konwencjonalna wybiórcza arteriografia naczyń wieńcowych
Wskazanie

Konwencjonalna wybiórcza arteriografia naczyń wieńcowych (koronarografia) to inwazyjna procedura diagnostyczna stosowana w kardiologii w celu uwidocznienia tętnic wieńcowych. Wskazania do wykonania koronarografii obejmują stabilną chorobę wieńcową z objawami nieustępującymi po leczeniu farmakologicznym, ostry zespół wieńcowy, dodatnie wyniki testów obciążeniowych, ocenę po zabiegach rewaskularyzacyjnych (angioplastyka, pomostowanie), a także diagnostykę przedoperacyjną.

Przed wykonaniem koronarografii najczęściej stosuje się farmakoterapię przygotowawczą, która może obejmować leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy – preparaty jak Acard, Polocard), klopidogrel (Plavix, Areplex), tikagrelol (Brilique), a także leki uspokajające z grupy benzodiazepin (Relanium, Xanax). W trakcie zabiegu podaje się heparynę niefrakcjonowaną (Heparinum WZF) lub heparyny drobnocząsteczkowe (Clexane, Fraxiparine).

Po diagnostycznej koronarografii, w zależności od wyniku, może być konieczne wykonanie przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) z implantacją stentu. Wówczas stosuje się leki przeciwzakrzepowe oraz kontrastowe. Na polskim rynku dostępne są różne środki kontrastowe jak Ultravist, Omnipaque czy Visipaque, dobierane indywidualnie, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub alergią.

Największe trudności podczas wykonywania koronarografii obejmują ryzyko powikłań naczyniowych (krwiak, krwawienie, tętniak rzekomy w miejscu wkłucia), ryzyko nefropatii kontrastowej (szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek), reakcje alergiczne na środek kontrastowy oraz rzadkie, ale poważne powikłania jak perforacja naczynia, zawał serca czy udar mózgu. Wyzwaniem jest także prawidłowa interpretacja obrazów angiograficznych, zwłaszcza w przypadku złożonych zmian miażdżycowych lub anomalii naczyniowych.

Kluczowe znaczenie ma również odpowiednie postępowanie pozabiegowe, w tym odpowiedni czas unieruchomienia pacjenta, monitorowanie miejsca wkłucia oraz funkcji nerek. U pacjentów ze złożoną anatomią naczyń lub rozległymi zmianami miażdżycowymi często konieczne jest zastosowanie dodatkowych metod diagnostycznych jak ultrasonografia wewnątrznaczyniowa (IVUS) czy pomiar cząstkowej rezerwy przepływu (FFR).