Wskazania do stosowania leku Ansifora

Ansifora to produkt leczniczy zawierający jako substancję czynną sytagliptynę (w postaci chlorowodorku jednowodnego), dostępny w tabletkach powlekanych o mocy 50 mg oraz 100 mg. Lek jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu poprawy kontroli glikemii, w różnych schematach terapeutycznych, w zależności od indywidualnej sytuacji klinicznej pacjenta.¹

Stosowanie w monoterapii

Ansifora może być stosowana jako monoterapia u pacjentów, u których kontrola glikemii za pomocą modyfikacji stylu życia (dieta i aktywność fizyczna) jest niewystarczająca, a stosowanie metforminy jest niewłaściwe z powodu:

• Przeciwwskazań do stosowania metforminy – mogą to być m.in. ciężka niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewydolność serca czy choroby prowadzące do hipoksji tkanek
• Nietolerancji metforminy – objawiającej się najczęściej zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi (np. nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha)

²

Stosowanie w terapii dwuskładnikowej

Ansifora jest wskazana jako składnik terapii dwuskładnikowej w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi w następujących przypadkach:

• W skojarzeniu z metforminą – gdy sama metformina wraz z modyfikacją stylu życia nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii. Takie połączenie pozwala na wykorzystanie komplementarnych mechanizmów działania obu leków – metformina zmniejsza wątrobową produkcję glukozy i zwiększa wrażliwość tkanek na insulinę, podczas gdy sytagliptyna zwiększa zależne od stężenia glukozy wydzielanie insuliny.³
• W skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika – gdy mimo stosowania maksymalnej tolerowanej dawki pochodnej sulfonylomocznika wraz z dietą i ćwiczeniami fizycznymi glikemia pozostaje niewłaściwie kontrolowana oraz gdy stosowanie metforminy jest niewłaściwe z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji. Taka kombinacja zwiększa wydzielanie insuliny poprzez różne mechanizmy działania obu leków.⁴
• W skojarzeniu z agonistą receptora PPARγ (tiazolidynedionem) – gdy zastosowanie agonisty receptora PPARγ jest wskazane i kiedy sam agonista receptora PPARγ w połączeniu z modyfikacją stylu życia nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii. Takie połączenie poprawia zarówno wrażliwość tkanek na insulinę (agonista PPARγ), jak i wydzielanie insuliny (sytagliptyna).⁵

Stosowanie w terapii trójskładnikowej

W przypadku pacjentów, u których terapia dwuskładnikowa nie zapewnia zadowalającej kontroli glikemii, Ansifora może być stosowana jako element terapii trójskładnikowej:

• W skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika i metforminą – gdy terapia tymi dwoma lekami wraz z dietą i aktywnością fizyczną nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii. Taka kombinacja pozwala na kompleksowe oddziaływanie na różne mechanizmy patofizjologiczne cukrzycy typu 2.⁶
• W skojarzeniu z agonistą receptora PPARγ i metforminą – gdy terapia tymi dwoma lekami wraz z dietą i aktywnością fizyczną nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii, a zastosowanie agonisty receptora PPARγ jest wskazane. Takie połączenie pozwala na jednoczesne zwiększenie wrażliwości tkanek na insulinę, zmniejszenie wątrobowej produkcji glukozy oraz zwiększenie wydzielania insuliny.⁷

Stosowanie w terapii skojarzonej z insuliną

Ansifora jest również wskazana jako lek uzupełniający w stosunku do insuliny, z metforminą lub bez niej, gdy stała dawka insuliny w połączeniu z dietą i aktywnością fizyczną nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii. Dodanie sytagliptyny do insulinoterapii może pozwolić na zmniejszenie dawki insuliny i ograniczenie ryzyka hipoglikemii, przy jednoczesnym utrzymaniu lub poprawie kontroli glikemii.⁸

Warunki stosowania leku Ansifora

Przy przepisywaniu leku Ansifora należy uwzględnić szereg czynników, które wpływają na wybór odpowiedniego schematu terapeutycznego dla pacjenta z cukrzycą typu 2. Poniżej przedstawiono kluczowe warunki, w jakich należy rozważyć zastosowanie tego leku:

Pacjenci z nietolerancją metforminy

Ansifora stanowi cenną opcję terapeutyczną dla pacjentów, którzy nie tolerują metforminy – leku pierwszego wyboru w cukrzycy typu 2. Nietolerancja metforminy najczęściej objawia się dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak:

• Nudności i wymioty
• Biegunka
• Bóle brzucha
• Zaburzenia smaku (metaliczny posmak)

U takich pacjentów Ansifora może być stosowana w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi.⁹

Pacjenci z przeciwwskazaniami do metforminy

Ansifora jest odpowiednim wyborem dla pacjentów, u których występują przeciwwskazania do stosowania metforminy, takie jak:

• Niewydolność nerek – szczególnie przy eGFR poniżej 30 ml/min/1,73 m²
• Niewydolność wątroby
• Niewydolność serca – zwłaszcza niewyrównana
• Kwasica metaboliczna
• Ciężkie infekcje
• Stany hipoksji tkanek
• Odwodnienie

W tych przypadkach Ansifora może być stosowana jako monoterapia lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, z wyjątkiem metforminy.¹⁰

Pacjenci z niewystarczającą kontrolą glikemii

Ansifora powinna być rozważona u pacjentów, u których aktualne leczenie nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii. Niewystarczająca kontrola glikemii może być definiowana jako:

• HbA1c powyżej indywidualnego celu terapeutycznego (zwykle >7%)
• Utrzymujące się wysokie wartości glikemii na czczo i poposiłkowej
• Duże wahania glikemii w ciągu doby

¹¹

Pacjenci wymagający terapii skojarzonej

Ansifora jest szczególnie wartościowym wyborem w terapii skojarzonej, gdy:

• Monoterapia innym lekiem przeciwcukrzycowym nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii
• Istnieje potrzeba skojarzenia leków o komplementarnych mechanizmach działania
• Istnieje potrzeba zmniejszenia dawki insuliny, przy jednoczesnym utrzymaniu kontroli glikemii
• Pacjent wymaga intensyfikacji leczenia przy minimalizacji ryzyka hipoglikemii

¹²

Pacjenci stosujący insulinę

Ansifora może być szczególnie korzystna u pacjentów stosujących insulinoterapię, gdy:

• Mimo stosowania insuliny kontrola glikemii jest nieoptymalna
• Istnieje potrzeba zmniejszenia dawki insuliny w celu redukcji ryzyka hipoglikemii lub przyrostu masy ciała
• Pacjent wymaga stabilizacji wahań glikemii
• Pacjent wymaga poprawy kontroli glikemii poposiłkowej

¹³