-
Grzybica różowata (Tinea versicolor) to powierzchowna infekcja skóry wywołana przez drożdżaki Malassezia, manifestująca się jako wielobarwne, złuszczające się plamki najczęściej na klatce piersiowej, plecach, ramionach i szyi. Choroba przebiega zwykle bezobjawowo, choć zmiany stają się bardziej widoczne po ekspozycji na słońce z powodu nierównomiernego opalania. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, a w razie wątpliwości na badaniu lampą Wooda (fluorescencja) oraz mikroskopowym obrazie „spaghetti i klopsiów” w zeskrobinach skórnych. Leczenie pierwszego rzutu stanowią preparaty miejscowe: szampony z siarczkiem selenu 2,5%, pirytonianem cynku, ketokonazolem oraz kremy azolowe (klotrimazol, mikonazol) i inne środki przeciwgrzybicze (ciclopirox, sulfacetamid sodu, takrolimus). Aplikacja powinna trwać co najmniej 2 tygodnie, a szampony stosuje się codziennie przez 1-4 tygodnie, pozostawiając na skórze 5-10 minut. W przypadku braku poprawy po 2-4 tygodniach wskazana jest konsultacja i ewentualne leczenie doustne (flukonazol 400 mg jednorazowo lub 300 mg dwukrotnie co 2 tygodnie, itrakonazol 200 mg dwa razy dziennie przez 1 dzień lub 400 mg dziennie przez 3-7 dni). Ketokonazol doustny jest rzadziej stosowany ze względu na hepatotoksyczność.
Grzybica różowata charakteryzuje się wysokim ryzykiem nawrotów, zwłaszcza w ciepłych i wilgotnych warunkach klimatycznych, co wymaga wdrożenia profilaktyki: stosowania szamponów przeciwgrzybiczych (siarczek selenu, ketokonazol, pirytonian cynku) raz w tygodniu lub miesiącu oraz, w cięższych przypadkach, doustnej profilaktyki (np. itrakonazol 200 mg dwa razy dziennie przez 1 dzień w miesiącu). Zalecenia dla pacjentów obejmują utrzymanie skóry w czystości i suchości, noszenie przewiewnej odzieży, unikanie kosmetyków na bazie olejów, ograniczenie ekspozycji na słońce (stosowanie ochrony SPF ≥30) oraz częstą zmianę ręczników i odzieży. Edukacja pacjenta jest kluczowa, aby wyeliminować błędne przekonania o zakaźności choroby i podkreślić, że przebarwienia mogą utrzymywać się nawet kilka miesięcy po eliminacji infekcji. Opieka powinna być indywidualizowana, z uwzględnieniem nasilenia zmian, lokalizacji i historii leczenia, a także monitorowaniem skuteczności terapii i działań niepożądanych, szczególnie przy stosowaniu leków doustnych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Grzybica różowata – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
biopsja skóry, ciclopirox, drożdżak Malassezia, flukonazol, grzybica różowata, hepatotoksyczność, infekcja grzybicza skóry, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klotrimazol, lampa Wooda, lek przeciwgrzybiczny doustny, Malassezia furfur, Malassezia globosa, mikonazol, ochrona przeciwsłoneczna, pirytonian cynku, pityriasis versicolor, Pityrosporum ovale, preparat przeciwgrzybiczny, profilaktyka farmakologiczna, siarczek selenu, takrolimus, Tinea versicolor, zeskrobina skórna, zmiana barwnikowa -
Grzybica różowata (Tinea versicolor) to powierzchowna infekcja skóry wywołana przez lipofilne drożdżakopodobne grzyby z rodzaju Malassezia, najczęściej Malassezia furfur. Diagnostyka opiera się głównie na charakterystycznym obrazie klinicznym, obejmującym hipopigmentowane lub hiperpigmentowane, drobno złuszczające się plamy na górnej części tułowia, szyi, twarzy i proksymalnych częściach kończyn. Badanie fizykalne jest zwykle wystarczające, jednak w wątpliwych przypadkach stosuje się dodatkowe metody, takie jak badanie lampą Wooda (UV 320-450 nm, maksimum 365 nm) wykazujące fluorescencję żółto-zieloną, żółto-złotą lub miedziano-pomarańczową u mniej niż 50% pacjentów, oraz mikroskopowe badanie zeskrobin w 10-20% roztworze KOH, które jest złotym standardem diagnostycznym i pozwala uwidocznić charakterystyczny obraz „spaghetti i pulpetów” (krótkie strzępki i kuliste spory). Czułość badania mikroskopowego w zależności od doświadczenia wynosi od 12% do 88%.
Dodatkowo, dermatoskopia stanowi coraz częściej stosowaną metodę pomocniczą, pozwalającą na ocenę niejednolitej pigmentacji, delikatnego złuszczania oraz efektu halo wokół zmian, z różnicami w obrazie dermatoskopowym zmian hipopigmentacyjnych i hiperpigmentacyjnych. Nowoczesną techniką jest dermatoskopia fluorescencyjna indukowana UV (UVFD), łącząca zalety dermatoskopii i lampy Wooda, choć wymaga dalszych badań. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. postępującą hipomelanozę plamistą, łupież biały, łupież różowy, łojotokowe zapalenie skóry, erytrazmę, bielactwo, trąd i kiłę. Hodowla Malassezia jest rzadko stosowana ze względu na trudności techniczne, a biopsja skóry wykonywana jest tylko w nietypowych przypadkach. Wczesne rozpoznanie i odpowiednia diagnostyka są kluczowe dla skutecznego leczenia, zwłaszcza że zmiany pigmentacyjne mogą utrzymywać się miesiącami po terapii, a choroba ma tendencję do nawrotów w warunkach sprzyjających rozwojowi grzybów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Grzybica różowata – Diagnostyka i diagnoza
badanie histopatologiczne, badanie mikroskopowe zeskrobin, barwienie PAS, bielactwo, biopsja skóry, dermatoskopia, dermatoskopia fluorescencyjna, diagnostyka różnicowa, erytrazma, flora skóry, grzyb drożdżakopodobny, grzyb lipofilny, grzybica różowata, hiperpigmentacja skóry, hipopigmentacja skóry, hodowla grzybów, infekcja grzybicza skóry, kiła, lampa Wooda, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łupież różowy Giberta, Malassezia furfur, objaw spaghetti i pulpetów, pityriasis versicolor, promieniowanie UV, strzępki grzybni, Tinea versicolor, trąd, wodorotlenek potasu, złuszczanie naskórka -
Grzybica różowata (Tinea versicolor) jest powszechną powierzchowną infekcją grzybiczą skóry wywołaną przez drożdżopodobne grzyby z rodzaju Malassezia (M. furfur, M. globosa, M. sympodialis). Prewalencja choroby wykazuje silną zależność od klimatu: w krajach tropikalnych i subtropikalnych sięga 30-50%, w klimacie umiarkowanym wynosi 1-4%, a w chłodnych regionach, np. Szwecji, spada do 1,1%. W USA częstość występowania szacuje się na 2-8%. Choroba najczęściej dotyka młodych dorosłych w wieku 15-30 lat, co wiąże się ze zwiększoną produkcją sebum w okresie dojrzewania. Czynniki ryzyka obejmują gorący i wilgotny klimat, nadmierną potliwość (31,8% pacjentów w badaniu indyjskim), tłustą skórę (21,1%), noszenie okluzyjnej odzieży, immunosupresję, choroby współistniejące (cukrzyca, choroba Cushinga) oraz stosowanie kortykosteroidów i preparatów na bazie olejów. Występuje z podobną częstością u obu płci i we wszystkich grupach etnicznych.
Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, wspomagana jest badaniem mikroskopowym preparatu KOH, które wykazuje wysoką czułość (92,9% pozytywnych wyników w badaniu indyjskim) i charakterystyczny obraz „spaghetti i klopsy”. Dodatkowo stosuje się badanie w świetle Wooda, dermatoskopię oraz objaw Besniera. Grzybica różowata cechuje się wysokim wskaźnikiem nawrotów – do 60% w pierwszym roku i 80% w drugim roku po leczeniu, co wiąże się z przetrwaniem grzyba w mieszkach włosowych oraz czynnikami środowiskowymi. Profilaktyka po leczeniu, zwłaszcza w okresach ciepłych i wilgotnych, obejmuje stosowanie miejscowych lub doustnych preparatów przeciwgrzybiczych. Mimo że choroba nie zagraża życiu, ma istotne znaczenie kliniczne ze względu na powszechność, trudności w eradykacji oraz wpływ na jakość życia pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Grzybica różowata – Epidemiologia
choroba Cushinga, cukrzyca, dermatofit, dermatoskopia, dermatoskopia fluorescencyjna, grzybica różowata, hyperhidrosis, immunosupresja, infekcja grzybicza skóry, kortykosteroid, łojotokowe zapalenie skóry, łupież, Malassezia furfur, Malassezia globosa, Malassezia sympodialis, niedobór odporności, pityriasis versicolor, preparat KOH, prewalencja, sebum, skóra łojotokowa, Tinea versicolor -
Grzybica różowata (Tinea versicolor) jest dermatologiczną infekcją wywołaną przez drożdżakopodobne grzyby z rodzaju Malassezia, głównie M. globosa, M. furfur i M. sympodialis. Patogeneza choroby wiąże się z przejściem grzyba z formy drożdżakowej w mycelialną, co prowadzi do nadmiernego namnażania i produkcji kwasu azelainowego hamującego tyrozynazę, kluczowy enzym w melanogenezie. W efekcie dochodzi do zaburzeń pigmentacji skóry manifestujących się plamami hipopigmentacyjnymi, hiperpigmentacyjnymi lub rumieniowymi, najczęściej na tułowiu, szyi i proksymalnych częściach kończyn górnych. Epidemiologicznie choroba dotyka około 1% populacji ogólnej, z wyższą częstością w klimacie tropikalnym (do 40-50%), szczególnie u nastolatków i młodych dorosłych. Czynniki predysponujące obejmują klimat gorący i wilgotny, łojotok, zmiany hormonalne, osłabioną odporność, stosowanie kortykosteroidów oraz predyspozycje genetyczne.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz mikroskopii preparatu z KOH, gdzie obserwuje się charakterystyczny obraz „spaghetti i pulpecików” (strzępki i zarodniki). Leczenie obejmuje miejscowe preparaty przeciwgrzybicze, takie jak szampony z selenem, ketokonazolem lub pirytionianem cynku oraz kremy z ketokonazolem, ekonazolem lub ciklopiroksem. W przypadkach opornych lub nawrotowych stosuje się leczenie ogólne flukonazolem lub itrakonazolem. Ze względu na naturalną obecność Malassezia na skórze, nawroty występują w 40-60% przypadków, co wymaga profilaktyki, np. stosowania szamponów przeciwgrzybiczych co 2 tygodnie. Pełna normalizacja pigmentacji może trwać tygodnie lub miesiące po terapii, co wynika z czasu potrzebnego na regenerację funkcji melanocytów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Grzybica różowata – Etiologia i przyczyny
ciklopiroks, ekonazol, faza mycelialna, flukonazol, forma mycelialna, forma strzępkowa, grzyb drożdżakopodobny, grzyb lipofilny, grzybica różowata, Helicobacter pylori, hiperpigmentacja, hipopigmentacja, itrakonazol, ketokonazol, kwas azelainowy, Malassezia, Malassezia furfur, Malassezia globosa, Malassezia sympodialis, melanogeneza, pirytionian cynku, pityriasis versicolor, preparat przeciwgrzybiczny miejscowy, Tinea versicolor, tyrozynaza, zaburzenie pigmentacji, zespół Cushinga -
Grzybica różowata (tinea versicolor) to powierzchowna infekcja skóry wywołana przez drożdżaki Malassezia, manifestująca się przebarwionymi plamami na tułowiu. Leczenie pierwszego wyboru stanowi terapia miejscowa, obejmująca preparaty takie jak selen sulfidowy (1% i 2,5%), ketokonazol (1% i 2%), pirytionian cynku, klotrimazol, mikonazol, terbinafina oraz cyklopiroks. Standardowe schematy aplikacji to m.in. stosowanie szamponów lub kremów przez 1-2 tygodnie, z czasem ekspozycji preparatu na skórze od 5 do 10 minut. W cięższych lub opornych przypadkach zaleca się leki miejscowe na receptę lub terapię doustną flukonazolem (300 mg raz w tygodniu przez 2-4 tygodnie) bądź itrakonazolem (200 mg dziennie przez 7 dni). Leczenie doustne jest zarezerwowane dla rozległych zmian, nawrotów lub pacjentów z obniżoną odpornością, jednak wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności.
Profilaktyka nawrotów jest kluczowa, zwłaszcza w klimacie ciepłym i wilgotnym, i obejmuje stosowanie szamponów ketokonazolowych 2% lub selenu sulfidowego 2,5% raz w miesiącu oraz mydła z pirytionianem cynku. U pacjentów z częstymi nawrotami można rozważyć profilaktyczne podawanie ketokonazolu 400 mg raz w miesiącu. W ciąży preferuje się wyłącznie terapię miejscową, z zastosowaniem bezpiecznych preparatów, takich jak cyklopiroks i klotrimazol 1%. Leczenie u dzieci opiera się głównie na preparatach miejscowych, z możliwością zastosowania doustnych leków w cięższych przypadkach. Należy pamiętać, że przebarwienia skóry mogą utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy po skutecznym leczeniu, a brak poprawy po 4 tygodniach terapii miejscowej wymaga konsultacji i modyfikacji leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Grzybica różowata – Leczenie
cyklopiroks, drożdżaki Malassezia, działania niepożądane, flukonazol, grzybica różowata, hepatotoksyczność, infekcja grzybicza skóry, interakcje lekowe, itrakonazol, ketokonazol, klotrimazol, kontaktowe zapalenie skóry, kwas 5-aminolewulinowy, laser ekscymerowy, maść przeciwgrzybicza, mikonazol, pirytionian cynku, pityriasis versicolor, podrażnienie skóry, produkty niekomedogenne, przebarwienia skóry, terapia doustna, terapia fotodynamiczna, terapia miejscowa, terapia podtrzymująca, terbinafina, Tinea versicolor -
Grzybica różowata (Tinea versicolor) to łagodna infekcja skóry wywołana przez drożdżakopodobne grzyby z rodzaju Malassezia, manifestująca się charakterystycznymi plamami o zmienionej pigmentacji (hipopigmentacyjne, hiperpigmentacyjne, białe, różowe, łososiowe, brązowe) z delikatnym łuszczeniem i wyraźnymi granicami, najczęściej lokalizującymi się na górnej części tułowia, szyi, ramionach i brzuchu. Objawy mogą obejmować łagodny świąd nasilający się podczas pocenia, zwiększoną potliwość oraz suchość skóry. Przebieg choroby jest sezonowy, z nasileniem w ciepłych, wilgotnych miesiącach i złagodzeniem w chłodnym klimacie. Ekspozycja na słońce uwidacznia zmiany pigmentacyjne, co wynika z hamowania melanogenezy przez kwas azelainowy produkowany przez grzyby Malassezia. Czynniki zaostrzające to m.in. wysoka temperatura, wilgotność, terapia steroidowa oraz osłabienie odporności.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, z potwierdzeniem w razie wątpliwości badaniem lampą Wooda (fluorescencja żółtawa lub niebiesko-zielona) oraz mikroskopią zeskrobin z KOH (obraz „spaghetti i klusek”). Leczenie skutecznie eliminuje infekcję w ciągu 1-4 tygodni, jednak przebarwienia (hipopigmentacja utrzymująca się dłużej niż hiperpigmentacja) mogą utrzymywać się przez tygodnie lub miesiące, co nie świadczy o nieskuteczności terapii. Grzybica różowata ma tendencję do nawrotów, szczególnie w sezonie letnim, co wymaga często profilaktyki u pacjentów z klimatu tropikalnego. Różnicowanie obejmuje m.in. łupież różowy, łuszczycę, bielactwo nabyte i łojotokowe zapalenie skóry. Choroba nie jest zakaźna w klasycznym rozumieniu, gdyż Malassezia jest składnikiem fizjologicznej mikroflory skóry.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Grzybica różowata – Objawy
badanie mikroskopowe zeskrobin, bielactwo nabyte, fluorescencja, grzyb drożdżakopodobny, grzybica różowata, hiperpigmentacja, hipopigmentacja, kwas azelainowy, lampa Wooda, łojotokowe zapalenie skóry, łupież różowy, łuszczenie skóry, łuszczyca, Malassezia, melanina, melanocyt, osłabiony układ odpornościowy, posiew mikologiczny, rumień wielopostaciowy, świąd, terapia steroidowa, Tinea versicolor, wodorotlenek potasu -
Grzybica różowata (tinea versicolor) to powierzchowne zakażenie skóry wywołane przez dimorficzne, lipofilne drożdżaki z rodzaju Malassezia, głównie M. globosa, M. furfur i M. sympodialis. Patogeneza choroby opiera się na transformacji formy drożdżakowej do formy strzępkowej, co jest indukowane przez czynniki środowiskowe (ciepło, wilgoć), osobnicze (tłusta skóra, zaburzenia endokrynologiczne, immunosupresja) oraz immunologiczne (upośledzenie funkcji limfocytów, zmniejszona produkcja IL-2, IL-10, IFN-γ). Malassezia produkuje liczne czynniki wirulencji, takie jak fosfolipazy, lipazy, hemolizyny oraz kwas azelainowy, który hamuje tyrozynazę i przyczynia się do hipopigmentacji. Charakterystyczny obraz mikroskopowy to „spaghetti z klopsikami” widoczny w preparacie KOH 10-20%. Diagnostyka wspomagana jest przez lampę Wooda, która ujawnia złocisto-białą fluorescencję zmian skórnych.
Zmiany pigmentacyjne w grzybicy różowatej obejmują hipopigmentację, hiperpigmentację oraz rumieniowe plamy, wynikające z działania kwasu azelainowego, reakcji zapalnej i zaburzeń funkcji melanocytów. Biofilm tworzony przez Malassezia może chronić grzyby przed układem odpornościowym i leczeniem, co tłumaczy przewlekłość i nawroty choroby. Zaburzenia immunologiczne, w tym defekty limfocytów T i komórek NK, oraz stres oksydacyjny dodatkowo sprzyjają rozwojowi infekcji. W terapii istotne jest uwzględnienie czynników ryzyka, takich jak stosowanie kortykosteroidów, nadmierna potliwość i predyspozycje genetyczne. Nowe badania wskazują na możliwy związek zakażenia Helicobacter pylori z grzybicą różowatą, jednak wymaga to dalszej weryfikacji. Kompleksowe zrozumienie mechanizmów patogenezy jest kluczowe dla opracowania skutecznych metod leczenia i zapobiegania nawrotom.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Grzybica różowata – Patofizjologia i mechanizm
atroficzna grzybica różowata, biofilm, drożdżak Malassezia, forma mycelialna, forma strzępkowa, fosfolipaza, grzybica różowata, Helicobacter pylori, hiperpigmentacja, hipopigmentacja, hyperhidrosis, interferon, interleukina, kwas azelainowy, lampa Wooda, Malassezia furfur, Malassezia globosa, Malassezia sympodialis, melanocyt, melanosom, naciek zapalny, pityriasis versicolor, stres oksydacyjny, Tinea versicolor, tyrozynaza, wodorotlenek potasu, zakażenie grzybicze skóry, zespół Cushinga -
Grzybica różowata (Tinea versicolor) cechuje się ogólnie dobrą prognozą kliniczną, z szybkim osiąganiem wyleczenia mykologicznego po zastosowaniu doustnych lub miejscowych leków przeciwgrzybiczych. Pomimo skutecznej eradykacji patogenu, zmiany pigmentacyjne mogą utrzymywać się przez tygodnie lub miesiące, a w niektórych przypadkach nawet do kilku lat, co jest istotnym aspektem w długoterminowej opiece nad pacjentem. Nawracanie choroby jest częste, z częstością nawrotów sięgającą do 80%, szczególnie w okresie letnim, co wiąże się z warunkami sprzyjającymi proliferacji grzyba. W badaniu Framil i wsp. na 102 pacjentach, 33,35% nie doświadczyło nawrotów, 52,94% miało od 1 do 4 epizodów, a 14,7% więcej niż 4 nawroty w ciągu roku. Czynniki ryzyka nawrotów obejmują dodatni wywiad rodzinny oraz ciepłą, wilgotną pogodę, a stosowanie terapii profilaktycznej może zmniejszać częstość nawrotów.
