Klofarabina
Klofarabina jest lekiem stosowanym głównie w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej u dzieci i młodzieży, szczególnie w przypadkach nawrotu lub oporności na wcześniejsze standardowe terapie. Substancja ta działa przeciwnowotworowo, hamując wzrost komórek nowotworowych. Jest podawana dożylnie w formie koncentratu do infuzji. Klofarabina jest wskazana, gdy inne opcje terapeutyczne nie pozwalają na przewidywanie długotrwałej odpowiedzi na leczenie.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Klofarabina jest stosowana w leczeniu ostrej białaczki pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tego schorzenia. U dzieci i młodzieży powyżej 1 roku życia zalecana dawka wynosi 52 mg/m² powierzchni ciała, podawana w infuzji dożylnej trwającej 2 godziny przez 5 kolejnych dni, z powtarzaniem cykli co 2-6 tygodni po normalizacji hematopoezy (ANC ≥ 0,75 × 10⁹/l) i powrocie funkcji narządów. U dzieci o masie ciała poniżej 20 kg zaleca się rozważenie wydłużenia infuzji powyżej 2 godzin w celu zmniejszenia objawów niepokoju i uniknięcia wysokich stężeń leku. Brak jest danych dotyczących dawkowania u niemowląt poniżej 1 roku życia oraz u dorosłych, gdzie bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone. W przypadku braku poprawy hematologicznej po 2 cyklach lub utrzymującej się neutropenii (ANC < 0,5 × 10⁹/l przez ponad 4 tygodnie) zaleca się zmniejszenie dawki o 25% lub wykonanie aspiracji/biopsji szpiku w celu oceny oporności choroby.
Modyfikacje dawkowania są konieczne u pacjentów z toksycznością hematologiczną i niehematologiczną (stopień 3 wg NCI CTC), zakażeniami oraz zaburzeniami czynności nerek i wątroby. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 30–<60 ml/min) dawkę klofarabiny należy zmniejszyć o 50%, a lek jest przeciwwskazany przy ciężkiej niewydolności nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina >1,5 x GGN, AspAT i AlAT >5 x GGN) klofarabina jest przeciwwskazana, a przy łagodnych do umiarkowanych zaburzeniach należy stosować ją ostrożnie. Leczenie należy wstrzymać w przypadku klinicznie istotnych zakażeń do czasu ich kontroli, a następnie wznowić z ewentualną redukcją dawki o 25%. Trzykrotne wystąpienie ciężkiej toksyczności lub toksyczność stopnia 4 wymaga przerwania terapii. Klofarabiny nie wolno mieszać z innymi lekami w tym samym zestawie do infuzji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Klofarabina – Dawkowanie i sposób podawania
bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, biopsja szpiku kostnego, cewnik do żyły centralnej, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, Common Toxicity Criteria, enzymy wątrobowe, hematopoeza, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klofarabina, monoterapia, National Cancer Institute, niewydolność nerek, oporna białaczka, ostra białaczka, stężenie bilirubiny, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Działania niepożądane
Klofarabina stosowana w leczeniu ostrych białaczek (ALL i AML) w dawce 52 mg/m²/dobę przez 5 dni wiąże się z wysokim ryzykiem działań niepożądanych. W badaniach klinicznych obejmujących 115 pacjentów w wieku 1-21 lat, 98% doświadczyło co najmniej jednego działania niepożądanego związanego z terapią, a 59% miało ciężkie działania niepożądane. Najczęstsze objawy to nudności (61%), wymioty (59%), gorączka neutropeniczna (35%), ból głowy (24%), wysypka (21%), biegunka i świąd (po 20%), a także zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej (15%). Zgony związane z leczeniem (3 przypadki) wynikały z niewydolności oddechowej, uszkodzenia wątroby, zespołu przesiąkania włośniczek, posocznicy i niewydolności wielonarządowej. Odnotowano także przerwanie terapii z powodu hiperbilirubinemii 4. stopnia.
