Anvildis
Tabletki, 50 mg
Produkt zawiera 50 mg wildagliptyny w jednej tabletce, a także laktozę jako substancję pomocniczą. Jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2 u dorosłych, zwłaszcza gdy dieta i aktywność fizyczna nie zapewniają odpowiedniej kontroli poziomu glukozy. Może być stosowany zarówno jako monoterapia, jak i w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, takimi jak metformina, sulfonylomoczniki lub tiazolidynodiony. Ponadto, nadaje się do terapii łączonej z insuliną, gdy sama dieta, ćwiczenia oraz insulinoterapia nie są skuteczne.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Wildagliptyna, substancja czynna leku Anvildis, jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, z zalecaną dawką dobową 100 mg podawaną w dwóch dawkach podzielonych po 50 mg rano i wieczorem w monoterapii oraz większości terapii skojarzonych (z metforminą, tiazolidynodionem, sulfonylomocznikiem i insuliną). Wyjątkiem jest terapia dwulekowa z sulfonylomocznikiem, gdzie dawka wildagliptyny wynosi 50 mg raz na dobę rano, co jest równie skuteczne i zmniejsza ryzyko hipoglikemii. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 100 mg. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, bez podwajania dawki w tym samym dniu. Nie zaleca się stosowania wildagliptyny w terapii trójlekowej obejmującej metforminę i tiazolidynodion ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
Dawkowanie wildagliptyny wymaga dostosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek: przy klirensie kreatyniny ≥ 50 ml/min dawka pozostaje 100 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach oraz schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) zaleca się 50 mg raz na dobę. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza gdy aktywność AlAT lub AspAT przekracza 3× ULN. Nie jest zalecany u osób poniżej 18 roku życia z powodu braku danych. Anvildis podaje się doustnie, niezależnie od posiłku, co zwiększa komfort terapii. Podczas wywiadu medycznego należy szczególnie ocenić funkcję nerek i wątroby oraz monitorować ryzyko hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Anvildis 50 mg
AlAT, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, Anvildis, AspAT, cukrzyca typu 2, dawka podwójna, ESRD, górna granica normy, hipoglikemia, insulina, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, metformina, monoterapia, schyłkowa niewydolność nerek, sulfonylomocznik, terapia skojarzona, terapia trzylekowa, tiazolidynodion, ULN, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Profil bezpieczeństwa wildagliptyny (Anvildis) został oceniony na podstawie danych od 3784 pacjentów, którzy otrzymywali dawki 50 mg (raz na dobę) lub 100 mg (50 mg dwa razy na dobę lub 100 mg raz na dobę) w kontrolowanych badaniach klinicznych trwających co najmniej 12 tygodni. Wśród działań niepożądanych dominowały objawy łagodne i przemijające, nie wymagające przerwania terapii. Rzadko obserwowano zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie wątroby, które przebiegały najczęściej bezobjawowo i ustępowały po odstawieniu leku. Zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) przekraczające trzykrotnie górną granicę normy występowało u 0,2% pacjentów przy dawce 50 mg raz na dobę, 0,3% przy dawce 50 mg dwa razy na dobę oraz 0,2% w grupie kontrolnej, bez objawów cholestazy czy żółtaczki. Obrzęk naczynioruchowy był rzadkim działaniem niepożądanym, częściej występującym przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, zwykle o łagodnym przebiegu i ustępującym podczas kontynuacji terapii.
Zaleca się monitorowanie parametrów wątrobowych, zwłaszcza w pierwszych miesiącach leczenia, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności wątroby lub przyjmujących leki potencjalnie hepatotoksyczne. W przypadku istotnego wzrostu aktywności aminotransferaz lub objawów uszkodzenia wątroby należy rozważyć przerwanie terapii. Obrzęk naczynioruchowy obejmujący twarz, język lub drogi oddechowe wymaga natychmiastowej oceny medycznej i ewentualnego odstawienia leku. Większość działań niepożądanych wildagliptyny ma charakter przejściowy i łagodny, co umożliwia kontynuację leczenia przy odpowiednim nadzorze klinicznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Anvildis 50 mg
aminotransferazy, aminotransferazy wątrobowe, cholestaza, inhibitor ACE, leczenie skojarzone, leki hepatotoksyczne, monoterapia wildagliptyną, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy twarzy, parametry wątrobowe, uszkodzenie wątroby, wildagliptyna, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia wątroby, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby -
Interakcje leku
Wildagliptyna wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co wynika z braku metabolizmu przez enzymy cytochromu P450 (CYP450) oraz braku wpływu na ich aktywność. Badania kliniczne u zdrowych ochotników nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych podczas jednoczesnego stosowania wildagliptyny z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd), lekami kardiologicznymi (amlodypina, ramipryl, walsartan, symwastatyna) oraz lekami takimi jak digoksyna i warfaryna. Należy jednak podkreślić, że dane te pochodzą głównie z badań na zdrowych osobach, a brak jest szerokich danych dotyczących populacji pacjentów z cukrzycą. Szczególną uwagę zwraca potencjalne zwiększenie ryzyka obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu wildagliptyny z inhibitorami ACE, co jest związane z kumulacją działania na metabolizm bradykininy.
Farmakodynamicznie wildagliptyna może mieć osłabione działanie hipoglikemizujące pod wpływem leków takich jak tiazydy, kortykosteroidy, leki stosowane w chorobach tarczycy oraz sympatykomimetyki, które mogą podnosić poziom glukozy we krwi lub nasilać glikogenolizę i glukoneogenezę. Spożycie alkoholu podczas terapii wildagliptyną wymaga ostrożności ze względu na ryzyko nasilenia hipoglikemii, maskowanie jej objawów oraz zaburzenia funkcji poznawczych. Zaleca się monitorowanie glikemii u pacjentów spożywających alkohol. Podsumowując, wildagliptyna cechuje się korzystnym profilem interakcji farmakokinetycznych, jednak wymaga uwagi w kontekście interakcji farmakodynamicznych, zwłaszcza z inhibitorami ACE oraz lekami podnoszącymi glikemię.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Anvildis 50 mg
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, bloker kanałów wapniowych, CYP2C9, cytochrom P450, digoksyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, gliburyd, glikogenoliza, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek hipolipemizujący, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sercowo-naczyniowy, lek tiazydowy, metformina, obrzęk naczynioruchowy, pioglitazon, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazyd, walsartan, warfaryna, wildagliptyna -
Profil bezpieczeństwa leku
Wildagliptyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, gdzie stosowanie leku jest zabronione ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w tym ze schyłkową niewydolnością nerek, zaleca się ostrożność oraz zmniejszenie dawki, natomiast doświadczenie w hemodializie jest ograniczone. U seniorów nie ma konieczności modyfikacji dawki, a lek może być stosowany bez dodatkowych środków ostrożności.
Brak jest danych dotyczących wpływu wildagliptyny na zdolność prowadzenia pojazdów, dlatego w przypadku wystąpienia zawrotów głowy pacjent powinien unikać prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Nie odnotowano również informacji o interakcjach wildagliptyny z alkoholem. W praktyce klinicznej należy zatem zachować ostrożność w tych obszarach, monitorując pacjentów pod kątem potencjalnych działań niepożądanych i dostosowując terapię indywidualnie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Anvildis 50 mg
-
Przeciwwskazania
Lek Anvildis zawiera substancję czynną wildagliptynę w dawce 50 mg w postaci tabletek i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na wildagliptynę lub jakąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Tabletki mają charakterystyczny wygląd – białe lub prawie białe, okrągłe, płaskie o średnicy 8,1 mm, z wytłoczonym napisem „VLD” po jednej stronie. Preparat zawiera 47 mg laktozy w każdej tabletce, co stanowi istotne przeciwwskazanie u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. W takich przypadkach stosowanie leku jest niewskazane ze względu na ryzyko powikłań metabolicznych.
W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości, takich jak wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy czy trudności w oddychaniu, pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie Anvildis i skontaktować się z lekarzem, gdyż reakcje alergiczne stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do dalszego stosowania wildagliptyny. Ze względu na ryzyko wystąpienia takich reakcji, lek powinien być stosowany pod ścisłą kontrolą lekarską, zwłaszcza na początku terapii, aby umożliwić wczesne wykrycie ewentualnych działań niepożądanych i zapewnić bezpieczeństwo pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Anvildis 50 mg
brak laktazy, dziedziczna nietolerancja galaktozy, laktoza, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, objawy nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, trudności w oddychaniu, wildagliptyna, wysypka skórna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wildagliptyna, substancja czynna preparatu Anvildis, wykazała w badaniach przedklinicznych różnorodne działania niepożądane w zależności od gatunku i układu narządowego. U psów zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc. (7-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie Cmax). W układzie oddechowym szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych przy dawkach odpowiednio 25 mg/kg (5-krotność AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotność AUC). U psów pojawiły się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak miękkie i śluzowate stolce, biegunka oraz krew w kale, jednak dawka NOAEL nie została ustalona. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności wildagliptyny, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie potwierdziły istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka, choć przy dawkach 75 mg/kg u szczurów i 50 mg/kg u królików (odpowiednio 10- i 9-krotność AUC u ludzi) odnotowano zmiany kostne i zmniejszenie masy ciała płodu związane z toksycznością matczyną.
W dwuletnich badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworowego przy dawkach do 900 mg/kg (około 200-krotność ekspozycji u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach ≥ 500 mg/kg i 100 mg/kg (59- i 16-krotność AUC u ludzi), co jednak nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na brak działania genotoksycznego i specyfikę gatunkową. U małp cynomolgus zmiany skórne pojawiały się już przy dawkach ≥ 5 mg/kg mc./dobę (ekspozycja zbliżona do AUC u ludzi po 100 mg), obejmując pęcherzyki, łuszczenie się skóry, strupy i rany, z nieodwracalnymi zmianami przy dawkach ≥ 80 mg/kg. NOAEL dla zmian skórnych u małp wynosił poniżej 5 mg/kg mc./dobę. Podsumowując, profil bezpieczeństwa wildagliptyny wskazuje na specyficzne działania toksyczne zależne od dawki i gatunku, z brakiem mutagenności i umiarkowanym ryzykiem toksyczności rozwojowej oraz nowotworowej przy wysokich dawkach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anvildis 50 mg
badania przedkliniczne, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, dawka NOAEL, działanie mutagenne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, małpa cynomolgus, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, płodność, przewód pokarmowy, przewodzenie wewnątrzsercowe, śluzowate stolce, toksyczność zarodkowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, wildagliptyna, zmiany kośćca, zmiany skórne -
Specjalne ostrzeżenia
Produkt leczniczy Anvildis zawierający wildagliptynę w dawce 50 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1, cukrzycową kwasicą ketonową oraz u osób z zaburzeniami czynności wątroby, gdy aktywność AlAT lub AspAT przekracza 3×ULN. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie prób czynnościowych wątroby, a następnie monitorowanie enzymów wątrobowych co 3 miesiące w pierwszym roku oraz okresowo według wskazań klinicznych. W przypadku utrzymującej się aktywności aminotransferaz ≥3×ULN lub wystąpienia objawów takich jak żółtaczka, leczenie należy przerwać i nie wznawiać. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) poddawanych hemodializie stosowanie wildagliptyny wymaga szczególnej ostrożności, a decyzja o terapii powinna być oparta na ocenie korzyści i ryzyka. Anvildis nie jest substytutem insuliny i nie zaleca się go u pacjentów z niewydolnością serca stopnia IV wg NYHA.
Podczas stosowania wildagliptyny istnieje ryzyko wystąpienia ostrych powikłań, takich jak ostre zapalenie trzustki, które wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i nie powinno być kontynuowane po potwierdzeniu diagnozy. Pacjenci powinni być edukowani w zakresie rozpoznawania objawów zapalenia trzustki. Ponadto, wildagliptyna może zwiększać ryzyko hipoglikemii w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki sulfonylomocznika. Zaleca się także systematyczne monitorowanie zmian skórnych, zwłaszcza pęcherzy i owrzodzeń, ze względu na zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu przypadki pęcherzowych i złuszczających zmian skórnych. Produkt zawiera 47 mg laktozy w tabletce, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Anvildis
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cukrzycowa kwasica ketonowa, hemodializa, hipoglikemia, klasyfikacja NYHA, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostre zapalenie trzustki, pęcherzowe zmiany skórne, powikłania cukrzycowe, schyłkowa niewydolność nerek, sulfonylomocznik, wildagliptyna, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka -
Właściwości farmakodynamiczne
Wildagliptyna, będąca silnym i selektywnym inhibitorem DPP-4, zwiększa stężenia endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, co poprawia funkcję komórek beta trzustki i wrażliwość na glukozę, prowadząc do lepszego wydzielania insuliny zależnego od glukozy. W dawkach od 50 do 100 mg/dobę u pacjentów z cukrzycą typu 2 wykazano istotną poprawę markerów czynności komórek beta (HOMA-β, stosunek proinsuliny do insuliny) oraz klinicznie istotną redukcję HbA1c, szczególnie u pacjentów z wyższymi wartościami wyjściowymi. Wildagliptyna nie stymuluje wydzielania insuliny ani nie obniża glikemii u osób z prawidłową glikemią, a jej działanie nie wpływa na opróżnianie żołądka. W badaniach klinicznych obejmujących ponad 15 000 pacjentów, wildagliptyna stosowana zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej (z metforminą, sulfonylomocznikami, tiazolidynodionami, insuliną) wykazała skuteczność w kontroli glikemii, z redukcją HbA1c sięgającą do -1,82% w terapii początkowej złożonej (wildagliptyna 50 mg/ metformina 1000 mg dwa razy na dobę). Ponadto, wildagliptyna charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, w tym niskim ryzykiem hipoglikemii i brakiem przyrostu masy ciała, co wyróżnia ją na tle porównywanych leków (np. rozyglitazon, glimepiryd, pioglitazon).
Badania u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek potwierdziły skuteczność wildagliptyny w obniżaniu HbA1c o około -0,53% do -0,56% w porównaniu z placebo, przy jednoczesnym zachowaniu bezpieczeństwa stosowania. W populacji pacjentów z cukrzycą typu 2 i zastoinową niewydolnością serca (NYHA I-III) wildagliptyna nie pogarszała funkcji lewej komory (LVEF) ani nie zwiększała ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych. Meta-analiza 37 badań fazy III i IV wykazała, że wildagliptyna nie zwiększa ryzyka ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE; HR 0,82; 95% CI 0,61-1,11) ani hospitalizacji z powodu niewydolności serca (HR 1,08; 95% CI 0,68-1,70). W badaniach kontrolowanych placebo, wildagliptyna w dawce 50 mg dwa razy na dobę w monoterapii i leczeniu skojarzonym wykazywała istotne statystycznie zmniejszenie HbA1c (np. -0,5% do -1,1% skorygowane o placebo, p<0,05). Europejska Agencja Leków zwolniła z obowiązku badań u dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 2, co wskazuje na ograniczone dane w tej populacji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Anvildis 50 mg
ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, frakcja wyrzutowa lewej komory, gliklazyd, glimepiryd, glukagonopodobny peptyd-1, hipoglikemia, HOMA-β, inhibitor DPP-4, insulina bazalna, komórki alfa trzustki, kontrola glikemii, markery komórek beta, metformina, mieszanka insulinowa, niewydolność serca, obrzęki obwodowe, opróżnianie żołądkowe, pioglitazon, pochodne sulfonylomocznika, reakcje żołądkowo-jelitowe, rozyglitazon, terapia początkowa, tiazolidynodion, udar mózgu, wątrobowe wydzielanie glukozy, wildagliptyna, współczynnik ryzyka, wydzielanie glukagonu, wydzielanie insuliny, wysepki Langerhansa, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, żołądkowy peptyd hamujący -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Podczas przepisywania wildagliptyny (Anvildis 50 mg) kobietom w wieku rozrodczym, planującym ciążę, będącym w ciąży lub karmiącym piersią, należy uwzględnić brak wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania tego leku w tych grupach. Badania przedkliniczne wykazały szkodliwy wpływ wildagliptyny na procesy reprodukcyjne przy dużych dawkach, a brak odpowiednich badań u kobiet ciężarnych uniemożliwia ocenę ryzyka dla płodu. Stosowanie wildagliptyny jest przeciwwskazane w ciąży i podczas laktacji ze względu na potencjalne ryzyko dla dziecka, a w przypadku zajścia w ciążę podczas terapii należy niezwłocznie przerwać leczenie i wdrożyć alternatywną kontrolę glikemii. Ponadto, brak danych dotyczących przenikania wildagliptyny do mleka kobiecego oraz jej wpływu na płodność u ludzi wymaga szczególnej ostrożności i konsultacji lekarskiej.
Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjentkę o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji podczas terapii wildagliptyną oraz o potencjalnym ryzyku związanym z niezamierzonym zajściem w ciążę. W przypadku kobiet karmiących piersią zaleca się rozważenie alternatywnych leków hipoglikemizujących o ustalonym profilu bezpieczeństwa, a jeśli stosowanie wildagliptyny jest niezbędne, konieczne jest przerwanie karmienia. Pacjentki planujące ciążę powinny być świadome braku danych klinicznych i skonsultować się z lekarzem w celu oceny stosunku korzyści do ryzyka oraz wyboru odpowiedniej terapii. Ze względu na brak wystarczających danych klinicznych, Anvildis jest przeciwwskazany w ciąży i okresie laktacji, co wymaga od lekarza szczególnej uwagi przy doborze leczenia u kobiet w wieku rozrodczym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Anvildis 50 mg