Ticagrelor Aristo
Tabletki powlekane, 90 mg
Lek zawiera 90 mg tikagreloru w każdej tabletce powlekanej. Substancja czynna działa przeciwzakrzepowo, pomagając zapobiegać powikłaniom sercowo-naczyniowym. Stosuje się go u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym lub u osób po zawale serca z wysokim ryzykiem kolejnych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Lek jest zwykle podawany w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Tikagrelor Aristo stosowany jest w terapii ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok) i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. U pacjentów po zawale serca dawka podtrzymująca wynosi 60 mg dwa razy na dobę, którą można rozpocząć bezpośrednio po rocznej terapii tikagrelorem 90 mg lub do 2 lat po zawale, bądź w ciągu roku od zaprzestania leczenia inhibitorem receptora ADP. W przypadku zmiany terapii na tikagrelor pierwszą dawkę podaje się 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku przeciwpłytkowego. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek oraz łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (z zachowaniem ostrożności w umiarkowanych zaburzeniach). Tikagrelor jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u dzieci poniżej 18 lat, a także nie jest zalecany u dzieci z niedokrwistością sierpowatokrwinkową.
Preparat podaje się doustnie, zarówno podczas posiłku, jak i niezależnie od niego. W przypadku trudności w połykaniu tabletki można rozgnieść na proszek, wymieszać z wodą i podać doustnie lub przez zgłębnik nosowo-żołądkowy (CH8 lub większy). W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć jedną tabletkę zgodnie z ustalonym schematem dawkowania, unikając podwójnej dawki. Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania tikagreloru w leczeniu długoterminowym powyżej 3 lat są ograniczone. Zaleca się codzienne jednoczesne stosowanie małej dawki ASA (75-150 mg) w trakcie terapii tikagrelorem, o ile nie występują przeciwwskazania. Wskazania, dawkowanie oraz czas leczenia zostały szczegółowo określone w zależności od stanu klinicznego pacjenta, co pozwala na optymalizację terapii przeciwpłytkowej w profilaktyce powikłań sercowo-naczyniowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Ticagrelor Aristo 90 mg
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, receptor difosforanu adenozyny, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy -
Działania niepożądane
Profil bezpieczeństwa tikagreloru został oceniony w badaniach fazy 3 PLATO i PEGASUS, obejmujących ponad 39 000 pacjentów. Tikagrelor charakteryzuje się wyższym odsetkiem przerwania terapii z powodu działań niepożądanych w porównaniu do klopidogrelu (7,4% vs 5,4% w PLATO) oraz ASA w monoterapii (16,1% vs 8,5% w PEGASUS). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia oraz duszność. Krwawienia, związane z mechanizmem przeciwpłytkowym tikagreloru, występują często, w tym krwawienia śródczaszkowe (0,3% tikagrelor vs 0,2% klopidogrel w PLATO) oraz krwawienia z przewodu pokarmowego, które są główną przyczyną ciężkich krwawień. W badaniu PEGASUS częstość ciężkich krwawień wg TIMI była wyższa przy tikagrelorze 60 mg dwa razy dziennie niż przy ASA, jednak ryzyko krwawień prowadzących do zgonu pozostawało niskie (0,3%). Duszność występowała u 13,8% pacjentów leczonych tikagrelorem w PLATO i 14,2% w PEGASUS, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, częściej u pacjentów z POChP, astmą lub niewydolnością serca. Zgłoszenia duszności prowadziły do przerwania leczenia u 0,9% pacjentów na tikagrelorze.
Poza krwawieniami i dusznością, tikagrelor wiąże się ze zwiększeniem stężenia kwasu moczowego w surowicy – w PLATO wzrost powyżej normy obserwowano u 22% pacjentów (vs 13% przy klopidogrelu), co może predysponować do dnywgo zapalenia stawów (0,2% vs 0,1%). Profil działań niepożądanych obejmuje także niedociśnienie, zawroty głowy, nudności, wysypkę oraz krwawienia z różnych lokalizacji (przewód pokarmowy, podskórne, moczowy). Analizy nie wykazały istotnych predyktorów ciężkich krwawień, a ryzyko powikłań po zabiegach CABG było porównywalne między tikagrelorem a klopidogrelem. Monitorowanie bezpieczeństwa po wprowadzeniu leku do obrotu pozostaje kluczowe, a zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych jest obowiązkiem personelu medycznego, co umożliwia ciągłą ocenę stosunku korzyści do ryzyka terapii tikagrelorem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Ticagrelor Aristo 90 mg
biegunka, CABG, dnawe zapalenie stawów, duszność, hiperurykemia, krwawienie, krwawienie podskórne, krwawienie pozabiegowe, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z układu moczowego, kwas moczowy, lek przeciwpłytkowy, niedociśnienie, nudności, omdlenie, ostry zespół wieńcowy, POChP, podwyższone stężenie kreatyniny, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie krwotoczne, prewencja wtórna zdarzeń sercowo-naczyniowych, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tikagrelor, wysypka, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy -
Interakcje leku
Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego farmakokinetykę i interakcje lekowe. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na tikagrelor (Cmax wzrost 2,4-krotny, AUC wzrost 7,3-krotny), co jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) zwiększają Cmax tikagreloru o 69% i AUC do 2,7-krotnie, co wymaga ostrożności, ale nie jest przeciwwskazane. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna) znacznie zmniejszają ekspozycję na tikagrelor (Cmax spadek o 73%, AUC o 86%), co może obniżyć skuteczność leku i jest niezalecane. Cyklosporyna zwiększa ekspozycję tikagreloru (Cmax 2,3x, AUC 2,8x), co wymaga ostrożności. Morfina i inne opioidy opóźniają i zmniejszają ekspozycję na tikagrelor o 35%, co może obniżać jego skuteczność u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW). Interakcje z lekami hipolipemizującymi obejmują zwiększenie ekspozycji na symwastatynę (>40 mg/dobę) i lowastatynę, co jest niezalecane, natomiast wpływ na atorwastatynę jest klinicznie nieistotny (Cmax ↑ 23%, AUC ↑ 36%). Tikagrelor zwiększa także ekspozycję na digoksynę (Cmax ↑ 75%, AUC ↑ 28%), co wymaga monitorowania klinicznego i laboratoryjnego.
Farmakodynamicznie, tikagrelor może nasilać ryzyko krwawień w połączeniu z lekami zmieniającymi hemostazę (heparyna, enoksaparyna, desmopresyna) oraz selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), dlatego zaleca się ostrożność. Jednoczesne stosowanie tikagreloru z lekami wywołującymi bradykardię (beta-adrenolityki, antagoniści wapnia, digoksyna) wymaga monitorowania ze względu na ryzyko pauz komorowych i bradykardii. Spożycie alkoholu podczas terapii tikagrelorem może nasilać działanie przeciwpłytkowe i ryzyko krwawień oraz powodować hipotensję, dlatego zaleca się ograniczenie lub unikanie alkoholu, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawień lub zaburzeniami czynności wątroby. Tikagrelor nie wpływa istotnie na farmakokinetykę doustnych leków antykoncepcyjnych (lewonorgestrel, etynyloestradiol), a jego stosowanie z inhibitorami pompy protonowej, statynami, beta-adrenolitykami, inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny jest bezpieczne. W przypadku konieczności stosowania leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A4 lub zależnych od P-gp, takich jak cyzapryd, alkaloidy sporyszu czy digoksyna, zaleca się unikanie kojarzenia lub ścisłe monitorowanie pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Ticagrelor Aristo 90 mg
agregacja płytek krwi, antagoniści receptora angiotensyny, antagoniści wapnia, aPTT, czas krzepnięcia po aktywacji, czynnik Xa, glikoproteina p, heparyna drobnocząsteczkowa, induktory CYP3A, inhibitory ACE, inhibitory CYP3A4, inhibitory GpIIb/IIIa, inhibitory pompy protonowej, inhibitory SSRI, izoenzym CYP3A4, ostry zespół wieńcowy, rabdomioliza, ryfampicyna, substrat P-gp -
Profil bezpieczeństwa leku
Tikagrelor wymaga szczególnej ostrożności u kobiet karmiących, gdyż badania na zwierzętach wykazały przenikanie leku i jego metabolitów do mleka, co może stanowić ryzyko dla noworodków i niemowląt. W takich przypadkach należy rozważyć przerwanie karmienia piersią lub modyfikację terapii, uwzględniając korzyści dla matki i dziecka. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza umiarkowanymi do ciężkich, oraz u osób starszych (≥75 lat) zaleca się monitorowanie funkcji nerek, mimo że dostosowanie dawki nie jest konieczne. Tikagrelor jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, a u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami wątroby należy zachować ostrożność.