Grzybica różowata ma charakter łagodny, ograniczony do skóry, bez poważnych powikłań systemowych czy wtórnych schorzeń. Nieleczona może przyjmować przewlekły przebieg, powodując nasilenie objawów takich jak świąd i przebarwienia, które mają istotny wpływ kosmetyczny i psychologiczny, szczególnie u młodzieży i osób z widocznymi zmianami. Aspekty te mogą znacząco obniżać jakość życia pacjentów, co należy uwzględnić w kompleksowym podejściu terapeutycznym. Informowanie pacjentów o dobrym rokowaniu, możliwości nawrotów oraz utrzymywaniu się przebarwień jest kluczowe dla realistycznych oczekiwań i skutecznego zarządzania chorobą.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Grzybica różowata – Rokowania, prognozy i postęp choroby
choroba skóry, dyskomfort emocjonalny, grzybica różowata, infekcja grzybicza, infekcja grzybicza skóry, leczenie profilaktyczne, leczenie przeciwgrzybicze, lek przeciwgrzybiczny, łupież pstry, nawrót choroby, przebarwienie skórne, przewlekły przebieg, remisja, rokowanie medyczne, świąd, terapia profilaktyczna, Tinea versicolor, wskaźnik nawrotu, wyleczenie mykologiczne, wywiad rodzinny, zmiana pigmentacyjna -
Grzybica różowata (tinea versicolor) jest powierzchowną infekcją skóry wywołaną przez grzyby z rodzaju Malassezia, które stanowią naturalną florę skóry, co predysponuje do wysokiego ryzyka nawrotów (40-60%). Profilaktyka jest kluczowa, zwłaszcza u pacjentów z nawracającą infekcją. Zalecane są miejscowe preparaty, takie jak szampony z siarczkiem selenu (2,25-2,5%) lub ketokonazolem (2%) aplikowane na całe ciało na 10 minut raz w miesiącu, mydła z pirytionianem cynku oraz kremy z klotrimazolem 1%. W przypadku nawrotów sezonowych lub ekspozycji na słońce, stosuje się intensyfikację terapii, np. ketokonazol raz dziennie przez 3 dni przed wyjazdem. Doustna profilaktyka obejmuje itrakonazol 200 mg dwa razy dziennie przez jeden dzień w miesiącu (skuteczność 88% vs 57% placebo), ketokonazol 400 mg raz w miesiącu lub flukonazol w dawce profilaktycznej (jedna tabletka miesięcznie lub dwa razy w miesiącu w przypadkach szczególnie nawrotowych).
Oprócz farmakoterapii, istotne są modyfikacje stylu życia: utrzymanie higieny osobistej, dokładne osuszanie skóry, unikanie nadmiernego pocenia i wilgotności, stosowanie antyperspirantów, noszenie luźnej, przewiewnej odzieży z naturalnych tkanin oraz unikanie kosmetyków zawierających oleje. Zaleca się także stosowanie kremów przeciwsłonecznych o SPF ≥30 i unikanie nadmiernej ekspozycji na słońce, które uwidacznia zmiany grzybicze. Profilaktyka powinna być dostosowana do klimatu i historii nawrotów – w klimacie tropikalnym może być konieczna przez cały rok, natomiast w klimacie umiarkowanym intensyfikowana w ciepłych, wilgotnych miesiącach. Przebarwienia pozapalne mogą utrzymywać się 2-4 miesiące po leczeniu, co nie świadczy o nieskuteczności terapii. W przypadku częstych nawrotów wskazana jest konsultacja dermatologiczna celem indywidualizacji planu profilaktyki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Grzybica różowata – Zapobieganie i profilaktyka
badanie kliniczne, dermatolog, flukonazol, grzybica różowata, hiperhidroza, itrakonazol, ketokonazol, klotrimazol, kosmetyk niekomedogenny, krem przeciwsłoneczny, lek doustny, Malassezia, ochrona przeciwsłoneczna, pirytionian cynku, placebo, preparat miejscowy, profilaktyka farmakologiczna, profilaktyka medyczna, profilaktyka przeciwgrzybicza, przebarwienie skóry, siarczek selenu, środek przeciwgrzybiczny, terapia profilaktyczna, Tinea versicolor, zakażenie grzybicze skóry, zmiana barwnikowa
