Entocort
Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 3 mg
Produkt leczniczy zawiera 3 mg budezonidu w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, zawierających również sacharozę jako substancję pomocniczą. Stosuje się go w leczeniu choroby Crohna o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, obejmującej jelito kręte i/lub okrężnicę wstępującą. Lek jest także wskazany do indukcji remisji oraz leczenia podtrzymującego mikroskopowego zapalenia jelita grubego. Kapsułki są twarde i wyróżniają się specyficznym oznakowaniem na wieczku.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Entocort w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (3 mg) stosuje się głównie w leczeniu aktywnej choroby Crohna oraz mikroskopowego zapalenia jelita grubego. U dorosłych z aktywną chorobą Crohna zalecana dawka początkowa wynosi 9 mg (3 kapsułki) raz na dobę przez maksymalnie 8 tygodni, po czym dawkę podtrzymującą zmniejsza się do 6 mg (2 kapsułki) raz na dobę. U pacjentów steroidozależnych dawka wynosi 6 mg (2 kapsułki) z jednoczesnym stopniowym odstawianiem prednizolonu. W mikroskopowym zapaleniu jelita grubego indukcja remisji wymaga 9 mg (3 kapsułki) raz dziennie przez 8 tygodni, z redukcją dawki w ostatnich 2 tygodniach, a leczenie podtrzymujące stosuje się tylko przy nawrocie objawów, maksymalnie do 9 miesięcy, w dawce 6 mg (2 kapsułki) z możliwością zmniejszenia do 3 mg (1 kapsułka) u stabilnych pacjentów. U dzieci powyżej 8 lat i masie ciała >25 kg dawka wynosi 9 mg (3 kapsułki) na dobę przez maksymalnie 8 tygodni, z brakiem danych dotyczących stosowania powyżej 12 tygodni.
Kapsułki Entocort należy przyjmować rano, połykać w całości i popijać wodą, bez rozgryzania ani żucia, aby nie zaburzyć mechanizmu przedłużonego uwalniania. W przypadku trudności z połykaniem dopuszcza się otwarcie kapsułki i wymieszanie zawartości z łyżką soku jabłkowego, które należy natychmiast połknąć. W trakcie odstawiania leku konieczne jest stopniowe zmniejszanie dawki, aby uniknąć zespołu odstawienia. U pacjentów z niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność ze względu na zwiększoną biodostępność budezonidu. W sytuacjach stresowych lub gorączce rozważa się dodatkowe podanie glikokortykosteroidów ogólnych lub zwiększenie dawki Entocortu. U chorych na cukrzycę insulinową może być konieczna korekta dawki insuliny podczas terapii glikokortykosteroidami.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Entocort 3 mg
-
Działania niepożądane
Entocort, zawierający 3 mg budezonidu, jest glikokortykosteroidem o działaniu miejscowym, jednakże może wywoływać działania niepożądane typowe dla leków o działaniu ogólnoustrojowym, takie jak objawy zespołu Cushinga, zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, hipokaliemia, spowolnienie wzrostu u dzieci oraz zaburzenia psychiczne (nerwowość, bezsenność, depresja). Częstość działań niepożądanych jest zróżnicowana i obejmuje m.in. kołatanie serca, dyspepsję, skurcze mięśni, zaburzenia miesiączkowania, reakcje skórne oraz osłabienie odporności na zakażenia. Rzadziej obserwuje się jaskrę, zaćmę, wybroczyny, agresję czy drżenia. Bardzo rzadko mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne oraz spowolnienie wzrostu, co jest szczególnie istotne w populacji pediatrycznej.
Ze względu na ryzyko poważnych powikłań, takich jak osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia gojenia się ran, retencja sodu, zaostrzenia zaburzeń psychicznych, zakrzepica czy łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, konieczne jest regularne monitorowanie pacjentów, zwłaszcza osób starszych, z chorobami współistniejącymi oraz dzieci i młodzieży. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, w tym reakcji anafilaktycznych lub objawów zespołu Cushinga, należy rozważyć modyfikację lub przerwanie terapii, uwzględniając indywidualną ocenę korzyści i ryzyka. Profil bezpieczeństwa u dzieci, choć oparty na danych krótkoterminowych, jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych, jednak brak jest długoterminowych badań w tej grupie wiekowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Entocort 3 mg
budezonid, dysfagia, dyspepsja, glikokortykosteroid, glukoneogeneza, hipokaliemia, jaskra, kortyzol, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, objawy cushingoidalne, obrzęk naczynioruchowy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, osutka, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, skurcz mięśni, wybroczyny, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie miesiączkowania, zaćma, zaćma podtorebkowa, zakrzepica, zanik mięśni, zanik skóry, zespół Cushinga -
Profil bezpieczeństwa leku
Produkt Entocort, zawierający budezonid, jest bezpieczny do stosowania u kobiet karmiących piersią, gdyż ekspozycja niemowląt na lek jest minimalna – stężenie w osoczu niemowląt jest poniżej limitu oznaczalności, a szacowana dzienna dawka wynosi jedynie 0,3% dawki matki. Ponadto, lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługi maszyn, co potwierdzają dane zawarte w dokumentacji. W przypadku pacjentów w wieku podeszłym stosuje się dawki takie same jak u dorosłych, jednak ze względu na ograniczone doświadczenia kliniczne zaleca się zachowanie ostrożności.
Brak jest danych dotyczących interakcji budezonidu z alkoholem oraz stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wskazuje na potrzebę indywidualnej oceny ryzyka i korzyści w tych grupach. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zwiększoną biodostępność budezonidu, co może skutkować wyższym ogólnoustrojowym narażeniem na lek; w związku z tym zaleca się ostrożność, monitorowanie stanu klinicznego oraz ewentualne dostosowanie dawki. Podsumowując, stosowanie Entocortu wymaga uwzględnienia specyfiki pacjenta, zwłaszcza w kontekście funkcji wątroby i wieku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Entocort 3 mg
-
Przeciwwskazania
Podczas rozważania terapii budezonidem w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Entocort 3 mg), kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, które mogą zagrażać bezpieczeństwu pacjenta. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest obecność aktywnych infekcji bakteryjnych, grzybiczych lub wirusowych, ze względu na immunosupresyjne działanie glikokortykosteroidów, które może prowadzić do nasilenia zakażenia. Ponadto, nadwrażliwość na substancję czynną (budezonid) lub na substancje pomocnicze, w tym szczególnie na sacharozę, stanowi bezwzględne wykluczenie do stosowania preparatu. Warto podkreślić, że kapsułki Entocort 3 mg charakteryzują się jasnoszarym korpusem i różowym wieczkiem z czarnym napisem „CIR 3 mg”.
Oprócz bezwzględnych przeciwwskazań, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z podejrzeniem infekcji o nieustalonej etiologii, z wywiadem alergicznym na leki steroidowe oraz z nietolerancją sacharozy lub innych cukrów. W takich przypadkach konieczna jest indywidualna ocena stosunku korzyści do ryzyka przed wdrożeniem terapii budezonidem. Znajomość tych ograniczeń jest niezbędna dla optymalizacji bezpieczeństwa leczenia i minimalizacji ryzyka powikłań związanych z immunosupresją i reakcjami alergicznymi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Entocort 3 mg
aktywna infekcja, alergia, budezonid, działanie immunosupresyjne, glikokortykosteroid, grzybica, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek steroidowy, nadwrażliwość, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, nietolerancja sacharozy, wywiad alergiczny, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe -
Przedawkowanie
Przedawkowanie budezonidu w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu Entocort 3 mg jest klinicznie rzadkie i zazwyczaj nie prowadzi do poważnych powikłań wymagających natychmiastowej interwencji. Dotychczasowe dane wskazują na niewielką liczbę zgłoszonych przypadków ostrej toksyczności lub zgonów związanych z glikokortykosteroidami, w tym budezonidem. W przypadku przedawkowania nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego leczenie powinno opierać się na terapii objawowej i podtrzymującej, dostosowanej do stanu klinicznego pacjenta. Należy monitorować potencjalne objawy takie jak zmiany cushingoidalne, zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, zaburzenia elektrolitowe) oraz neuropsychiatryczne (bezsenność, zmiany nastroju, pobudzenie psychoruchowe), które mogą wystąpić przy wysokich dawkach.
Postępowanie w przypadku przedawkowania Entocort 3 mg wymaga nadzoru lekarza z doświadczeniem w farmakoterapii glikokortykosteroidami. Pomimo braku specyficznych objawów przedawkowania w dokumentacji leku, należy indywidualnie ocenić ryzyko u pacjentów, zwłaszcza tych z chorobami współistniejącymi lub stosujących inne leki. Obserwacja pacjenta i wdrożenie leczenia objawowego są kluczowe, a każdy przypadek powinien być traktowany z należytą ostrożnością, aby zapobiec potencjalnym powikłaniom metabolicznym i neuropsychiatrycznym wynikającym z nadmiernej ekspozycji na glikokortykosteroidy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Entocort 3 mg
antidotum, budezonid, farmakoterapia, glikokortykosteroid, hiperglikemia, interwencja medyczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, ostra toksyczność, otyłość centralna, przedawkowanie budezonidu, rozstępy skórne, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia neuropsychiatryczne, zespół Cushinga -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące budezonidu, substancji czynnej kapsułek o przedłużonym uwalnianiu Entocort 3 mg, wskazują na typowe dla glikokortykosteroidów działania niepożądane, takie jak zmniejszenie przyrostu masy ciała, zanik kory nadnerczy oraz zanik tkanki limfoidalnej. Nasilenie tych efektów było mniejsze lub porównywalne do innych glikokortykosteroidów, co sugeruje korzystniejszy profil bezpieczeństwa budezonidu. Badania mutagenności wykazały brak właściwości genotoksycznych, co eliminuje ryzyko indukcji mutacji genetycznych przy długotrwałym stosowaniu. W badaniach kancerogennych u samców szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość glejaków mózgu, jednak dalsze analizy nie potwierdziły tego zjawiska, a częstość występowania była porównywalna z grupami kontrolnymi i innymi glikokortykosteroidami (prednizolon, triamcynolon).
W trakcie badań kancerogenności wykryto również pierwotne nowotwory wątroby u samców szczurów, co jest efektem typowym dla całej grupy glikokortykosteroidów i związanym z działaniem na specyficzny receptor, a nie specyficznym dla budezonidu. Co istotne, potencjalne działanie kancerogenne obserwowane w modelach zwierzęcych nie znalazło potwierdzenia w wieloletnich badaniach klinicznych u ludzi stosujących Entocort 3 mg. Te dane podkreślają korzystny profil bezpieczeństwa budezonidu w kontekście długoterminowej terapii, co jest kluczowe dla praktyki klinicznej w leczeniu chorób wymagających przewlekłego stosowania glikokortykosteroidów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Entocort 3 mg
budezonid, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie ogólnoustrojowe, glejak mózgu, glikokortykosteroid, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, kora nadnerczy, mutacja genetyczna, nowotwór pierwotny wątroby, profil bezpieczeństwa, receptor specyficzny, stosowanie kliniczne, terapia długoterminowa, tkanka limfoidalna, toksyczność ostra i przewlekła -
Specjalne ostrzeżenia
Produkt Entocort 3 mg wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak zakażenia (w tym gruźlica), nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, osteoporoza, choroba wrzodowa, zaburzenia psychotyczne, niewydolność serca, jaskra, zaćma oraz po niedawnych zespoleniach jelitowych. Monitorowanie jest kluczowe zwłaszcza przy zamianie silnych glikokortykosteroidów na Entocort, ze względu na ryzyko zahamowania czynności kory nadnerczy i ujawnienia reakcji alergicznych. W trakcie terapii mogą wystąpić zaburzenia widzenia, takie jak zaćma, jaskra czy centralna chorioretinopatia surowicza (CSCR), co wymaga konsultacji okulistycznej. W przypadku zakażeń, szczególnie ospy wietrznej i odry, konieczne jest szybkie leczenie przyczynowe oraz rozważenie profilaktyki immunoglobulinowej i leków przeciwwirusowych.
Długotrwałe stosowanie Entocortu może prowadzić do zmniejszenia endogennego wydzielania ACTH, dlatego odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo, z uwzględnieniem możliwości wystąpienia objawów odstawiennych, takich jak bóle mięśni i stawów. W sytuacjach stresowych lub przed zabiegami chirurgicznymi zaleca się dodatkowe podanie glikokortykosteroidów o działaniu ogólnym. Należy unikać jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A (np. ketokonazolu, kobicystatu) z Entocortem ze względu na ryzyko zwiększenia ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Spożycie soku grejpfrutowego może podwoić ogólnoustrojowe narażenie na budezonid, dlatego jego regularne spożywanie jest przeciwwskazane. Zaburzenia czynności wątroby mogą zwiększać stężenie budezonidu, co wymaga szczególnej uwagi i edukacji pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Entocort
budezonid, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba wrzodowa, cukrzyca, działanie ogólnoustrojowe glikokortykosteroidów, glikokortykosteroid, gruźlica, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor CYP3A, jaskra, ketokonazol, kobicystat, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, odra, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ospa wietrzna, osteoporoza, sok grejpfrutowy, wyprysk, zaburzenia psychotyczne, zaburzenie widzenia, zaćma, zapalenie błony śluzowej nosa -
Właściwości farmakodynamiczne
Budezonid, substancja czynna leku Entocort w dawce 3 mg, jest glikokortykosteroidem o wysokim powinowactwie do receptora glikokortykosteroidowego (około 15-krotnie większym niż prednizolon), wykazującym silne działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie uwalniania mediatorów zapalnych i cytokin. Entocort działa głównie miejscowo, co przekłada się na mniejszy wpływ na oś podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA), oceniany m.in. przez poranne stężenie kortyzolu w osoczu, 24-godzinne stężenie kortyzolu w osoczu i moczu oraz reakcję na test ACTH, w porównaniu z prednizolonem w dawce 20-40 mg/dobę. Dwuletnie badania wykazały, że Entocort powoduje mniejsze zmniejszenie gęstości mineralnej kości u pacjentów wcześniej nieleczonych steroidami, co jest istotne w kontekście długoterminowego bezpieczeństwa terapii. U dzieci z chorobą Crohna obserwowano nieznacznie większą supresję kortyzolu po 7-dniowym stosowaniu 9 mg Entocortu (64% vs 50% u dorosłych), jednak bez klinicznie istotnych problemów bezpieczeństwa.
W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży z łagodną do umiarkowanej chorobą Crohna stosowanie Entocortu w dawkach zależnych od masy ciała (6 mg/dobę dla masy ≤25 kg, 9 mg/dobę dla masy >25 kg) przez 8 tygodni skutkowało istotną poprawą aktywności choroby (PCDAI zmniejszył się ze średnio 19,1 ±10,1 do 9,1 ±8,5; IMPACT 3 wzrósł z 132,1 ±18,8 do 140,9 ±16,9). W porównaniu z prednizolonem, Entocort wykazał podobną skuteczność kliniczną, ale mniejszą częstość działań niepożądanych typowych dla glikokortykosteroidów (np. trądzik, twarz księżycowata). W leczeniu podtrzymującym (6 mg/dobę przez 12 tygodni z redukcją do 3 mg/dobę) u pacjentów w remisji klinicznej (PCDAI ≤10) utrzymano stabilne wartości PCDAI i IMPACT 3, a profil bezpieczeństwa był zbliżony do obserwowanego u dorosłych, z działaniami niepożądanymi głównie związanymi z chorobą Crohna, dojrzewaniem i stosowaniem glikokortykosteroidów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Entocort 3 mg
budezonid, choroba Crohna, cytokina, czynność nadnerczy, działanie przeciwzapalne, fosfataza zasadowa, gęstość mineralna kości, kortyzol w moczu, kortyzol w surowicy, leczenie podtrzymujące, mediator reakcji zapalnej, okrężnica wstępująca, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, prednizolon, receptor glikokortykosteroidowy, remisja kliniczna, stężenie glukozy, supresja kortyzolu, twarz księżycowata, uwalnianie mediatorów, wysycenie mineralne kości -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Budezonid w formie doustnej (Entocort 3 mg) wymaga ostrożności podczas stosowania u kobiet ciężarnych ze względu na potencjalne ryzyko rozwojowych wad płodu, takich jak rozszczepy podniebienia i anomalie układu kostnego, potwierdzone w badaniach na modelach zwierzęcych. Kliniczne znaczenie tych obserwacji u ludzi pozostaje niejednoznaczne, jednak długotrwałe stosowanie leku może wiązać się z obniżeniem masy urodzeniowej noworodków, mniejszą masą łożyska oraz zwiększonym ryzykiem niewydolności kory nadnerczy u noworodków. Decyzja o terapii powinna być indywidualna, oparta na bilansie korzyści i ryzyka, z uwzględnieniem monitorowania rozwoju płodu i współpracy interdyscyplinarnej między lekarzem prowadzącym, położnikiem i neonatologiem.
Podczas laktacji budezonid przenika do mleka matki, jednak ekspozycja niemowląt jest minimalna – szacowana dawka wynosi około 0,3% dawki matki, a stężenia w osoczu niemowląt są około 600-krotnie niższe niż u matki i często poniżej granicy oznaczalności. Dane farmakokinetyczne wskazują na liniową farmakokinetykę niezależnie od drogi podania, co pozwala przewidywać niską ekspozycję także przy doustnym stosowaniu Entocort 3 mg. W związku z tym, kontynuacja terapii budezonidem podczas karmienia piersią jest możliwa przy istotnych wskazaniach klinicznych, pod warunkiem indywidualnej oceny stanu pacjentki i monitorowania ewentualnych działań niepożądanych u niemowląt.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Entocort 3 mg
aktywność choroby podstawowej, bilans korzyści i ryzyka, biodostępność doustna, budezonid, budezonid wziewny, dane farmakokinetyczne, dawka terapeutyczna, ekspozycja na budezonid, farmakoterapia w ciąży, interwał dawkowania, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, limit oznaczalności, liniowa farmakokinetyka, masa łożyska, mleko kobiece, niewydolność kory nadnerczy, rozszczep podniebienia, stężenie budezonidu w osoczu, wady rozwojowe układu kostnego -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Entocort w dawce 3 mg w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, zawierający budezonid, nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn. Dane zawarte w Charakterystyce Produktu Leczniczego potwierdzają, że stosowanie tego leku nie powoduje ograniczeń w zakresie sprawności psychomotorycznej, koncentracji czy koordynacji wzrokowo-ruchowej, co jest istotne w codziennej praktyce klinicznej przy ocenie bezpieczeństwa pacjentów w kontekście aktywności wymagających pełnej sprawności.
W ramach odpowiedzialności zawodowej lekarz powinien poinformować pacjenta o braku wpływu Entocortu (3 mg budezonidu, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu) na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co może zapobiec nieuzasadnionym rezygnacjom z tych czynności. Należy jednak podkreślić, że informacja ta dotyczy wyłącznie działania leku, a nie ewentualnych objawów choroby podstawowej, które mogą niezależnie wpływać na zdolności psychomotoryczne. Dokumentacja medyczna powinna odnotować przekazanie tych informacji, co stanowi element prawidłowego procesu terapeutycznego i należytej staranności lekarskiej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Entocort 3 mg
budezonid, charakterystyka produktu leczniczego, choroba podstawowa, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, Entocort, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, koordynacja wzrokowo-ruchowa, należyta staranność lekarska, odpowiedzialność zawodowa, proces terapeutyczny, produkt leczniczy, sprawność psychomotoryczna, zdolność psychomotoryczna -
Wskazania do stosowania
Entocort w dawce 3 mg w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu jest wskazany do leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, z lokalizacją zmian w jelicie krętym i/lub okrężnicy wstępującej. Lek nie jest zalecany w ciężkich postaciach choroby ani przy zajęciu innych odcinków przewodu pokarmowego. Ponadto, Entocort 3 mg znajduje zastosowanie w mikroskopowym zapaleniu jelita grubego, zarówno w indukcji remisji u pacjentów z aktywną postacią choroby, jak i w leczeniu podtrzymującym, mającym na celu zapobieganie nawrotom. Preparat działa miejscowo przeciwzapalnie, co pozwala na ograniczenie ogólnoustrojowych działań niepożądanych typowych dla konwencjonalnych glikokortykosteroidów.
Kapsułki Entocort 3 mg charakteryzują się przedłużonym uwalnianiem budezonidu, co umożliwia selektywne działanie w końcowym odcinku jelita cienkiego oraz początkowym odcinku jelita grubego. Lek jest szczególnie wskazany u pacjentów, u których istnieją przeciwwskazania do stosowania systemowych glikokortykosteroidów lub którzy doświadczyli istotnych działań niepożądanych podczas ich stosowania. Przed podaniem należy upewnić się, że pacjent jest w stanie połykać kapsułki w całości, bez ich rozgryzania czy otwierania, aby zachować właściwy profil uwalniania substancji czynnej i skuteczność terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Entocort 3 mg
aktywna postać choroby, badanie histopatologiczne, budezonid, choroba Leśniowskiego-Crohna, działanie niepożądane, działanie przeciwzapalne, glikokortykosteroid, indukcja remisji, jelito kręte, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kolagenowe zapalenie jelita grubego, leczenie podtrzymujące, leczenie przeciwzapalne, limfocytowe zapalenie jelita grubego, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, okrężnica wstępująca, przewlekła biegunka