Leki w grupie
„środki kontrastowe”

Środki kontrastowe to substancje stosowane w diagnostyce obrazowej w celu poprawy widoczności struktur i narządów wewnętrznych. Zwiększają one różnice w gęstości radiologicznej między badanymi tkankami a otaczającymi strukturami, co umożliwia dokładniejszą wizualizację patologii. Mechanizm działania środków kontrastowych opiera się na ich zdolności do absorpcji lub odbijania fal wykorzystywanych w danej metodzie obrazowania (promieniowanie rentgenowskie, pole magnetyczne, ultradźwięki).

W zależności od metody obrazowania wyróżniamy kilka głównych rodzajów środków kontrastowych. W badaniach rentgenowskich i tomografii komputerowej (TK) stosuje się najczęściej jodowe środki kontrastowe oraz środki zawierające siarczan baru. W badaniach rezonansu magnetycznego (MR) wykorzystuje się preparaty zawierające gadolin lub inne pierwiastki paramagnetyczne. W ultrasonografii używa się mikropęcherzyków gazu otoczonych powłoką lipidową.

Jodowe środki kontrastowe dzielą się na jonowe i niejonowe. Do jonowych należą m.in. amidotrizoat (Urografin), jotalamian (Conray). Niejonowe to m.in. jomeprol (Iomeron), jopromid (Ultravist), jodiksanol (Visipaque), jopamidol (Iopamiro) czy joheksol (Omnipaque). Niejonowe środki kontrastowe są lepiej tolerowane przez pacjentów i powodują mniej działań niepożądanych.

Środki kontrastowe zawierające gadolin stosowane w MR to m.in. gadoterydol (ProHance), gadobutrol (Gadovist), kwas gadoterowy (Dotarem) czy gadodiamid (Omniscan). Natomiast ultrasonograficzne środki kontrastowe to m.in. sześciofluorek siarki (SonoVue) czy perflutreny (Definity, Optison).

Główną zaletą stosowania środków kontrastowych jest znacząca poprawa jakości diagnostycznej badań obrazowych. Umożliwiają one uwidocznienie zmian patologicznych, które byłyby trudne lub niemożliwe do wykrycia w badaniu bez kontrastu. Pozwalają na ocenę ukrwienia tkanek, funkcji narządów oraz charakteru zmian nowotworowych, co ma kluczowe znaczenie dla prawidłowej diagnozy i planowania leczenia.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem środków kontrastowych obejmują przede wszystkim ryzyko reakcji nadwrażliwości, które mogą mieć różne nasilenie – od łagodnych (pokrzywka, nudności) po ciężkie, zagrażające życiu (wstrząs anafilaktyczny). Jodowe środki kontrastowe mogą też powodować nefropatię pokontrastową, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Środki zawierające gadolin mogą u osób z niewydolnością nerek prowadzić do nerkopochodnego włóknienia układowego (NSF). Przed badaniem z użyciem środka kontrastowego należy przeprowadzić dokładny wywiad alergologiczny oraz ocenić funkcję nerek pacjenta.

Środki kontrastowe możemy podzielić również ze względu na drogę podania na dożylne, doustne, doodbytnicze oraz podawane do jam ciała (np. artrografia, histerosalpingografia). Istotny jest też podział na pozytywowe (zwiększające gęstość radiologiczną, np. jodowe) i negatywowe (zmniejszające gęstość, np. powietrze, dwutlenek węgla) oraz na wysokoosmolalne, niskoosmolalne i izoosmolalne, co ma znaczenie dla profilu bezpieczeństwa, szczególnie u pacjentów z grupy ryzyka.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl