Ansifora
Tabletki powlekane, 100 mg
Produkt leczniczy zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny i jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg. Stosuje się go u dorosłych z cukrzycą typu 2, gdy kontrola glikemii nie jest wystarczająca przy samej diecie i ćwiczeniach lub innych lekach przeciwcukrzycowych. Może być używany jako monoterapia lub w kombinacji z metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika, agonistami receptorów PPARγ, a także z insuliną. Lek pomaga poprawić kontrolę poziomu glukozy we krwi u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na wcześniejsze metody leczenia.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Standardowa dawka sytagliptyny (produkt Ansifora) wynosi 100 mg podawana doustnie raz na dobę. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawkowanie tych leków pozostaje bez zmian. W przypadku łączenia z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. Pominięcie dawki powinno być uzupełnione jak najszybciej, bez podwajania dawki w tym samym dniu. Dawkowanie Ansifory wymaga dostosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ocenianymi na podstawie współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR): 100 mg raz na dobę przy GFR ≥ 45 do < 60 mL/min, 50 mg raz na dobę przy GFR ≥ 30 do < 45 mL/min, oraz 25 mg raz na dobę przy GFR ≥ 15 do < 30 mL/min lub w schyłkowej niewydolności nerek (GFR < 15 mL/min), w tym u pacjentów dializowanych. Zaleca się regularną kontrolę czynności nerek przed i w trakcie terapii.
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak w ciężkich zaburzeniach wątroby należy zachować ostrożność ze względu na brak badań w tej populacji, mimo że sytagliptyna jest głównie eliminowana przez nerki. Nie wymaga się dostosowania dawki u osób w podeszłym wieku. Produkt Ansifora nie jest zalecany u dzieci i młodzieży w wieku 10-17 lat z powodu niewystarczającej skuteczności, a brak danych u dzieci poniżej 10 lat wyklucza stosowanie w tej grupie. Lek można przyjmować niezależnie od posiłku, dostępny jest w tabletkach powlekanych 50 mg (jasnobeżowe, 8 mm) oraz 100 mg (beżowe, 10 mm).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Ansifora 100 mg
agonista receptora PPARγ, dializa otrzewnowa, dializoterapia, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, lek przeciwcukrzycowy, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Lek Ansifora zawierający sytagliptynę w dawkach 50 mg lub 100 mg wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych, obejmujący m.in. ciężkie powikłania takie jak zapalenie trzustki (częstość 0,3% vs 0,2% placebo) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję. Hipoglikemia jest istotnym ryzykiem, szczególnie w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7-13,8%) i insuliną (9,6%). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000), obejmując m.in. trombocytopenię, śródmiąższową chorobę płuc, ostre i martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, złuszczające choroby skóry oraz zaburzenia nerek, w tym ostrą niewydolność nerek. Profil bezpieczeństwa u dzieci (10-17 lat) jest zbliżony do dorosłych.
Badanie TECOS potwierdziło korzystny profil bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego sytagliptyny u 7332 pacjentów leczonych dawką 100 mg/dobę (lub 50 mg/dobę przy eGFR 30-50 mL/min/1,73 m²) w porównaniu z 7339 pacjentami na placebo. Częstość ciężkiej hipoglikemii wyniosła 2,7% w grupie leczonej sytagliptyną u pacjentów stosujących insulinę i/lub sulfonylomocznik (vs 2,5% placebo) oraz 1,0% u pacjentów bez takiego leczenia wyjściowego (vs 0,7% placebo). W terapii skojarzonej obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, takich jak hipoglikemia, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia i obrzęki obwodowe. Zaleca się monitorowanie i zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Ansifora 100 mg
artropatia, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry -
Interakcje leku
Sytagliptyna, substancja czynna leku Ansifora, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co jest korzystne w terapii cukrzycy typu 2, zwłaszcza u pacjentów poddanych politerapii. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wpływ tego szlaku na klirens jest minimalny. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą potencjalnie zwiększać stężenia sytagliptyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD, co wymaga monitorowania. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i transportera OAT3, jednak klinicznie istotne interakcje z inhibitorami tych transporterów są mało prawdopodobne. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki przy jednoczesnym stosowaniu metforminy (1000 mg x 2/dobę) oraz cyklosporyny (600 mg), gdzie wzrost AUC i Cmax sytagliptyny wyniósł odpowiednio 29% i 68%, bez konieczności dostosowania dawki. W przypadku digoksyny (0,25 mg/dobę) obserwowano niewielkie zwiększenie AUC o 11% i Cmax o 18%, co wymaga monitorowania u pacjentów z ryzykiem zatrucia digoksyną.
Brak jest dowodów na indukcję lub hamowanie izoenzymów CYP450 przez sytagliptynę, co potwierdza niskie ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9 oraz transporter OCT, takimi jak gliburyd, symwastatyna, rozyglitazon, warfaryna czy doustne środki antykoncepcyjne. W kontekście stosowania alkoholu, choć brak jest szczegółowych danych dotyczących interakcji z sytagliptyną, alkohol może zaburzać kontrolę glikemii, maskować objawy hipoglikemii oraz obciążać wątrobę, co wymaga edukacji pacjentów i ograniczenia spożycia alkoholu podczas terapii. Podsumowując, Ansifora cechuje się korzystnym profilem interakcji lekowych, jednak u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz przy jednoczesnym stosowaniu digoksyny wskazane jest monitorowanie, a edukacja dotycząca spożycia alkoholu pozostaje istotnym elementem opieki terapeutycznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Ansifora 100 mg
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, farmakoterapia cukrzycy, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie digoksyną -
Profil bezpieczeństwa leku
Ansifora (sytagliptyna) jest przeciwwskazana u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa u ludzi oraz wykazanie obecności leku w mleku samic w badaniach na zwierzętach. U pacjentów prowadzących pojazdy zaleca się ostrożność, gdyż mimo braku istotnego wpływu na zdolność prowadzenia, zgłaszano zawroty głowy, senność oraz ryzyko hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwcukrzycowych. W dokumentacji brak jest informacji o interakcjach sytagliptyny z alkoholem, co wymaga dalszej uwagi klinicznej.
U seniorów nie jest konieczne dostosowywanie dawki, co ułatwia stosowanie leku w tej grupie wiekowej. Natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki w zależności od stopnia niewydolności oraz monitorowanie funkcji nerek przed i w trakcie terapii. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby nie wymaga się modyfikacji dawkowania, jednak brak danych dotyczących ciężkich zaburzeń wskazuje na konieczność zachowania ostrożności. Zalecane jest indywidualne podejście do pacjentów z niewydolnością narządową podczas stosowania sytagliptyny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Ansifora 100 mg
-
Przeciwwskazania
Ansifora, zawierająca sytagliptynę w dawkach 50 mg i 100 mg w postaci tabletek powlekanych, ma jedno bezwzględne przeciwwskazanie – nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kierunku reakcji na inhibitory DPP-4, do których należy sytagliptyna. Objawy nadwrażliwości mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy oraz trudności w oddychaniu, co wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia terapii objawowej.
Pacjenci z historią reakcji alergicznych na inne leki powinni być monitorowani ze szczególną ostrożnością podczas stosowania Ansifory, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Tabletki 50 mg mają wielkość 8 mm i są jasnobeżowe z oznaczeniem „50”, natomiast tabletki 100 mg są beżowe, o wielkości 10 mm i oznaczone „100”. Lekarz powinien dokładnie ocenić ryzyko alergii, aby zminimalizować możliwość wystąpienia poważnych reakcji nadwrażliwości i zapewnić bezpieczne stosowanie preparatu. Pacjentów należy edukować w zakresie natychmiastowego zgłaszania objawów alergicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Ansifora 100 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie sytagliptyny (Ansifora) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. W badaniach klinicznych stosowano dawki nawet do 800 mg jednorazowo, co stanowi 8-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej (100 mg/dobę). Wielokrotne dawki do 600 mg/dobę przez 10 dni oraz do 400 mg/dobę przez 28 dni nie wykazały istotnych klinicznie działań niepożądanych zależnych od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się usunięcie niewchłoniętego leku (płukanie żołądka, węgiel aktywowany), monitorowanie funkcji życiowych i wykonanie EKG ze względu na ryzyko minimalnego, nieistotnego klinicznie wydłużenia odstępu QTc przy dawce 800 mg. Potencjalne ryzyko arytmii u pacjentów z chorobami serca nie zostało w pełni zbadane, zwłaszcza przy dawkach przekraczających 800 mg.
Leczenie objawowe powinno odbywać się w warunkach szpitalnych, a w ciężkich przypadkach rozważa się hemodializę, która może usunąć około 13,5% dawki podczas standardowej 3-4 godzinnej sesji. Nie ustalono skuteczności dializy otrzewnowej. Objawy przedawkowania obejmują minimalne wydłużenie QTc, potencjalne zaburzenia rytmu serca, hipoglikemię (szczególnie u pacjentów stosujących inne leki hipoglikemizujące), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, pogorszenie funkcji nerek oraz zaburzenia metaboliczne. Obserwacja powinna koncentrować się na monitorowaniu kardiologicznym i funkcji życiowych, a hospitalizacja jest wskazana dla zapewnienia odpowiedniego leczenia i nadzoru.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Ansifora 100 mg
Ansifora, arytmia, cukrzyca typu 2, dializa otrzewnowa, elektrokardiogram, funkcje życiowe, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, leczenie objawowe, lek hipoglikemizujący, niewydolność nerek, odstęp QTc, płukanie żołądka, sytagliptyna, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia gospodarki lipidowej, zaburzenia rytmu serca -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotność ekspozycji klinicznej, podczas gdy przy 19-krotnym narażeniu nie zaobserwowano efektów toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy narażeniu >67x, jednak w 14-tygodniowym badaniu przy 58-krotnym narażeniu nie wykazano wpływu na zęby. U psów przy około 23-krotnym narażeniu pojawiły się przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, ślinienie się) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono neurotoksyczności. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a karcynogenność była negatywna u myszy; u szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby przy narażeniu >58x, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością i nie uznano za istotne dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
Ocena wpływu na reprodukcję wykazała brak negatywnego wpływu na płodność u szczurów przy podawaniu przed i w trakcie krycia. W badaniach rozwojowych u szczurów nie stwierdzono działań niepożądanych, choć przy narażeniu >29-krotnym zaobserwowano niewielkie zwiększenie częstości zniekształceń żeber u płodów. U królików przy ekspozycji >29x odnotowano toksyczny wpływ na matkę. Sytagliptyna przenika do mleka karmiących samic szczurów z wskaźnikiem stężenia mleko:osocze 4:1, co ma znaczenie przy ocenie bezpieczeństwa stosowania u kobiet karmiących piersią. Podsumowując, dane przedkliniczne wskazują na szeroki margines bezpieczeństwa sytagliptyny, a obserwowane efekty toksyczne występują przy narażeniach znacznie przekraczających kliniczne, co ogranicza ich znaczenie kliniczne.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ansifora 100 mg
ataksja, badanie płodności, drżenie, dyspnea, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, nadmierne ślinienie, nieprawidłowa postawa ciała, nieprawidłowość siekaczy, objawy neurologiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna, toksyczne działanie, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerwów, wymioty, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni -
Skład i postać leku
Ansifora to produkt leczniczy zawierający sytagliptynę w postaci chlorowodorku jednowodnego, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg substancji czynnej. Rdzeń tabletek składa się z celulozy mikrokrystalicznej (PH 102), wapnia wodorofosforanu, kroskarmelozy sodowej oraz magnezu stearynianu, natomiast otoczka zawiera alkohol poliwinylowy, makrogol 4000, talk oraz barwniki: tytanu dwutlenek (E 171), żelaza tlenek czerwony i żółty (E 172). Tabletki 50 mg są jasnobeżowe, okrągłe o średnicy 8 mm z oznaczeniem „50”, natomiast 100 mg mają średnicę 10 mm, są beżowe i oznaczone „100”. Produkt jest pakowany w blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium lub OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, dostępne w opakowaniach zawierających od 14 do 98 tabletek, z okresem ważności 3 lata i zalecanym przechowywaniem poniżej 25°C.
Ansifora nie wykazuje niezgodności farmaceutycznych, a niewykorzystane resztki należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami. Składniki pomocnicze zapewniają odpowiednią strukturę, rozpad i stabilność tabletek, co jest istotne dla ich farmakokinetyki i biodostępności. Produkt jest przeznaczony do stosowania zgodnie z zaleceniami, a różnorodność opakowań umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Szczegółowa charakterystyka farmaceutyczna i fizyczna tabletek ułatwia identyfikację i kontrolę jakości preparatu w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Ansifora 100 mg
alkohol poliwinylowy, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek sytagliptyny, dwutlenek tytanu, kroskarmeloza sodowa, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, plastyfikator, rdzeń tabletki, środek poślizgowy, stearynian magnezu, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, sytagliptyna, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorofosforan wapnia -
Specjalne ostrzeżenia
Ansifora, zawierająca sytagliptynę, jest przeciwwskazana u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz w leczeniu kwasicy ketonowej, ze względu na mechanizm działania inhibitora DPP-4 i brak skuteczności w tych stanach. Istotnym ryzykiem związanym z terapią jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, objawiającego się uporczywym, silnym bólem brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy natychmiast odstawić Ansiforę, przerwać stosowanie innych leków potencjalnie wywołujących ten stan oraz wdrożyć odpowiednią diagnostykę. Potwierdzone ostre zapalenie trzustki stanowi przeciwwskazanie do ponownego rozpoczęcia leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią zapalenia trzustki, gdyż odnotowano rzadkie przypadki martwiczego lub krwotocznego zapalenia trzustki prowadzące do zgonu.
Ryzyko hipoglikemii podczas stosowania sytagliptyny zależy od skojarzenia z innymi lekami przeciwcukrzycowymi: w monoterapii lub w połączeniu z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ częstość hipoglikemii jest porównywalna z placebo, natomiast zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika, co wymaga rozważenia redukcji ich dawek. Sytagliptyna jest wydalana przez nerki, dlatego u pacjentów z GFR < 45 mL/min oraz u osób z końcową niewydolnością nerek (ESRD) wymagającą dializ konieczne jest zmniejszenie dawki, aby utrzymać stężenia leku zbliżone do tych u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano także ciężkie reakcje nadwrażliwości (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona) oraz rzadkie przypadki pemfigoidu pęcherzowego, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i odpowiedniej interwencji. Ansifora zawiera mniej niż 23 mg sodu na tabletkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Ansifora
agonista receptora PPARγ, anafilaksja, ciężka reakcja nadwrażliwości, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, kwasica ketonowa, lek przeciwcukrzycowy, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry -
Właściwości farmakodynamiczne
Sytagliptyna, inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co zwiększa stężenie aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP), prowadząc do glukozowo-zależnego wzrostu wydzielania insuliny oraz zmniejszenia wydzielania glukagonu. W efekcie obserwuje się obniżenie hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c), glukozy na czczo (FPG) oraz po posiłku (2-hour PPG). Sytagliptyna wykazuje wysoką selektywność wobec DPP-4, nie wpływając na DPP-8 i DPP-9, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, jej działanie jest zależne od stężenia glukozy, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii.
Badania kliniczne potwierdziły skuteczność sytagliptyny w monoterapii (100 mg/dobę przez 18-24 tygodnie) oraz w terapii skojarzonej z metforminą, pioglitazonem, glimepirydem, insuliną i ich kombinacjami. W monoterapii i terapii skojarzonej obserwowano istotną poprawę parametrów glikemii, w tym HbA1c, FPG i PPG, przy częstości hipoglikemii porównywalnej do placebo. W większości schematów leczenia nie stwierdzono istotnego wzrostu masy ciała, z wyjątkiem umiarkowanego przyrostu w terapii z glimepirydem. Dawkowanie sytagliptyny wynosiło zazwyczaj 100 mg raz na dobę, a w leczeniu początkowym stosowano 50 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z metforminą (500-1000 mg dwa razy na dobę), co również skutkowało znaczną poprawą kontroli glikemii bez istotnych zmian masy ciała i ryzyka hipoglikemii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Ansifora 100 mg
badanie kliniczne, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, doustny lek hipoglikemizujący, enzym DPP-4, glimepiryd, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hemoglobina glikowana A1c, hiperglikemia, hipoglikemia, HOMA-β, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, insulina, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, metformina, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, stężenie glukozy na czczo, stężenie glukozy po posiłku, terapia skojarzona, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy -
Właściwości farmakokinetyczne
Sytagliptyna, substancja czynna preparatu Ansifora (tabletki powlekane 50 mg i 100 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87% oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z mediana Tmax wynoszącą 1-4 godziny dla dawki 100 mg. Średnie wartości AUC i Cmax wynoszą odpowiednio 8,52 µM×h oraz 950 nM. Lek wykazuje liniową zależność AUC od dawki, natomiast Cmax i C24h nie są ściśle proporcjonalne do dawki. Sytagliptyna ma dużą objętość dystrybucji (~198 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (38%). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 79% dawki w postaci niezmienionej w moczu, a metabolizm, głównie przez CYP3A4 i częściowo CYP2C8, ma drugorzędne znaczenie. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy to około 350 ml/min. Lek nie wykazuje istotnej indukcji ani hamowania enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Farmakokinetyka u pacjentów z cukrzycą typu 2 jest zbliżona do zdrowych osób, a podawanie leku niezależnie od posiłków jest możliwe.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wzrost ekspozycji na sytagliptynę: AUC zwiększa się około 1,2-krotnie przy GFR 60-90 ml/min, 1,6-krotnie przy GFR 45-60 ml/min (bez konieczności zmiany dawki), natomiast przy GFR 30-45 ml/min i <30 ml/min (w tym u pacjentów dializowanych) wzrost AUC wynosi odpowiednio około 2- i 4-krotnie, co wymaga zmniejszenia dawki. Hemodializa usuwa około 13,5% leku podczas 3-4 godzinnej sesji. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh ≤9) nie jest konieczne dostosowanie dawki. Wiek, płeć, rasa i BMI nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z cukrzycą typu 2 AUC skorygowane względem dawki jest o około 18% niższe niż u dorosłych, co nie wymaga zmiany dawkowania. Brak danych dla dzieci poniżej 10 roku życia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Ansifora 100 mg
AUC sytagliptyny, biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, cytochrom CYP2C8, cytochrom CYP3A4, glikoproteina p, inhibitor DPP-4, klirens nerkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, sytagliptyna, Tmax, transporter hOAT-3, transporter OAT1, transporter OCT2, transporter PEPT1/2, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik BMI, wydzielanie kanalikowe, zależność PK/PD -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Produkt leczniczy Ansifora zawierający sytagliptynę w dawkach 50 mg lub 100 mg wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny w ciąży są niewystarczające, a badania przedkliniczne wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję jedynie przy dużych dawkach, co nie pozwala na jednoznaczną ocenę ryzyka u ludzi. W związku z tym Ansifora nie powinna być stosowana w okresie ciąży, a pacjentki należy poinformować o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji oraz o przerwaniu terapii w przypadku planowania lub potwierdzenia ciąży. Alternatywne, bezpieczne metody kontroli glikemii powinny być wdrożone w tym czasie. Ponadto, brak jest danych potwierdzających przenikanie sytagliptyny do mleka kobiecego, jednak badania na zwierzętach wykazały obecność leku w mleku, co stanowi podstawę do przeciwwskazania stosowania Ansifory w okresie laktacji. Pacjentki karmiące piersią powinny zostać poinformowane o konieczności wyboru między kontynuacją leczenia a karmieniem piersią, uwzględniając korzyści i ryzyko dla dziecka i matki.
Badania przedkliniczne nie wykazały negatywnego wpływu sytagliptyny na płodność u samców i samic zwierząt, jednak brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu leku na płodność u ludzi, co wymaga zachowania ostrożności i informowania pacjentów planujących potomstwo o ograniczeniach wiedzy w tym zakresie. Lekarz powinien szczegółowo omówić z pacjentkami potencjalne ryzyko i korzyści związane ze stosowaniem sytagliptyny w kontekście planowania rodziny oraz podkreślić konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji podczas terapii. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia ciąży, leczenie Ansiforą należy przerwać i wdrożyć alternatywne metody leczenia. W okresie laktacji decyzja o stosowaniu leku powinna uwzględniać brak danych dotyczących bezpieczeństwa oraz potencjalne ryzyko dla niemowlęcia, co wymaga indywidualnej oceny i konsultacji z pacjentką.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ansifora 100 mg
-
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Podczas oceny wpływu sytagliptyny (substancji czynnej leku Ansifora w dawkach 50 mg i 100 mg) na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, dane kliniczne wskazują na brak istotnego wpływu na funkcje psychomotoryczne. Niemniej jednak, lekarz powinien poinformować pacjenta o możliwych działaniach niepożądanych, takich jak zawroty głowy i senność, które mogą upośledzać zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, gdyż zwiększa się ryzyko hipoglikemii, która może prowadzić do zaburzeń koncentracji, wydłużenia czasu reakcji, zaburzeń widzenia, senności, a nawet utraty przytomności.
W praktyce klinicznej lekarz powinien indywidualnie ocenić ryzyko u każdego pacjenta, uwzględniając wiek, choroby współistniejące, stosowane leki, historię epizodów hipoglikemii oraz zdolność pacjenta do rozpoznawania jej wczesnych objawów. Pacjent musi zostać szczegółowo poinformowany o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia zawrotów głowy, senności lub objawów hipoglikemii, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub przy zmianie dawkowania. Sytagliptyna, jako inhibitor DPP-4, cechuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w monoterapii, jednak w skojarzeniu z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika wymaga szczególnej uwagi ze względu na zwiększone ryzyko hipoglikemii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ansifora 100 mg
Ansifora, epizod hipoglikemii, funkcje psychomotoryczne, hipoglikemia, inhibitory DPP-4, insulina, leki przeciwcukrzycowe, pochodne sulfonylomocznika, senność, stężenie glukozy we krwi, sytagliptyna, tabletki powlekane, terapia cukrzycy, terapia skojarzona, utrata przytomności, zaburzenia widzenia, zawroty głowy