gruczolak prostaty

Gruczolak prostaty, znany również jako łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH – Benign Prostatic Hyperplasia), to nienowotworowy przerost tkanki gruczołowej prostaty, który występuje głównie u mężczyzn powyżej 50. roku życia. Schorzenie to charakteryzuje się stopniowym zwiększaniem objętości gruczołu krokowego, co może prowadzić do ucisku na cewkę moczową i powodować objawy ze strony dolnych dróg moczowych (LUTS).

Główne objawy gruczolaka prostaty obejmują: częstomocz, nykturia, osłabienie strumienia moczu, uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza, trudności w rozpoczęciu mikcji oraz kroplowe oddawanie moczu po mikcji. W zaawansowanych przypadkach może dochodzić do zatrzymania moczu, infekcji dróg moczowych, a nawet niewydolności nerek wskutek przewlekłego zalegania moczu.

Diagnostyka gruczolaka prostaty opiera się na badaniu per rectum, oznaczeniu stężenia PSA, ocenie objawów za pomocą skali IPSS, badaniu USG z oceną zalegania moczu po mikcji oraz w wybranych przypadkach badaniu urodynamicznym. Leczenie może obejmować farmakoterapię (α-adrenolityki, inhibitory 5α-reduktazy, leki antycholinergiczne), metody małoinwazyjne (termoterapia, waporyzacja laserowa) oraz klasyczne zabiegi operacyjne (TURP, adenomektomia otwarta).

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Krka 50 mg

Dazatynib jest silnym inhibitorem kinazy BCR-ABL działającym w stężeniach subnanomolarnych (0,6-0,8 nM), łączącym się zarówno z aktywną, jak i nieaktywną formą enzymu. Ponadto hamuje kinazy rodziny SRC oraz inne onkogenne kinazy, takie jak c-KIT, EPH i PDGFβ, co przyczynia się do jego działania przeciwnowotworowego. W badaniach in vitro wykazano skuteczność dazatynibu w liniach komórkowych białaczkowych opornych na imatynib, co jest związane z mechanizmami oporności, takimi jak mutacje w domenie kinazy BCR-ABL, aktywacja alternatywnych szlaków sygnalizacyjnych (SRC) oraz zwiększona ekspresja genów oporności wielolekowej. W modelach mysich CML dazatynib zapobiega progresji choroby i wydłuża przeżycie, wykazując zdolność przenikania bariery krew-mózg. W badaniach klinicznych fazy I i II potwierdzono skuteczność i trwałość odpowiedzi hematologicznej i cytogenetycznej u pacjentów z CML i Ph+ ALL, stosując dawkę początkową 70 mg dwa razy na dobę z możliwością modyfikacji.
agregacja płytek krwi, bariera krew-mózg, c-KIT, chromosom Philadelphia, czas krwawienia, działanie fototoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, inhibitor kinazy BCR-ABL, kanał potasowy hERG, kinaza onkogenna, kinaza receptora efryny, kinaza rodziny SRC, linia komórek białaczkowych, mieloblastyczna postać przełomu blastycznego, mutacja domeny kinazy BCR-ABL, narząd limfoidalny, obumieranie płodu, obumieranie zarodka, odstęp QT, oporność na imatynib, oporność wielolekowa, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa, rak płaskonabłonkowy, receptor PDGFβ, repolaryzacja komór serca, śródmiąższowa mineralizacja nerek, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, węzeł chłonny, włókno Purkinjego, zapis EKG
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Krka 140 mg

Dazatynib jest silnym inhibitorem kinazy BCR-ABL, działającym w stężeniach subnanomolarnych (0,6-0,8 nM), z unikalną zdolnością wiązania zarówno aktywnej, jak i nieaktywnej formy enzymu, co wyróżnia go spośród innych inhibitorów kinaz tyrozynowych. Ponadto hamuje kinazy rodziny SRC oraz inne onkogenne kinazy, takie jak c-KIT, EPH i PDGFβ. W badaniach przedklinicznych wykazano jego zdolność do dystrybucji w różnych tkankach, w tym przenikania przez barierę krew-mózg, co jest istotne w leczeniu CML i Ph+ ALL, zwłaszcza w przypadkach oporności na imatynib. Standardowa dawka początkowa wynosi 70 mg dwa razy na dobę, z możliwością modyfikacji w celu optymalizacji skuteczności i kontroli toksyczności. Badania kliniczne fazy I i II potwierdziły trwałą odpowiedź hematologiczną i cytogenetyczną u pacjentów z różnymi fazami CML oraz Ph+ ALL, w tym u osób z opornością lub nietolerancją imatynibu.
agregacja płytek krwi, bariera krew-mózg, chromosom Philadelphia, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, inhibitor kinazy proteinowej, kanał potasowy hERG, kinaza BCR-ABL, kinaza onkogenna, kinaza SRC, kinazy SRC, mutacja domeny kinazy, narząd limfoidalny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odstęp QT, oporność na imatynib, oporność wielolekowa, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, parametr czerwonokrwinkowy, Ph+ ALL, potencjał mutagenny, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, rak płaskonabłonkowy, receptor PDGFβ, rozwój embrionalny, szpik kostny, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókno Purkinjego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 79 mg

Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym na myszach, szczurach, małpach i królikach. Toksyczność pierwotna dotyczyła głównie układu pokarmowego (jelito jako główny organ docelowy), krwiotwórczego (zmiany parametrów erytrocytów i szpiku kostnego) oraz limfatycznego (zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych), przy czym zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W badaniach długoterminowych u małp zaobserwowano nefrotoksyczność manifestującą się zwiększoną mineralizacją śródmiąższową nerek po 9 miesiącach podawania leku. Dazatynib wykazywał wpływ na hemostazę poprzez hamowanie agregacji płytek i wydłużenie czasu krwawienia, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego ryzyka kardiologicznego wynikającego z hamowania kanału potasowego hERG in vitro, badania in vivo u małp nie wykazały istotnych zmian w odstępie QT ani innych parametrów EKG.
agregacja płytek krwi, badania rakotwórcze, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie immunosupresyjne, efekt klastogenny, fototoksyczność, genotoksyczność, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, krwinki czerwone, mineralizacja śródmiąższowa nerek, nefrotoksyczność, obumieranie płodów, odstęp QT, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komorowa, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność pierwotna, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zmiany hematologiczne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib SUN 50 mg

Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły układu pokarmowego, krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym narządem docelowym u szczurów i małp. Zmiany hematologiczne obejmowały obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku kostnym, a w układzie limfatycznym obserwowano limfocytopenię i zmniejszenie masy narządów limfatycznych. Wszystkie te zmiany miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. U małp stwierdzono specyficzną mineralizację śródmiąższową nerek po 9 miesiącach leczenia. Dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo in vitro wpływu na kanał potasowy hERG i potencjału wydłużania odstępu QT, badania in vivo na małpach nie wykazały zaburzeń elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie klastogenne, fototoksyczność, genotoksyczność, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy, komórki CHO, krwotok, krzepnięcie krwi, limfocyty, mineralizacja śródmiąższowa nerek, obumieranie płodu, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, płodność, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój szkieletu płodu, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność leku, toksyczność układu pokarmowego, węzeł chłonny, włókna Purkinjego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 20 mg

Dazatynib wykazuje toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego, z efektami odwracalnymi po przerwaniu terapii. W badaniach na szczurach i małpach jelito było głównym narządem docelowym toksyczności, a hematologiczne zmiany obejmowały minimalne do lekkiego zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym. Toksyczność układu limfatycznego manifestowała się zmniejszeniem liczby limfocytów w węzłach chłonnych, śledzionie i grasicy oraz redukcją masy narządów limfoidalnych. U małp obserwowano śródmiąższową mineralizację nerek po 9 miesiącach podawania leku. Dazatynib wpływa na procesy krzepnięcia, hamując agregację płytek i wydłużając czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywołuje samoistnych krwotoków. Ryzyko wydłużenia odstępu QT jest minimalne, co potwierdzają badania in vivo u małp, mimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG in vitro.
agregacja płytek krwi, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, krzepnięcie krwi, mineralizacja śródmiąższowa nerek, odstęp QT, organogeneza, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, przewód pokarmowy, przewodnictwo sercowe, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Krka 70 mg

Dazatynib jest silnym inhibitorem kinazy BCR-ABL o działaniu w stężeniach subnanomolarnych (0,6-0,8 nM), zdolnym do wiązania zarówno aktywnej, jak i nieaktywnej formy enzymu, co zapewnia szerokie spektrum działania przeciwbiałaczkowego. Oprócz BCR-ABL, dazatynib hamuje również kinazy rodziny SRC, c-KIT, receptora efryny (EPH) oraz PDGFβ, co umożliwia przełamywanie oporności na imatynib, w tym zmutowanych form BCR-ABL i alternatywnych ścieżek sygnałowych. W modelach zwierzęcych wykazano skuteczność przeciwnowotworową, w tym zdolność do penetracji bariery krew-mózg, co jest istotne w leczeniu białaczek Ph+ ALL i CML. Badania przedkliniczne wskazały na odwracalne działania toksyczne głównie w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym, przy niskiej nefrotoksyczności oraz braku samoistnych krwotoków mimo hamowania agregacji płytek i wydłużania czasu krwawienia u zwierząt. Potencjał kardiotoksyczny związany z wydłużeniem odstępu QT obserwowano in vitro, jednak nie potwierdzono go in vivo u małp.
agregacja płytek krwi, badanie karcynogenności, bariera krew-mózg, brodawczak, czas krwawienia, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, efekt klastogenny, ekspresja genu, faza blastyczna, faza przewlekła, gruczolak prostaty, immunosupresja, inhibitor kinazy BCR-ABL, inhibitor kinazy tyrozynowej, kanał potasowy hERG, kinaza BCR-ABL, kinaza c-KIT, kinaza receptora efryny, kinaza rodziny SRC, kinaza SRC, krzepnięcie krwi, mineralizacja śródmiąższowa nerek, nefrotoksyczność, obumarcie płodu, obumarcie zarodka, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odstęp QT, oporność wielolekowa, ostra białaczka limfoblastyczna, parametr czerwonokrwinkowy, płodność, przewlekła białaczka szpikowa, rak płaskonabłonkowy, receptor PDGFβ, rozwój embrionalny, szpik kostny, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chromosomu, węzeł chłonny, włókno Purkinjego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxazepam GSK 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Oxazepam GSK wykazały rozwój zmian nowotworowych u zwierząt laboratoryjnych przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W 24-miesięcznych badaniach na szczurach, przy dawce 30-krotnie wyższej niż u ludzi, zaobserwowano łagodne guzy tarczycy, gruczolaki jąder oraz prostaty. Natomiast w 9-miesięcznych badaniach na myszach, przy dawkach od 35 do 100 razy wyższych niż standardowe dawki terapeutyczne, stwierdzono gruczolaki wątroby zależne od dawki, z częściowym występowaniem cech nowotworów złośliwych w badaniu mikroskopowym.
badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, efekt rakotwórczy, gruczoł krokowy, gruczoł tarczowy, gruczolak jądra, gruczolak prostaty, gruczolak wątroby, guz tarczycy, nowotwór złośliwy, oksazepam, substancja czynna, zmiana nowotworowa
Leksykon substancji czynnych
Dazatynib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dazatynib wykazuje toksyczność przede wszystkim w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym, co potwierdzają badania przedkliniczne na szczurach, małpach i innych gatunkach. W układzie pokarmowym jelito stanowi główny narząd docelowy, a toksyczność ta jest czynnikiem ograniczającym dawkę. W układzie krwiotwórczym obserwowano zmiany parametrów erytrocytów oraz zaburzenia funkcji szpiku kostnego, natomiast w układzie limfatycznym stwierdzono zmniejszenie liczby limfocytów i redukcję masy organów limfatycznych, co wskazuje na potencjalne działanie immunosupresyjne. Zmiany te były odwracalne po zakończeniu terapii. Dodatkowo, u małp zaobserwowano zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek po 9 miesiącach leczenia, co sugeruje ryzyko nefrotoksyczności. W zakresie hemostazy dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, co może wskazywać na ryzyko zaburzeń krwawienia u pacjentów. Pomimo działania na kanał potasowy hERG in vitro, badania in vivo nie wykazały wydłużenia odstępu QT u małp, co wymaga dalszej oceny ryzyka kardiologicznego.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, fototoksyczność, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał hERG, morfologia krwi, nefrotoksyczność, odstęp QT, organogeneza, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność embrionalna, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zaburzenia hemostazy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Viatris 50 mg

Dazatynib wykazuje toksyczność przede wszystkim w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym, co potwierdzają badania przedkliniczne na szczurach, małpach, myszach i królikach. W układzie pokarmowym jelito było głównym organem docelowym, a zmiany miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W hematologicznym aspekcie obserwowano zmiany parametrów czerwonokrwinkowych i szpiku kostnego, również odwracalne, z większym nasileniem u szczurów. Toksyczność limfatyczna objawiała się zmniejszeniem liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych, co również ustępowało po leczeniu. U małp stwierdzono mineralizację śródmiąższową nerek bez poważnych efektów nefrotoksycznych. Dazatynib wpływa na układ krzepnięcia poprzez hamowanie agregacji płytek i wydłużenie czasu krwawienia, jednak bez wywoływania spontanicznych krwotoków. Badania elektrofizjologiczne wykazały brak wpływu na odstęp QT in vivo, pomimo działania na kanał potasowy hERG in vitro.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, elektrokardiogram, fototoksyczność, grasica, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, odstęp QT, organogeneza, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór serca, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność limfatyczna, toksyczność pierwotna, toksyczność układu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ moczowy, węzeł chłonny, włókna Purkinjego