Ze względu na ryzyko ciężkich powikłań, takich jak gorączka neutropeniczna (35%), niewydolność wielonarządowa, posocznica i wstrząs septyczny, konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów podczas terapii klofarabiną. Zaleca się regularne badania morfologii krwi, monitorowanie parametrów wątrobowych (bilirubina, ALT, AST, fosfataza alkaliczna) oraz funkcji nerek, a także obserwację objawów zespołu przesiąkania włośniczek (obrzęki, hipotensja). Terapia powinna być prowadzona przez doświadczonych hematologów lub onkologów w ośrodkach z odpowiednim zapleczem diagnostycznym i terapeutycznym, umożliwiającym szybką interwencję w przypadku zagrażających życiu powikłań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Klofarabina – Działania niepożądane
działanie immunosupresyjne, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipotensja, klofarabina, lek przeciwwymiotny, morfologia krwi, nakłucie opłucnej, neutropenia, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, nowotwór układu krwiotwórczego, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, parametry wątrobowe, płyn w jamie opłucnej, posocznica, uszkodzenie komórek wątrobowych, wstrząs septyczny, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zapalenie błon śluzowych, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół przesiąkania włośniczek, zespół ręka-stopa, żółtaczka -
Interakcje
Klofarabina, stosowana w dawce 52 mg/m²/dobę w standardowym 5-dniowym cyklu leczenia, nie wykazuje metabolizmu przez układ enzymów cytochromu P450 (CYP), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami będącymi substratami, inhibitorami lub induktorami głównych izoform CYP (1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 3A4). Eliminacja klofarabiny odbywa się głównie przez nerki, co wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), amfoterycyna B, metotreksat, aminoglikozydy, pochodne platyny, foskarnet, pentamidyna, cyklosporyna, takrolimus oraz przeciwwirusowe acyklowir i walgancyklowir. Zaleca się unikanie tych leków lub ścisłe monitorowanie funkcji nerek, aby zapobiec nasileniu nefrotoksyczności i uszkodzeniu kanalików nerkowych.
Wątroba jest potencjalnym narządem docelowym toksyczności klofarabiny, dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania leków o działaniu hepatotoksycznym, aby zmniejszyć ryzyko uszkodzenia wątroby. Pacjenci przyjmujący klofarabinę i leki wpływające na ciśnienie krwi lub czynność serca powinni być pod ścisłą kontrolą kardiologiczną z uwagi na potencjalne działanie kardiotoksyczne i ryzyko sumowania działań niepożądanych. Spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na synergistyczne działanie hepatotoksyczne oraz możliwość nasilenia działań niepożądanych, takich jak nudności i osłabienie. Całkowita abstynencja alkoholowa powinna być zachowana podczas terapii i do czasu normalizacji parametrów funkcji wątroby.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Klofarabina – Interakcje
amfoterycyna B, aminoglikozydy, ciśnienie krwi, cytochrom P450, czynność serca, działania niepożądane, foskarnet, funkcja nerek, hepatotoksyczność, interakcje farmakokinetyczne, interakcje z alkoholem, kardiotoksyczność, klofarabina, leki immunosupresyjne, leki przeciwwirusowe, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, pentamidyna, pochodne platyny, uszkodzenie kanalików nerkowych, wątroba, wydalanie nerkowe -
Przeciwwskazania stosowania
Klofarabina, dostępna w postaci koncentratu do infuzji o stężeniu 1 mg/ml (produkty Clofarabine Accord, Norameda, Vivanta), posiada ściśle określone przeciwwskazania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, co może skutkować reakcjami alergicznymi zagrażającymi życiu. Ponadto, klofarabina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby ze względu na ryzyko nasilenia nefrotoksyczności i hepatotoksyczności oraz zmienioną farmakokinetykę leku. Karmienie piersią stanowi kolejne absolutne przeciwwskazanie, gdyż klofarabina może przenikać do mleka matki i powodować poważne działania niepożądane u dziecka. Przed terapią konieczna jest dokładna ocena funkcji nerek i wątroby oraz wykluczenie nadwrażliwości.