Pod względem wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, tikagrelor nie wykazuje istotnego działania, jednak zgłaszane są objawy takie jak zawroty głowy i dezorientacja, które wymagają ostrożności u pacjentów. Brak jest danych dotyczących interakcji tikagreloru z alkoholem. U osób starszych nie jest konieczne dostosowanie dawki, ale zaleca się monitorowanie czynności nerek. W przypadku pacjentów z nefropatią moczanową stosowanie tikagreloru jest odradzane. Całościowo, stosowanie tikagreloru wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści, szczególnie w grupach pacjentów z zaburzeniami czynności narządów oraz u kobiet karmiących.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Ticagrelor Aristo 90 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie tikagreloru, leku przeciwpłytkowego działającego poprzez hamowanie receptorów P2Y12, prowadzi do istotnego ryzyka powikłań krwotocznych oraz zaburzeń rytmu serca, takich jak pauzy komorowe. Standardowa dawka terapeutyczna wynosi 90 mg dwa razy na dobę, natomiast badania kliniczne wykazały dobrą tolerancję pojedynczej dawki do 900 mg. Objawy toksyczności są zależne od dawki i obejmują nasilające się dolegliwości żołądkowo-jelitowe (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka), duszność oraz wydłużony czas krwawienia, co zwiększa ryzyko krwawień samoistnych lub pourazowych, w tym z przewodu pokarmowego, układu moczowego, dróg oddechowych oraz krwotoków śródczaszkowych.
Postępowanie w przypadku przedawkowania tikagreloru wymaga monitorowania EKG ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca oraz intensywnej obserwacji klinicznej pacjenta. Leczenie jest objawowe, gdyż nie istnieje antidotum ani skuteczna metoda eliminacji leku, a dializa jest nieskuteczna. W przypadku krwawień transfuzja płytek krwi jest mało efektywna z powodu blokady receptorów P2Y12 na nowo przetoczonych płytkach. Zaleca się stosowanie lokalnych standardów medycznych, uwzględniając specyfikę farmakodynamiczną tikagreloru i konieczność szybkiej interwencji w celu minimalizacji ryzyka poważnych powikłań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Ticagrelor Aristo 90 mg
antidotum, dializa, dolegliwości przewodu pokarmowego, duszność, hamowanie agregacji płytek krwi, krwawienie narządowe, krwawienie samoistne, krwotok śródczaszkowy, leczenie objawowe, lek przeciwpłytkowy, monitorowanie EKG, niewydolność oddechowa, obserwacja kliniczna, pauza komorowa, przedłużony czas krwawienia, receptor P2Y12, ryzyko krwawień, tikagrelor, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność żołądkowo-jelitowa, transfuzja płytek krwi, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie funkcji płytek krwi -
Skład i postać leku
Ticagrelor Aristo to lek przeciwpłytkowy dostępny w formie tabletek powlekanych zawierających 90 mg tikagreloru, stosowany w terapii zespołów wieńcowych oraz profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych. Tabletki są okrągłe, żółte, o średnicy 9 mm, z wytłoczeniem „90”. Substancja czynna tikagrelor hamuje agregację płytek krwi, zmniejszając ryzyko zakrzepicy. Preparat zawiera również substancje pomocnicze w rdzeniu (m.in. mannitol, wapnia wodorofosforan dwuwodny, karboksymetyloskrobia sodowa, hypromeloza 2910, magnezu stearynian) oraz w otoczce (hypromeloza, tytanu dwutlenek E171, makrogol 400, żelaza tlenek żółty E172, talk), które wpływają na właściwości farmaceutyczne i stabilność tabletki.
Produkt jest dostępny w opakowaniach zawierających od 14 do 168 tabletek, pakowanych w blistry PVC/PVDC/Aluminium. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, zalecana temperatura to temperatura pokojowa, a okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji. Należy przestrzegać daty ważności i unikać stosowania leku po jej upływie. Resztki leku powinny być utylizowane zgodnie z lokalnymi przepisami, najlepiej zwracane do apteki. Nie stwierdzono istotnych niezgodności farmaceutycznych dotyczących tego preparatu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Ticagrelor Aristo 90 mg
agregacja płytek krwi, działanie przeciwpłytkowe, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, lek przeciwpłytkowy, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, zakrzep, zdarzenie sercowo-naczyniowe, żelaza tlenek, zespół wieńcowy -
Specjalne ostrzeżenia
Tikagrelor wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień, takich jak osoby z niedawnymi urazami, zaburzeniami krzepnięcia czy stosujące jednocześnie NLPZ, doustne antykoagulanty lub fibrynolityki. Przeciwwskazania obejmują aktywne krwawienia, krwotok śródczaszkowy w wywiadzie oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Transfuzja płytek i desmopresyna nie odwracają działania tikagreloru, dlatego w przypadku poważnych krwawień zaleca się leczenie przeciwfibrynolityczne (kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy) lub rekombinowanym czynnikiem VIIa. Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi, a u pacjentów po CABG przerwanie leku na ≥2 dni zmniejsza ryzyko ciężkich krwawień. Maksymalny czas stosowania u pacjentów z OZW i przebytym udarem niedokrwiennym to 12 miesięcy.
Podczas terapii tikagrelorem obserwuje się zwiększoną częstość pauz komorowych (>3 s), zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, jednak bez istotnych konsekwencji klinicznych. Duszność, zwykle łagodna do umiarkowanej, może nasilać się u chorych z astmą lub POChP. Zaleca się monitorowanie czynności nerek, szczególnie u osób ≥75 lat, z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek oraz stosujących ARB, ze względu na możliwy wzrost stężenia kreatyniny. Tikagrelor może powodować hiperurykemię i jest przeciwwskazany u pacjentów z nefropatią moczanową. Rzadko zgłaszano zakrzepową plamicę małopłytkową (TTP). W diagnostyce HIT należy uwzględnić możliwość fałszywie ujemnych wyników testów czynnościowych płytek. Nie zaleca się stosowania tikagreloru z ASA w dawkach >300 mg. Przedwczesne przerwanie leczenia zwiększa ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych. Produkt zawiera <23 mg sodu na tabletkę, co klasyfikuje go jako lek "wolny od sodu".
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Ticagrelor Aristo
antagonista receptora angiotensyny, astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, desmopresyna, dnawe zapalenie stawów, duszność, hiperurykemia, kreatynina, krwawienie, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek fibrynolityczny, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, oddech Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, plazmafereza, POChP, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, tikagrelor, transfuzja płytek, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół chorego węzła zatokowego -
Właściwości farmakodynamiczne
Tikagrelor, będący bezpośrednim, odwracalnym antagonistą receptora P2Y12 z grupy cyklopentylotriazolopirymidyn, wykazuje szybkie i silne działanie przeciwpłytkowe, osiągając średnie zahamowanie agregacji płytek (IPA) na poziomie około 41% już po 30 minutach od podania dawki nasycającej 180 mg, a maksymalny efekt (średnio 89% IPA) utrzymuje się przez 2-8 godzin. Lek ten, stosowany w dawce 90 mg dwa razy na dobę, jest rekomendowany w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz profilaktyce wtórnej zdarzeń sercowo-naczyniowych, wykazując przewagę nad klopidogrelem 75 mg/dobę w badaniu PLATO. Tikagrelor dodatkowo zwiększa lokalne stężenie adenozyny poprzez hamowanie ENT-1, co przyczynia się do rozszerzenia naczyń wieńcowych i może powodować duszność jako efekt uboczny. W kontekście planowanych zabiegów CABG, ryzyko krwawienia jest istotnie wyższe, jeśli lek nie zostanie odstawiony co najmniej 96 godzin przed procedurą.
W badaniu PLATO, tikagrelor w skojarzeniu z ASA (75-150 mg/dobę) wykazał istotną statystycznie redukcję złożonego punktu końcowego (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu) do 9,3% w porównaniu do 11,2% w grupie klopidogrelu, co odpowiada względnej redukcji ryzyka (RRR) o 16% i bezwzględnej redukcji ryzyka (ARR) o 1,9%, z liczbą pacjentów do leczenia (NNT) wynoszącą 54. Redukcja zgonów sercowo-naczyniowych wyniosła 21% (ARR 1,1%, NNT 91), a zawałów mięśnia sercowego 22% (ARR 1,5%, NNT 67). Skuteczność tikagreloru utrzymuje się przez 12 miesięcy terapii i jest niezależna od czynników takich jak masa ciała, płeć, cukrzyca, wcześniejsza rewaskularyzacja czy sposób leczenia OZW. Zaleca się ostrożność w stosowaniu tikagreloru w połączeniu z ASA w dawkach powyżej 150 mg ze względu na zmniejszenie skuteczności leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Ticagrelor Aristo 90 mg
agregacja płytek, choroba wieńcowa, cukrzyca, cyklopentylotriazolopirymidyna, duszność, działanie przeciwpłytkowe, inhibicja agregacji płytek, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor pompy protonowej, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, leczenie zachowawcze, miażdżyca, napad niedokrwienny, niestabilna dusznica bolesna, ochrona przeciwzakrzepowa, ostry zespół wieńcowy, płytka krwi, pomostowanie aortalno-wieńcowe, profilaktyka wtórna zdarzeń sercowo-naczyniowych, przepływ wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, receptor P2Y12, redukcja ryzyka bezwzględna, redukcja ryzyka względna, rewaskularyzacja, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, transporter nukleozydów, udar mózgu, współczynnik ryzyka, zawał mięśnia sercowego, zawał NSTEMI, zawał STEMI -
Wskazania do stosowania
Ticagrelor Aristo w dawce 90 mg w postaci tabletek powlekanych jest lekiem przeciwpłytkowym stosowanym wyłącznie w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w terapii podwójnej u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW), obejmującym niestabilną dławicę piersiową, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) oraz z uniesieniem odcinka ST (STEMI). Celem terapii jest zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym. Lek podaje się doustnie, tabletki mają średnicę 9 mm, są żółte, obustronnie wypukłe z oznaczeniem „90”. Monoterapia tikagrelorem nie jest zalecana, a dawkowanie i czas trwania terapii powinny być dostosowane indywidualnie zgodnie z aktualnym stanem klinicznym i wytycznymi.
Drugą wskazaną grupą do stosowania Ticagreloru Aristo w połączeniu z ASA są pacjenci po przebytym zawale mięśnia sercowego, charakteryzujący się wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym cukrzycą wymagającą leczenia farmakologicznego, wielonaczyniową chorobą wieńcową, przewlekłą chorobą nerek (eGFR <60 ml/min/1,73m²), przebytym więcej niż jednym zawałem serca lub wiekiem ≥65 lat w połączeniu z miażdżycą naczyń obwodowych bądź przebytym udarem niedokrwiennym mózgu. Decyzję o zastosowaniu leku należy podejmować po ocenie bilansu korzyści i ryzyka, uwzględniając ryzyko krwawienia oraz potencjalne korzyści w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Ticagrelor Aristo 90 mg
cukrzyca, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, miażdżyca naczyń obwodowych, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, ostry zespół wieńcowy, przewlekła choroba nerek, ryzyko krwawienia, ryzyko sercowo-naczyniowe, STEMI, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, udar niedokrwienny mózgu, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST