fistulografia
Wskazanie

Fistulografia to badanie diagnostyczne, polegające na obrazowaniu kanału przetoki z wykorzystaniem środka kontrastowego podawanego do ujścia przetoki i wykonywaniem zdjęć radiologicznych. Jest stosowana w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia istnienia przetok, czyli nieprawidłowych połączeń między narządami lub między narządem a powierzchnią ciała. Badanie to pozwala na dokładne określenie przebiegu przetoki, jej rozgałęzień oraz ujść wewnętrznych i zewnętrznych.

Wskazania do wykonania fistulografii obejmują przetoki odbytnicze, odbytowo-pochwowe, przetoki kałowe, przetoki po zabiegach chirurgicznych, przetoki w chorobie Leśniowskiego-Crohna, a także przetoki układu moczowego czy limfatycznego. Badanie jest kluczowym elementem diagnostyki przed planowanym leczeniem operacyjnym przetok, ponieważ dostarcza chirurgowi informacji o anatomii problemu.

W leczeniu przetok, po ich zdiagnozowaniu fistulografią, stosuje się zarówno metody operacyjne, jak i farmakologiczne. W przypadku przetok w chorobie Leśniowskiego-Crohna wykorzystuje się preparaty biologiczne jak Remicade (infliksymab), Humira (adalimumab) czy Stelara (ustekinumab). W przypadku przetok zainfekowanych stosuje się antybiotyki, takie jak Metronidazol (Metronidazol Polpharma), Ciprofloksacyna (Cipronex) czy Amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin, Taromentin).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z przetokami diagnozowanymi fistulografią dotyczą skomplikowanego przebiegu kanałów przetoki, ich mnogości oraz tendencji do nawrotów. Szczególnie problematyczne są przetoki w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna, które często nie goją się pomimo interwencji chirurgicznej. Dodatkowo, leczenie operacyjne przetok okołoodbytniczych wiąże się z ryzykiem uszkodzenia zwieraczy i następczego nietrzymania stolca. Wyzwaniem jest również lokalizacja przetok w trudno dostępnych miejscach oraz współistnienie infekcji, które utrudniają gojenie.