angiokardiografia
Wskazanie
Angiokardiografia to metoda diagnostyczna polegająca na obrazowaniu jam serca i dużych naczyń krwionośnych przy użyciu środka kontrastowego i promieniowania rentgenowskiego. Badanie to umożliwia ocenę funkcji zastawek serca, wykrywanie anomalii strukturalnych, zwężeń naczyń wieńcowych oraz wad wrodzonych serca. Angiokardiografia jest szczególnie przydatna w diagnostyce choroby wieńcowej, niewydolności serca, kardiomiopatii oraz w ocenie skutków zawału mięśnia sercowego.
Podczas angiokardiografii wykorzystuje się środki kontrastowe, które są podawane dożylnie lub dotętniczo. W Polsce stosowane są takie preparaty jak: Omnipaque (joheksol), Ultravist (jopromid), Visipaque (jodiksanol) czy Iomeron (jomeprol). Przed badaniem pacjentom podaje się również leki przeciwlękowe, jak Midanium (midazolam) lub Relanium (diazepam), a niekiedy także leki przeciwalergiczne, jak Clemastin (klemastyna) czy Phenazolinum (fenazolina).
Największymi trudnościami podczas przeprowadzania angiokardiografii są reakcje alergiczne na środki kontrastowe, które mogą wahać się od łagodnych (wysypka, nudności) do ciężkich, zagrażających życiu (wstrząs anafilaktyczny). Istotnym problemem jest również ryzyko nefropatii pokontrastowej, szczególnie u pacjentów z uprzednio istniejącą chorobą nerek, cukrzycą lub odwodnieniem. U pacjentów zagrożonych rozwojem nefropatii stosuje się nawodnienie przed badaniem oraz acetylcysteinę (Acetylocysteinum, ACC) jako środek nefroprotekcyjny.
Wyzwaniem w diagnostyce angiokardiograficznej jest także precyzyjne umieszczenie cewnika w odpowiednich strukturach serca, co wymaga doświadczenia i umiejętności operatora. Narażenie pacjenta na promieniowanie jonizujące stanowi dodatkowe ograniczenie, zwłaszcza w przypadku konieczności powtarzania badania. W ostatnich latach część wskazań do angiokardiografii przejęły mniej inwazyjne metody obrazowania, jak angiografia CT czy rezonans magnetyczny serca, jednak w wielu sytuacjach klinicznych angiokardiografia pozostaje złotym standardem diagnostycznym.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Ultravist 370 – Roztwór do wstrzykiwań – 768,86 mg/ml
Produkt leczniczy stanowi roztwór do wstrzykiwań zawierający jopromid, będący źródłem jodu w stężeniach 300 mg/ml lub 370 mg/ml. Substancja ta jest wykorzystywana jako środek kontrastowy w diagnostyce obrazowej, w tym w tomografii komputerowej, angiografii, urografii oraz badaniach jam ciała. Preparat stosuje się u dorosłych w celu poprawy wizualizacji struktur anatomicznych, między innymi w mammografii ze wzmocnieniem kontrastowym. Ponadto, wyższe stężenie jest rekomendowane do zastosowań w angiokardiografii.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna -
Ultravist 300 – Roztwór do wstrzykiwań – 623,4 mg/ml
Jest to roztwór do wstrzykiwań zawierający jopromid jako substancję czynną, dostarczający odpowiednio 300 lub 370 mg jodu na ml. Substancja pomocnicza obejmuje niewielką ilość sodu. Preparat stosowany jest jako środek kontrastowy podczas różnych badań diagnostycznych, takich jak tomografia komputerowa, arteriografia, wenografia, czy mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym u dorosłych kobiet. Umożliwia także ocenę i wykrywanie zmian w piersi oraz jest alternatywą dla rezonansu magnetycznego, gdy jest on przeciwwskazany lub niedostępny.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Iomeron 400 – Roztwór do wstrzykiwań – 400 mg jodu/ml
Jest to roztwór do wstrzykiwań zawierający jomeprol, który dostarcza różne dawki jodu. Stosowany jest wyłącznie w diagnostyce obrazowej, w tym do tomografii komputerowej, angiografii oraz urografii. Produkt służy do uwidaczniania naczyń krwionośnych i struktur anatomicznych podczas różnych badań radiologicznych. Wybór stężenia substancji zależy od rodzaju i celu badania diagnostycznego.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna