Presartan
Tabletki powlekane, 100 mg
Produkt leczniczy zawiera 100 mg losartanu potasowego jako substancję czynną oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosowany jest w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz chorób nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Lek jest także zalecany w terapii przewlekłej niewydolności serca u osób powyżej 60 roku życia, zwłaszcza gdy inhibitory ACE są nietolerowane. Ponadto obniża ryzyko udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Presartan (losartan potasowy) jest stosowany doustnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, z dawką początkową u dorosłych wynoszącą 50 mg raz na dobę, którą można zwiększyć do 100 mg raz na dobę w zależności od odpowiedzi terapeutycznej. Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe obserwuje się po 3-6 tygodniach terapii. U dzieci w wieku 6-16 lat dawki są dostosowane do masy ciała: 25 mg raz na dobę (maksymalnie 50 mg) dla masy ciała 20-50 kg oraz 50 mg raz na dobę (maksymalnie 100 mg) dla masy powyżej 50 kg. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 6 lat, z eGFR <30 ml/min/1,73 m² oraz z zaburzeniami czynności wątroby. W terapii skojarzonej można łączyć Presartan z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, w tym diuretykami, oraz lekami przeciwcukrzycowymi, takimi jak insulina czy pochodne sulfonylomocznika.
W leczeniu niewydolności serca dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę, stopniowo zwiększana do 50 mg raz na dobę, jeśli jest dobrze tolerowana. U pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca dawka początkowa to 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg oraz dodania hydrochlorotiazydu. U osób ze zmniejszoną objętością krwi krążącej oraz u pacjentów powyżej 75 roku życia zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 25 mg raz na dobę. Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i ewentualne zmniejszenie dawki; losartan jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach wątroby.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Presartan 100 mg
adrenolityk, antagonista wapnia, białkomocz, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, EGFR, glitazon, hemodializa, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, insulina, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pacjent pediatryczny, pochodna sulfonylomocznika, przerost lewej komory serca, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszona objętość krwi krążącej -
Działania niepożądane
Losartan potasowy, substancja czynna preparatu Presartan, był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci w wieku 6-16 lat, ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęstszym działaniem niepożądanym były zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego. Często obserwowano hiperkaliemię (zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą i nefropatią, gdzie 9,9% miało stężenie potasu >5,5 mmol/l), niedokrwistość (często u niewydolnych sercowo), zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek, oraz objawy ortostatyczne zależne od dawki. Rzadziej występowały reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, zapalenie naczyń, depresja, parestezje, migrena, zaburzenia smaku, kołatanie serca, dławica piersiowa, omdlenia, migotanie przedsionków i incydenty naczyniowo-mózgowe. Profil działań niepożądanych u dzieci jest podobny do dorosłych, choć dane są ograniczone.
Wśród działań niepożądanych zgłaszano także duszność, kaszel, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty), zapalenie trzustki i wątroby, pokrzywkę, świąd, wysypkę, nadwrażliwość na światło, bóle mięśni i stawów oraz rabdomiolizę. U pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią często występowały zaburzenia czynności nerek i niewydolność nerek, które mogą być odwracalne po przerwaniu leczenia. Zgłaszano również zaburzenia erekcji i impotencję. Częstość występowania hipoglikemii była wysoka u pacjentów z cukrzycą. Poza tym częściej niż w grupie placebo obserwowano ból pleców, zakażenia dróg moczowych oraz objawy grypopodobne. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza obrzęku naczynioruchowego, należy niezwłocznie poinformować lekarza. Monitorowanie działań niepożądanych jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii losartanem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Presartan 100 mg
białkomocz, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, nefropatia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, objawy ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, zaburzenia czynności nerek, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego -
Profil bezpieczeństwa leku
Losartan wymaga szczególnej ostrożności u wybranych grup pacjentów. U kobiet karmiących brak jest danych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania, dlatego zaleca się unikanie tego leku w okresie laktacji i preferowanie alternatywnych terapii przeciwnadciśnieniowych. U seniorów, w tym powyżej 75. roku życia, losartan można stosować bez konieczności rutynowego dostosowania dawki, choć w starszych pacjentach warto rozważyć rozpoczęcie terapii od dawki 25 mg. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub u dzieci z GFR < 30 ml/min/1,73 m², konieczne jest zachowanie ostrożności, monitorowanie funkcji nerek oraz elektrolitów, ze względu na ryzyko pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii.
Losartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, natomiast u osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki ze względu na brak doświadczeń terapeutycznych w tej populacji. W trakcie terapii należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, ponieważ mogą wystąpić zawroty głowy lub senność, zwłaszcza na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki. Brak jest danych dotyczących interakcji losartanu z alkoholem, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka u pacjentów spożywających alkohol.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Presartan 100 mg
-
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa losartanu potasowego, substancji czynnej leku Presartan, nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego. Jednakże, w badaniach toksyczności dawek wielokrotnych zaobserwowano istotne zmniejszenie parametrów erytrocytarnych, w tym liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu, co wskazuje na potencjalny wpływ losartanu na układ krwiotwórczy. Ponadto, podawanie losartanu wiązało się ze zmianami w funkcji nerek, manifestującymi się podwyższonym stężeniem azotu mocznikowego oraz sporadycznie kreatyniny w surowicy, co może sugerować nefrotoksyczność. W zakresie układu sercowo-naczyniowego odnotowano zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych, co wskazuje na brak patologii strukturalnych mięśnia sercowego.
Losartan potasowy wykazywał również działania niepożądane w obrębie przewodu pokarmowego, takie jak uszkodzenia błony śluzowej, owrzodzenia, nadżerki oraz krwawienia. Szczególnie istotne są obserwacje dotyczące działania teratogennego i embriotoksycznego losartanu – badania przedkliniczne wykazały ryzyko obumarcia płodu oraz malformacji, co jest zgodne z profilem innych antagonistów receptora angiotensyny II. W związku z tym losartan jest przeciwwskazany w okresie ciąży, zwłaszcza w drugim i trzecim trymestrze, ze względu na potencjalne poważne skutki dla rozwoju płodu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Presartan 100 mg
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, badanie genotoksyczności, badanie histologiczne, badanie rakotwórczości, błona śluzowa, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwinka czerwona, losartan potasowy, malformacja, nadżerka, obumarcie płodu, owrzodzenie, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna, układ sercowo-naczyniowy -
Skład i postać leku
Presartan 100 mg to tabletki powlekane zawierające 100 mg losartanu potasowego, antagonisty receptora angiotensyny II, stosowanego w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz innych schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Każda tabletka zawiera 8,48 mg (0,216 mEq) potasu, co jest istotne dla pacjentów wymagających kontroli podaży tego pierwiastka. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, laktozę jednowodną (46,8 mg na tabletkę), skrobię kukurydzianą żelowaną, karboksymetyloskrobię sodową oraz magnezu stearynian. Obecność laktozy wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Tabletki mają charakterystyczny wygląd – białe, okrągłe, obustronnie wypukłe z rowkiem dzielącym umożliwiającym podział na dwie równe dawki.
Tabletki Presartan 100 mg są pakowane w nieprzezroczyste blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium, po 30 sztuk (3 blistry po 10 tabletek) w opakowaniu zbiorczym. Okres ważności wynosi 3 lata, pod warunkiem przechowywania w temperaturze poniżej 30°C, z ochroną przed światłem i wilgocią. Powłoka tabletek (Opadry white 20A18334) zawiera hydroksypropylocelulozę (E463), hypromelozę 6cP (E464) oraz tytanu dwutlenek (E171), co zapewnia kontrolowane uwalnianie substancji czynnej oraz estetyczny, biały kolor. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych, a także nie są wymagane specjalne środki ostrożności dotyczące utylizacji niewykorzystanego leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Presartan 100 mg
antagonista receptora angiotensyny II, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, kontrolowane uwalnianie substancji czynnej, laktoza jednowodna, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rowek dzielący, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, skrobia kukurydziana żelowana, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana -
Specjalne ostrzeżenia
Losartan potasowy, stosowany w terapii przeciwnadciśnieniowej, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, zmniejszoną objętością krwi krążącej, niedoborem sodu, zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz u osób z niewydolnością serca. U pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią obserwuje się zwiększone ryzyko hiperkaliemii, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu i klirensu kreatyniny, zwłaszcza przy wartościach 30-50 ml/min. Nie zaleca się łączenia losartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu ani substytutami soli zawierającymi potas. U pacjentów z marskością wątroby wskazane jest zmniejszenie dawki, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lek jest przeciwwskazany. Dzieci z GFR < 30 ml/min/1,73 m² nie powinny stosować losartanu ze względu na brak danych klinicznych.
Losartan może powodować pogorszenie czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych, niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA) oraz u osób po niedawnym przeszczepie nerki. Terapia wymaga ostrożności u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i naczyń mózgowych ze względu na ryzyko zawału mięśnia sercowego lub udaru. Nie zaleca się stosowania losartanu w ciąży oraz jednoczesnego podawania z inhibitorami ACE lub aliskirenem z powodu zwiększonego ryzyka niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek. U pacjentów rasy czarnej obserwuje się mniejszą skuteczność obniżania ciśnienia tętniczego, co może wynikać z niskiej aktywności reniny. Preparat zawiera laktozę jednowodną i jest praktycznie wolny od sodu (poniżej 23 mg na tabletkę).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Presartan
antagonista receptora AT1, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, leczenie moczopędne, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie objawowe, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pierwotny hiperaldosteronizm, przesączanie kłębuszkowe, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej -
Właściwości farmakodynamiczne
Losartan potasowy, będący antagonistą receptora AT1 dla angiotensyny II, wykazuje selektywne blokowanie tego receptora, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego poprzez hamowanie efektów angiotensyny II, takich jak wazokonstrykcja i proliferacja komórek mięśni gładkich naczyń. Jego aktywny metabolit, kwas karboksylowy (E 3174), jest 10-40 razy silniejszy farmakologicznie niż związek macierzysty. Losartan skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, utrzymując działanie przez 24 godziny bez efektu „z odbicia” po odstawieniu. W badaniu LIFE (n=9193, wiek 55-80 lat, dawka 50-100 mg/dobę) losartan zmniejszył ryzyko złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021) oraz ryzyko udaru mózgu o 25% (p=0,001) w porównaniu z atenololem, przy podobnym obniżeniu ciśnienia. W badaniu RENAAL (n=1513, cukrzyca typu 2, białkomocz, dawka 50-100 mg/dobę) losartan zmniejszył ryzyko podwojenia stężenia kreatyniny o 25,3% (p=0,006) oraz ryzyko schyłkowej niewydolności nerek o 28,6% (p=0,002), potwierdzając działanie nefroprotekcyjne niezależne od wpływu na ciśnienie tętnicze.
Losartan jest dobrze tolerowany, z mniejszą częstością kaszlu w porównaniu do inhibitorów ACE, co potwierdzają badania ELITE I i II u pacjentów z niewydolnością serca (klasa II-IV wg NYHA). U dzieci (6-16 lat, masa ciała >20 kg) dawki ≥25 mg/dobę wykazały istotne obniżenie ciśnienia tętniczego, natomiast dawki 2,5-5 mg nie wykazały spójnego efektu. Jednoczesne stosowanie losartanu z inhibitorami ACE nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i niedociśnienia, co potwierdzają badania ONTARGET i VA NEPHRON-D. Badanie ALTITUDE zostało przerwane z powodu zwiększonej śmiertelności sercowo-naczyniowej i powikłań w grupie z dodanym aliskirenem do terapii inhibitorami ACE lub antagonistami receptora AT1. Wskazuje to na konieczność ostrożności w łączeniu leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron u pacjentów z cukrzycą i chorobami nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Presartan 100 mg
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora AT1, badanie LIFE, badanie RENAAL, białkomocz, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, cukrzyca typu 2, dializoterapia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, mięsień gładki naczyń, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, proliferacja komórek mięśni gładkich, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zawał mięśnia sercowego -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Losartan potasowy, będący antagonistą receptora AT1 dla angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowaną toksyczność dla płodu, obejmującą zmniejszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. Ekspozycja na losartan w tym okresie może prowadzić do poważnych powikłań u noworodka, takich jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze oraz hiperkaliemia, które mogą wymagać intensywnego nadzoru medycznego. W pierwszym trymestrze stosowanie losartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka teratogennego, choć dane epidemiologiczne są niejednoznaczne. U pacjentek planujących ciążę rekomenduje się zmianę terapii na leki o ustalonym profilu bezpieczeństwa w ciąży, a w przypadku rozpoznania ciąży podczas leczenia losartanem, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego.
W okresie laktacji brak jest danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania losartanu, dlatego lek ten nie jest zalecany u kobiet karmiących piersią, zwłaszcza w przypadku noworodków i wcześniaków. Zaleca się stosowanie alternatywnych terapii przeciwnadciśnieniowych o lepiej udokumentowanym profilu bezpieczeństwa. W przypadku ekspozycji płodu na losartan konieczne jest wykonanie badania ultrasonograficznego oceniającego czynność nerek oraz rozwój czaszki płodu. Noworodki matek leczonych losartanem wymagają ścisłej obserwacji pod kątem niedociśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz poziomu elektrolitów, ze szczególnym uwzględnieniem stężenia potasu, aby zapobiec potencjalnie zagrażającym życiu powikłaniom.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Presartan 100 mg
antagonista receptora AT1 dla angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek płodu, hiperkaliemia, leczenie przeciwnadciśnieniowe, losartan potasowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, płyn owodniowy, ryzyko teratogenne, stężenie potasu, terapia przeciwnadciśnieniowa, toksyczne działanie na płód, trymestr ciąży, wcześniak -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Losartan potasowy (Presartan 100 mg) może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i senność, które upośledzają koordynację ruchową oraz wydłużają czas reakcji. Ryzyko to jest szczególnie istotne w początkowym okresie terapii (pierwsze 1-2 tygodnie) oraz po zwiększeniu dawki, kiedy to zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów lub ograniczenie ich do minimum przez 7-10 dni. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie leków o działaniu sedatywnym potęguje efekt upośledzający sprawność psychomotoryczną, co wymaga całkowitego unikania prowadzenia pojazdów do czasu konsultacji lekarskiej. W trakcie stabilnej terapii bez objawów niepożądanych ryzyko jest niskie, jednak pacjent powinien zachować standardową ostrożność.
Lekarz ma obowiązek szczegółowo poinformować pacjenta o potencjalnym wpływie losartanu na zdolność prowadzenia pojazdów, przekazując zalecenia zarówno ustnie, jak i pisemnie, oraz udokumentować to w historii choroby. Należy uwzględnić indywidualne czynniki ryzyka, takie jak wiek, choroby współistniejące, politerapię oraz indywidualną reakcję na lek. W trakcie wizyt kontrolnych wskazane jest monitorowanie występowania działań niepożądanych i przestrzegania zaleceń przez pacjenta, co pozwala na odpowiednią modyfikację terapii i minimalizację ryzyka wypadków komunikacyjnych. Prawidłowe informowanie i dokumentowanie stanowi również zabezpieczenie prawną dla lekarza.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Presartan 100 mg
adaptacja organizmu, choroba współistniejąca, dokumentacja medyczna, działania niepożądane, efekt addytywny, historia choroby, indywidualna reakcja na lek, interakcja lekowa, leczenie przeciwnadciśnieniowe, losartan potasowy, monitorowanie bezpieczeństwa, politerapia, preparat o działaniu sedatywnym, Presartan, profil bezpieczeństwa, senność, sprawność psychomotoryczna, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna -
Wskazania do stosowania
Losartan potasowy w dawce 100 mg (Presartan) jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARB) stosowanym jako lek pierwszego rzutu w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. Wskazania obejmują także nefroprotekcję u pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę, gdzie losartan hamuje progresję nefropatii cukrzycowej niezależnie od obniżenia ciśnienia tętniczego. Ponadto, lek jest alternatywą dla inhibitorów ACE w przewlekłej niewydolności serca u pacjentów ≥ 60 lat z frakcją wyrzutową lewej komory ≤ 40%, którzy nie tolerują inhibitorów ACE. W terapii nadciśnienia z przerostem lewej komory serca potwierdzonym EKG, dawka 100 mg/dobę wykazała skuteczność w redukcji ryzyka udaru mózgu, co potwierdzają wyniki badania LIFE.
Dawkowanie Presartanu 100 mg powinno być indywidualizowane w zależności od wskazania i stanu pacjenta, rozpoczynając często od 50 mg w nadciśnieniu tętniczym, z możliwością zwiększenia do 100 mg w przypadku niewystarczającej kontroli. U pacjentów z hipowolemią lub zaburzeniami funkcji nerek i wątroby zaleca się ostrożność i ewentualne zmniejszenie dawki początkowej. Monitorowanie parametrów klinicznych, w tym ciśnienia tętniczego, funkcji nerek, elektrolitów oraz białkomoczu, jest niezbędne dla oceny skuteczności i bezpieczeństwa terapii. Należy uwzględnić potencjalne interakcje z lekami przeciwnadciśnieniowymi, moczopędnymi oszczędzającymi potas, NLPZ oraz litem, które mogą wpływać na działanie losartanu i ryzyko działań niepożądanych, takich jak hiperkaliemia czy pogorszenie funkcji nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Presartan 100 mg
antagonista receptora angiotensyny II, badanie elektrokardiograficzne, badanie LIFE, białkomocz, cukrzyca typu 2, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, hipowolemii, inhibitor konwertazy angiotensyny, kontrola glikemii, leczenie nefroprotekcyjne, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, losartan, nefropatia cukrzycowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, stężenie elektrolitów, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron