zapłodnienie pozaustrojowe

Zapłodnienie pozaustrojowe (in vitro fertilization, IVF) to metoda wspomaganego rozrodu polegająca na połączeniu komórki jajowej z plemnikiem poza organizmem kobiety. Procedura obejmuje stymulację hormonalną jajników, pobranie oocytów, zapłodnienie w warunkach laboratoryjnych oraz transfer powstałych zarodków do jamy macicy.

Wskazaniami do przeprowadzenia zapłodnienia pozaustrojowego są przede wszystkim: niedrożność jajowodów, endometrioza, zaburzenia owulacji, niepłodność idiopatyczna, niepłodność męska (oligozoospermia, azoospermia) oraz niepowodzenia innych metod leczenia niepłodności. Metoda ta może być również stosowana w przypadku chorób genetycznych, gdy istnieje konieczność diagnostyki preimplantacyjnej.

Skuteczność IVF zależy od wielu czynników, w tym od wieku pacjentki, przyczyny niepłodności oraz jakości zarodków. Średni wskaźnik ciąż klinicznych wynosi około 30-40% na jeden cykl, przy czym znacząco maleje u kobiet powyżej 40. roku życia. Potencjalne powikłania obejmują zespół hiperstymulacji jajników, ciążę wielopłodową oraz zwiększone ryzyko poronienia.

Współczesne techniki zapłodnienia pozaustrojowego obejmują również docytoplazmatyczną iniekcję plemnika (ICSI), kriokonserwację zarodków oraz diagnostykę genetyczną przed implantacją. Metody te znacząco zwiększyły skuteczność i bezpieczeństwo procedury, czyniąc ją standardem leczenia wielu form niepłodności.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl