wsteczna endoskopowa cholangiopankreatografia
Wskazanie

Wsteczna endoskopowa cholangiopankreatografia (ERCP) to procedura diagnostyczno-terapeutyczna wykorzystywana do badania i leczenia schorzeń dróg żółciowych i przewodów trzustkowych. Technika ta łączy endoskopię górnego odcinka przewodu pokarmowego z obrazowaniem radiologicznym, umożliwiając wizualizację dróg żółciowych i trzustkowych po wprowadzeniu środka kontrastowego przez brodawkę Vatera.

ERCP jest wskazana w przypadku podejrzenia kamicy dróg żółciowych, zwężeń lub niedrożności dróg żółciowych i trzustkowych, guzów trzustki lub dróg żółciowych, diagnostyki przewlekłego zapalenia trzustki, a także przy utrzymującej się żółtaczce mechanicznej. Procedura ta pozwala nie tylko na diagnostykę, ale również na jednoczasowe leczenie wielu schorzeń poprzez sfinkterotomię, usunięcie złogów, założenie protez czy drenaż torbieli trzustki.

W przygotowaniu do ERCP stosuje się leki sedatywne (midazolam – Dormicum, propofol – Propofol MCT/LCT Fresenius) oraz przeciwbólowe (fentanyl – Fentanyl WZF). Przed procedurą pacjentom podaje się również leki zmniejszające wydzielanie żółci i soków trzustkowych (buskolizyna – Buscopan, glukagon – GlucaGen) oraz antybiotyki w ramach profilaktyki powikłań infekcyjnych (ciprofloksacyna – Cipronex, metronidazol – Metronidazol).

Największe trudności podczas ERCP wiążą się z ryzykiem poważnych powikłań, takich jak ostre zapalenie trzustki (występujące u 3-5% pacjentów), krwawienie po sfinkterotomii, perforacja dwunastnicy oraz infekcje dróg żółciowych. Technicznie wymagająca może być również kaniulacja brodawki Vatera, szczególnie w przypadkach zmienionej anatomii po operacjach czy przy obecności dużych uchyłków okołobrodawkowych. Istotnym wyzwaniem jest też odpowiednie przygotowanie pacjenta i właściwa kwalifikacja do zabiegu, uwzględniająca korzyści i potencjalne ryzyko procedury.

W ostatnich latach obserwuje się tendencję do ograniczania wykonywania ERCP wyłącznie do procedur terapeutycznych, podczas gdy w diagnostyce coraz większą rolę odgrywają mniej inwazyjne metody, takie jak cholangio-MR i endoskopowa ultrasonografia. Wymaga to od lekarzy starannej oceny wskazań i indywidualnego podejścia do każdego pacjenta.