chemoembolizacja raka wątrobowokomórkowego
Wskazanie

Chemoembolizacja raka wątrobowokomórkowego (HCC) to małoinwazyjna procedura stosowana w leczeniu pacjentów z nieoperacyjnym rakiem wątroby. Polega na selektywnym podaniu cytostatyku bezpośrednio do naczyń zaopatrujących guz w połączeniu z embolizacją naczyń, co prowadzi do niedokrwienia guza i zwiększonej ekspozycji na lek przeciwnowotworowy.

Wskazania do chemoembolizacji obejmują przypadki HCC w stadium pośrednim według klasyfikacji Barcelona Clinic Liver Cancer (BCLC B), gdy niemożliwa jest resekcja chirurgiczna lub ablacja, a funkcja wątroby jest zachowana (klasa Child-Pugh A lub B). Procedura ta jest również rozważana jako terapia pomostowa przed transplantacją wątroby lub jako leczenie paliatywne u wybranych pacjentów z zaawansowanym HCC.

W Polsce najczęściej stosowanymi preparatami do chemoembolizacji są: Lipiodol (olejowy środek kontrastowy) w połączeniu z doksorubicyną (Adriblastina, Doxorubicinum Accord) lub cisplatyną (Cisplatin Teva, Cisplatin-Ebewe). Coraz częściej wykorzystywane są również cząsteczki nasączone lekiem (DEB-TACE) takie jak DC Bead dostarczające doksorubicynę.

Największe trudności w leczeniu metodą chemoembolizacji obejmują odpowiednią kwalifikację pacjentów, gdyż procedura może prowadzić do dekompensacji funkcji wątroby u chorych z zaawansowaną marskością. Kolejnym wyzwaniem jest zespół poembolizacyjny (gorączka, ból, nudności), który występuje u większości pacjentów po zabiegu. Istotnym problemem pozostaje również wysoki odsetek nawrotów HCC wymagający powtarzania procedury lub zmiany strategii terapeutycznej. Dodatkowo, skuteczność chemoembolizacji jest ograniczona w przypadku dużych guzów lub wieloogniskowego HCC.