0 ml rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań). Substancje pomocnicze obejmują chlorek sodu i wodorotlenek sodu do regulacji pH. Preparat można podawać domięśniowo, dożylnie (bezpośrednio lub w infuzji) oraz doustnie. Należy unikać mieszania teikoplaniny bezpośrednio z aminoglikozydami ze względu na niezgodności farmaceutyczne; w terapii skojarzonej antybiotyki należy podawać oddzielnie. Roztwór po rozpuszczeniu powinien być klarowny, o barwie od żółtawej do ciemnożółtej, i jest przeznaczony do jednorazowego użycia.
Stabilność chemiczna i fizyczna roztworu po rozpuszczeniu wynosi do 24 godzin w temperaturze 2–8°C, przy czym z mikrobiologicznego punktu widzenia preparat należy użyć natychmiast. Roztwór można rozcieńczać w różnych roztworach do infuzji, m.in. 0,9% NaCl, roztworze Ringera, 5% i 10% glukozie oraz roztworach do dializy otrzewnowej. Opakowania zawierają fiolki ze szkła typu I z bromobutylowym korkiem i plastikową nasadką typu flip-off, a rozpuszczalnik jest pakowany w ampułki ze szkła typu I. Okres ważności proszku wynosi 3 lata. Niewykorzystane resztki należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami. Preparat jest dostępny w opakowaniach pojedynczych oraz wielopakach (do 25 fiolok i ampułek).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Targocid 400 mg
aminoglikozyd, chlorek sodu, dializa otrzewnowa, niezgodność farmaceutyczna, podanie domięśniowe, podanie dożylne, proszek i rozpuszczalnik, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór doustny, roztwór glukozy, roztwór Ringera, roztwór Ringera z mleczanami, stabilność roztworu, teikoplanina, terapia przeciwbakteryjna, terapia skojarzona, warunki aseptyczne -
Specjalne ostrzeżenia
Teikoplanina, substancja czynna produktu Targocid, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym reakcji anafilaktycznych, które mogą prowadzić do zgonu. Szczególnie narażeni są pacjenci z nadwrażliwością na wankomycynę, ze względu na możliwość nadwrażliwości krzyżowej. Rzadko obserwuje się zespół czerwonego człowieka, objawiający się świądem, pokrzywką, rumieniem, tachykardią i niedociśnieniem, który ustępuje po spowolnieniu infuzji. Zaleca się podawanie dawki dobowej w 30-minutowej infuzji, aby ograniczyć ryzyko tych reakcji. Ponadto, odnotowano przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), DRESS oraz AGEP, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i ścisłej obserwacji pacjenta.
Teikoplanina wykazuje ograniczone spektrum działania przeciwbakteryjnego, głównie wobec bakterii Gram-dodatnich, i nie powinna być stosowana w monoterapii bez potwierdzenia wrażliwości patogenu. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie morfologii krwi ze względu na ryzyko małopłytkowości. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz tych otrzymujących leki nefrotoksyczne (aminoglikozydy, kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna) wskazany jest ścisły nadzór nefrologiczny i audiologiczny z modyfikacją dawki teikoplaniny. Ototoksyczność manifestująca się głuchotą i szumami usznymi wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza podczas długotrwałego leczenia. Długotrwałe stosowanie teikoplaniny może prowadzić do nadkażeń drobnoustrojami niewrażliwymi, co wymaga odpowiednich działań zaradczych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Targocid
amfoterycyna B, aminoglikozyd, bakteria Gram-dodatnia, ciężka reakcja nadwrażliwości, ciężka reakcja skórna, cisplatyna, cyklosporyna, furosemid, kolistyna, kwas etakrynowy, małopłytkowość, morfologia krwi, nadkażenie drobnoustrojami, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na wankomycynę, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, reakcja polekowa z eozynofilią, spektrum działania przeciwbakteryjnego, szum uszny, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uszkodzenie ucha wewnętrznego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie słuchu, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona -
Właściwości farmakodynamiczne
Teikoplanina, aktywny składnik leku Targocid, jest antybiotykiem glikopeptydowym o silnym działaniu bakteriobójczym wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym szczepów metycylinoopornych Staphylococcus aureus oraz Enterococcus faecalis i faecium. Mechanizm działania polega na hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej poprzez specyficzne wiązanie z resztami D-alanylo-D-alaninowymi, co uniemożliwia prawidłową syntezę peptydoglikanu. Oporność na teikoplaninę może wynikać z modyfikacji miejsca docelowego (np. zamiana D-Ala-D-Ala na D-Ala-D-mleczan w Enterococcus faecium) lub nadprodukcji prekursorów murein (w gronkowcach). Istotne jest zjawisko oporności krzyżowej z wankomycyną, choć fenotyp Van-B enterokoków opornych na wankomycynę może pozostawać wrażliwy na teikoplaninę, co ma znaczenie terapeutyczne.
Według wytycznych EUCAST (wersja 10.0, 2020) wartości graniczne MIC dla teikoplaniny wynoszą: dla Staphylococcus aureus ≤2 mg/l (oporność >2 mg/l), dla koagulazo-ujemnych gronkowców ≤4 mg/l (oporność >4 mg/l), a dla Enterococcus spp. oraz paciorkowców grup A, B, C, G, Streptococcus pneumoniae i paciorkowców zieleniących ≤2 mg/l (oporność >2 mg/l). Skuteczność teikoplaniny zależy od utrzymania stężenia leku powyżej MIC w płynach ustrojowych, co determinuje schemat dawkowania. Spektrum działania obejmuje tlenowe i beztlenowe bakterie Gram-dodatnie, natomiast lek nie jest skuteczny wobec bakterii Gram-ujemnych oraz niektórych atypowych patogenów (np. Chlamydia spp., Legionella pneumophila). Ze względu na zmienność geograficzną i czasową oporności zaleca się monitorowanie lokalnych wzorców wrażliwości oraz konsultacje specjalistyczne w przypadku ciężkich zakażeń.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Targocid 400 mg
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, biosynteza ściany komórkowej, Clostridium difficile, Corynebacterium jeikeium, Enterococcus, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, EUCAST, glikopeptydy, gronkowiec koagulazo-ujemny, Legionella pneumophila, metoda mikrorozcieńczeń, MIC, minimalne stężenie hamujące, Mycoplasma, oporność drobnoustrojów, oporność krzyżowa, paciorkowiec zieleniący, Peptostreptococcus, reszta D-alanylo-D-alaninowa, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, synteza peptydoglikanu, szczep dziki, szczep metycylinooporny, teikoplanina, wankomycyna, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Teikoplanina, substancja czynna leku Targocid, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania teikoplaniny w ciąży są ograniczone, a badania na modelach zwierzęcych wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję, w tym zwiększoną liczbę poronień oraz wyższą śmiertelność noworodków, a także potencjalne ryzyko uszkodzenia ucha wewnętrznego i nerek płodu. Z tego względu teikoplanina nie powinna być stosowana w ciąży, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. W przypadku kobiet karmiących piersią brak jest danych dotyczących przenikania leku do mleka, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka oraz decyzji o kontynuacji terapii i/lub karmienia piersią.
Badania przedkliniczne nie wykazały negatywnego wpływu teikoplaniny na płodność u zwierząt, jednak brak jest danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi, co należy uwzględnić w decyzjach terapeutycznych u pacjentek planujących ciążę. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjentkę o ograniczonych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania teikoplaniny, potencjalnym ryzyku dla płodu, zwłaszcza uszkodzenia ucha wewnętrznego i nerek, oraz omówić stosunek korzyści do ryzyka. W przypadku konieczności terapii u kobiet karmiących, należy rozważyć opcje dotyczące karmienia piersią i monitorowania matki oraz dziecka. Zaleca się rozważenie alternatywnych leków o lepiej udokumentowanym profilu bezpieczeństwa w ciąży i laktacji, jeśli są dostępne i odpowiednie klinicznie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Targocid 400 mg
-
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy Targocid (teikoplanina) wykazuje niewielki, aczkolwiek istotny klinicznie wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Główne działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy i bóle głowy, mogą znacząco upośledzać sprawność psychomotoryczną pacjentów, wpływając na równowagę, percepcję przestrzenną, czas reakcji oraz koncentrację. W przypadku wystąpienia tych objawów pacjent powinien bezwzględnie powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych do czasu ich ustąpienia. Lekarz ma obowiązek poinformować pacjenta o potencjalnym ryzyku oraz odnotować tę informację w dokumentacji medycznej, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa farmakoterapii i prewencji wypadków komunikacyjnych.
Targocid dostępny jest w dawkach 200 mg i 400 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub doustnego roztworu, gdzie po rekonstytucji zawartość teikoplaniny wynosi odpowiednio 200 mg lub 400 mg w 3,0 ml roztworu. Przy przepisywaniu leku należy szczególnie uwzględnić indywidualną reakcję pacjenta, schemat terapeutyczny oraz współistniejące schorzenia i farmakoterapię. Zaleca się rutynowe informowanie pacjentów o ryzyku wystąpienia zawrotów i bólów głowy oraz konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów w przypadku tych objawów, zwłaszcza u osób wykonujących czynności wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej. Priorytetem jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co może wymagać czasowego ograniczenia aktywności prowadzenia pojazdów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Targocid 400 mg
ból głowy, choroby współistniejące, czas reakcji, działanie niepożądane, farmakoterapia, objawy niepożądane, ośrodkowy układ nerwowy, percepcja przestrzenna, postać farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja, roztwór doustny, schemat terapeutyczny, sprawność psychomotoryczna, teikoplanina, wstrzyknięcie infuzyjne, zaburzenia koncentracji, zawroty głowy -
Wskazania do stosowania
Teikoplanina (Targocid) jest antybiotykiem glikopeptydowym stosowanym pozajelitowo u dorosłych i dzieci, w tym noworodków, w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez Gram-dodatnie patogeny. Wskazania obejmują zakażenia skóry i tkanek miękkich z powikłaniami, zapalenie kości i stawów (w tym związane z biomateriałami), szpitalne i pozaszpitalne zapalenie płuc, zakażenia dróg moczowych z powikłaniami, infekcyjne zapalenie wsierdzia (zarówno zastawek natywnych, jak i sztucznych), zapalenie otrzewnej w przebiegu CAPD oraz bakteriemię powiązaną z wymienionymi zakażeniami. Ponadto, teikoplanina znajduje zastosowanie w terapii doustnej biegunek i zapalenia jelita grubego wywołanych przez Clostridium difficile, szczególnie gdy inne leczenie jest przeciwwskazane lub nieskuteczne. Terapia może być prowadzona w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi antybiotykami, zależnie od wrażliwości patogenu i stanu klinicznego pacjenta.
Lek dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji oraz roztworu doustnego, w dawkach 200 mg (≥200 000 j.m.) i 400 mg (≥400 000 j.m.) teikoplaniny w 3,0 ml roztworu po rozpuszczeniu. Przygotowanie roztworu wymaga zachowania aseptyki, aby utrzymać właściwości terapeutyczne. Stosowanie teikoplaniny powinno być zgodne z aktualnymi wytycznymi antybiotykoterapii, uwzględniając lokalne wzorce oporności, co jest kluczowe dla ograniczenia rozwoju oporności bakteryjnej. Decyzje terapeutyczne, w tym wybór monoterapii lub terapii skojarzonej, muszą być indywidualizowane na podstawie oceny klinicznej i mikrobiologicznej pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Targocid 400 mg
antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykoterapia, bakteriemia, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, Clostridium difficile, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lek przeciwbakteryjny, monoterapia, oporność bakterii, patogen oporny, pozaszpitalne zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, teikoplanina, terapia skojarzona, wentylacja mechaniczna, zakażenie bakteryjne, zakażenie biomateriałów, zakażenie dróg moczowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie otrzewnej, zapalenie stawów