Warto również zwrócić uwagę na zawartość sodu w preparatach klofarabiny, która wynosi około 70-71 mg na fiolkę 20 ml (3,5 mg/ml, 0,2 mmol/ml), co może mieć znaczenie u pacjentów z ograniczoną podażą sodu. Choć nie stanowi to przeciwwskazania, należy uwzględnić tę informację w planowaniu leczenia. Podsumowując, przeciwwskazania do stosowania klofarabiny obejmują: nadwrażliwość na lek lub składniki pomocnicze, ciężką niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz karmienie piersią. W każdym przypadku podanie klofarabiny bez wykluczenia tych stanów może prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Klofarabina – Przeciwwskazania stosowania
dieta kontrolowana, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, hepatotoksyczność, karmienie piersią, klofarabina, koncentrat do sporządzania roztworu, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, niewydolność narządu, niewydolność nerek, podaż sodu, przeciwwskazanie do stosowania, reakcja alergiczna, stan kliniczny, substancja czynna, substancja pomocnicza, zaburzenia czynności wątroby -
Przedawkowanie
Klofarabina, stosowana w terapii onkohematologicznej, przy dawce 70 mg/m² powierzchni ciała podawanej przez 5 dni u pacjentów pediatrycznych z ostrą białaczką limfoblastyczną, może prowadzić do poważnych objawów toksyczności. Do najczęstszych należą wymioty, biegunka, hiperbilirubinemia, podwyższone aktywności aminotransferaz (ALT, AST), wysypka grudkowo-plamkowa oraz ciężka supresja szpiku kostnego manifestująca się pancytopenią. Przedawkowanie skutkuje także zaburzeniami funkcji nerek i elektrolitowymi, co wymaga intensywnego monitorowania i wsparcia terapeutycznego. Nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego kluczowe jest natychmiastowe przerwanie leczenia oraz wdrożenie leczenia wspomagającego.
Postępowanie w przypadku przedawkowania klofarabiny obejmuje ścisłą obserwację parametrów hematologicznych, biochemicznych (bilirubina, ALT, AST, GGTP, fosfataza alkaliczna) oraz nerkowych (kreatynina, mocznik, GFR) wraz z monitorowaniem równowagi elektrolitowej. Leczenie wspomagające powinno zawierać intensywne nawadnianie dożylne, terapię przeciwwymiotną i przeciwbiegunkową, profilaktykę przeciwinfekcyjną, przetoczenia składników krwi oraz ewentualne podanie czynników wzrostu kolonii granulocytów (G-CSF). W ciężkich przypadkach rozważa się hemodializę. Kompleksowa opieka i szybka interwencja są niezbędne dla minimalizacji powikłań i poprawy rokowania pacjentów po przedawkowaniu klofarabiny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Klofarabina – Przedawkowanie
anemia, cytopenia, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, klofarabina, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwymiotny, neutropenia, onkohematologia, ostra białaczka limfoblastyczna, pancytopenia, podwyższone aminotransferazy, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przetoczenie składników krwi, supresja szpiku kostnego, trombocytopenia, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenia elektrolitowe -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne klofarabiny na myszach, szczurach i psach wykazały, że głównym celem toksycznego działania leku są tkanki o wysokim tempie proliferacji komórkowej. Szczególnie istotne jest stwierdzenie kardiotoksyczności u szczurów, manifestującej się kardiomiopatią i objawami niewydolności serca, obserwowanej przy ekspozycjach Cmax około 7-13 razy (po ≥3 cyklach) oraz 16-35 razy (po 1-2 cyklach) wyższych niż kliniczne. Minimalne zmiany kardiotoksyczne pojawiały się także przy niższych dawkach, co wskazuje na istnienie wartości progowej. Dodatkowo, nefropatia kłębuszkowa u szczurów występowała przy dawkach 3-5-krotnie przekraczających kliniczne, bez odchyleń w biochemii surowicy, co sugeruje subkliniczny charakter uszkodzenia nerek. Wątroba wykazywała zmiany degeneracyjno-regeneracyjne, również bez istotnych odchyleń biochemicznych, zarówno u szczurów po długotrwałym leczeniu, jak i u psów po jednorazowych dużych dawkach. Toksyczność na męskie narządy płciowe była dawkozależna, z obustronnym zwyrodnieniem nabłonka kanalików nasiennych u szczurów przy 150 mg/m²/dobę oraz zwyrodnieniem najądrza u psów przy dawkach ≥7,5 mg/m²/dobę. U samic myszy obserwowano opóźnioną atrofię jajników i apoptozę błony śluzowej macicy przy dawce 225 mg/m²/dobę.
Klofarabina wykazywała działanie teratogenne u szczurów (54 mg/m²/dobę) i królików (12 mg/m²/dobę), objawiające się zwiększonymi stratami po implantacji, zmniejszoną masą płodów, zmniejszoną wielkością miotów oraz wadami rozwojowymi, w tym opóźnionym kostnieniem. Progowe wartości dla toksyczności rozwojowej wynosiły 6 mg/m²/dobę u szczurów i 1,2 mg/m²/dobę u królików, natomiast poziomy NOAEL dla toksyczności matczynej to odpowiednio 18 mg/m²/dobę i >12 mg/m²/dobę. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności w teście Amesa, ale obecność działania klastogennego in vitro (CHO) i in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów). Brak danych dotyczących potencjału rakotwórczego stanowi istotne ograniczenie. Podsumowując, pomimo że toksyczność obserwowano głównie przy ekspozycjach znacznie przekraczających kliniczne, konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem kardiotoksyczności, nefrotoksyczności, hepatotoksyczności oraz potencjalnych zaburzeń funkcji rozrodczych podczas terapii klofarabiną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Klofarabina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
aberracja chromosomowa, apoptoza błony śluzowej macicy, atrofia jajników, atrofia komórek śródmiąższowych, badania toksykologiczne, czynność wątroby, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka osoczowa, hepatotoksyczność, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, kłębuszkowa błona podstawna, klofarabina, nefropatia kłębuszkowa, niewydolność serca, opóźnione kostnienie, test mikrojąderkowy, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie kanalików nerkowych, zwyrodnienie komórek najądrza, zwyrodnienie nabłonka kanalików nasiennych -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Klofarabina jest silnym lekiem przeciwnowotworowym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem ciężkiej supresji szpiku kostnego, manifestującej się neutropenią, niedokrwistością i małopłytkowością, co może prowadzić do poważnych krwotoków, w tym śmiertelnych. Konieczne jest regularne monitorowanie pełnej morfologii krwi, czynności nerek i wątroby oraz parametrów układu oddechowego i ciśnienia krwi podczas i po 5-dniowym cyklu leczenia. W przypadku istotnego wzrostu stężenia kreatyniny, enzymów wątrobowych lub bilirubiny klofarabinę należy niezwłocznie odstawić. Pacjenci są narażeni na ryzyko ciężkich zakażeń oportunistycznych, zespołu rozpadu guza, zapalenia jelit (w tym neutropenicznego i wywołanego przez C. difficile), a także zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN), co wymaga ścisłej obserwacji i szybkiego wdrożenia odpowiedniego leczenia wspomagającego. Profilaktyka obejmuje podawanie allopurynolu i kortykosteroidów (np. hydrokortyzon 100 mg/m² od 1. do 3. dnia) oraz intensywne nawodnienie dożylne przez cały okres leczenia.
U pacjentów z niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny ≥ 2 × GGN) i zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina > 1,5 × GGN, AspAT i AlAT > 5 × GGN) stosowanie klofarabiny wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko kumulacji leku i hepatotoksyczności, w tym choroby żylno-okluzyjnej wątroby (VOD), która może zakończyć się zgonem. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków nefrotoksycznych, takich jak niesteroidowe leki przeciwzapalne, amfoterycyna B, metotreksat, aminoglikozydy czy cyklosporyna. W przypadku wystąpienia neutropenii 4. stopnia (ANC < 0,5 × 10⁹/l) trwającej ≥ 4 tygodnie, dawkę klofarabiny należy zmniejszyć o 25%. Leczenie należy przerwać przy trzecim epizodzie ciężkiej toksyczności niehematologicznej (stopień 3 lub 4 według NCI CTC) lub gdy objawy nie ustępują w ciągu 14 dni. Produkty lecznicze zawierają około 70 mg sodu na fiolkę, co stanowi 3,5–4% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Ocena skuteczności powinna nastąpić po 1–2 cyklach, a dalsze leczenie rozważać tylko przy widocznej poprawie hematologicznej i klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Klofarabina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
choroba żylno-okluzyjna, choroba żylno-okluzyjna wątroby, Clostridium difficile, cytopenia, czynność nerek, czynność wątroby, hepatotoksyczność, hiperurykemia, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwnowotworowy, macierzysta komórka krwiotwórcza, małopłytkowość, morfologia krwi, napromienianie całego ciała, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, odwodnienie, ostra białaczka, posocznica, reakcja niepożądana, supresja szpiku kostnego, terapia nerkozastępcza, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uogólniona odpowiedź zapalna, uwalnianie cytokin, zapalenie jelit, zapalenie kątnicy, zapalenie okrężnicy neutropeniczne, zapalenie wątroby, zespół przesiąkania włośniczek, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Klofarabina, dostępna w stężeniu 1 mg/ml w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji (produkty: Clofarabine Accord, Clofarabine Norameda, Clofarabine Vivanta), jest stosowana pod ścisłym nadzorem specjalistycznym. Pomimo braku dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ klofarabiny na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, charakterystyki produktów leczniczych wskazują na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy, uczucie pustki w głowie oraz epizody omdleń. Objawy te mogą istotnie upośledzać zdolności psychomotoryczne, w tym utrzymanie równowagi, koncentrację oraz czas reakcji, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa pacjenta podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
W związku z powyższym, lekarz prowadzący terapię klofarabiną ma obowiązek poinformować pacjenta o potencjalnym ryzyku i zalecić całkowite powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów oraz obsługi maszyn w przypadku wystąpienia wymienionych objawów. Konieczne jest również monitorowanie stanu pacjenta i natychmiastowe zaprzestanie tych aktywności przy pierwszych symptomach zaburzeń świadomości. Zaleca się planowanie transportu z pomocą osób trzecich oraz rozważenie czasowego zawieszenia czynności wymagających pełnej sprawności psychofizycznej. Takie postępowanie jest kluczowe dla minimalizacji ryzyka powikłań i zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta w trakcie leczenia klofarabiną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Klofarabina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
badanie kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, Clofarabine Accord, Clofarabine Norameda, Clofarabine Vivanta, działanie niepożądane, klofarabina, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, omdlenie, pustka w głowie, substancja aktywna, terapia lekowa, zaburzenia świadomości, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne -
Wskazania do stosowania
Klofarabina jest lekiem stosowanym w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) u pacjentów pediatrycznych i młodzieży do 21 roku życia, u których doszło do nawrotu choroby lub stwierdzono oporność na standardowe terapie. Preparaty zawierające klofarabinę (Clofarabine Accord, Clofarabine Norameda, Clofarabine Vivanta) dostępne są w formie koncentratu do infuzji o stężeniu 1 mg/ml, w fiolkach zawierających 20 mg substancji czynnej. Lek jest wskazany wyłącznie po zastosowaniu co najmniej dwóch wcześniejszych standardowych cykli terapeutycznych oraz w sytuacji braku innych opcji terapeutycznych, które mogłyby zapewnić długotrwałą odpowiedź. Skuteczność i bezpieczeństwo klofarabiny potwierdzono w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów do 21 roku życia.
Wszystkie preparaty klofarabiny charakteryzują się pH w zakresie 4,5–7,5 oraz osmolarnością 270–310 mOsm/kg (lub mOsm/l dla Clofarabine Norameda). Zawierają one sód jako substancję pomocniczą, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu: Clofarabine Accord zawiera 70,77 mg sodu na fiolkę (20 ml), Clofarabine Norameda 71 mg sodu na fiolkę, a Clofarabine Vivanta 71 mg sodu na fiolkę (3,5 mg/ml, 0,2 mmol/ml). Klofarabina stanowi opcję terapeutyczną w leczeniu ratunkowym u dzieci i młodzieży z ALL, u których standardowe leczenie zawiodło, a decyzja o jej zastosowaniu powinna być podejmowana po dokładnej ocenie stanu klinicznego i dostępnych alternatyw.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Klofarabina – Wskazania do stosowania
Clofarabine Accord, Clofarabine Norameda, Clofarabine Vivanta, cykl terapeutyczny, dieta niskosodowa, klofarabina, koncentrat do roztworu do infuzji, leczenie onkologiczne, nawrót choroby, oporność na leczenie, osmolarność, ostra białaczka limfoblastyczna, pacjent pediatryczny, pH roztworu, stężenie leku, substancja czynna, substancja pomocnicza, terapia ratunkowa