zaburzenie stresowe pourazowe
Zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD, Post-Traumatic Stress Disorder) to zaburzenie psychiczne, które może wystąpić u osób, które doświadczyły lub były świadkami traumatycznego wydarzenia. Do charakterystycznych objawów należą: nawracające wspomnienia traumy (tzw. flashbacki), koszmary senne, unikanie bodźców związanych z traumą, negatywne zmiany w myśleniu i nastroju oraz nadmierna reaktywność.
Diagnoza PTSD wymaga utrzymywania się objawów przez co najmniej miesiąc i znaczącego wpływu na funkcjonowanie pacjenta. Objawy klasyfikuje się w cztery grupy: intruzje (nawracające myśli o traumie), unikanie, zmiany poznawczo-emocjonalne oraz zwiększoną pobudliwość. U dzieci objawy mogą manifestować się odmiennie, np. poprzez zabawy odtwarzające traumę.
W leczeniu PTSD stosuje się podejście wielokierunkowe. Psychoterapia, szczególnie terapia poznawczo-behawioralna (CBT) i przedłużona ekspozycja (PE), wykazują wysoką skuteczność. Farmakoterapia obejmuje przede wszystkim leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI (sertralina, paroksetyna) i SNRI (wenlafaksyna). Ważną rolę odgrywa również psychoedukacja pacjenta i jego bliskich oraz techniki redukcji stresu.
Badania neuroobrazowe u pacjentów z PTSD wykazują strukturalne i funkcjonalne zmiany w obszarach mózgu związanych z przetwarzaniem strachu i emocji, w tym w hipokampie, ciele migdałowatym i korze przedczołowej. Zaburzenie stresowe pourazowe wiąże się ze zwiększonym ryzykiem współwystępowania innych zaburzeń psychicznych, w tym depresji, uzależnień i zaburzeń lękowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rexetin 20 mg
Paroksetyna, substancja czynna leku Rexetin, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC: N06AB05), wykazującym wysoką selektywność wobec transportera 5-HT i minimalne powinowactwo do receptorów muskarynowych, adrenergicznych, dopaminowych, serotoninowych 5-HT1 i 5-HT2 oraz histaminowych. Lek charakteryzuje się brakiem działania hamującego na ośrodkowy układ nerwowy, nie wywołuje hipotensji ani zaburzeń funkcji psychomotorycznych, a także nie nasila działania etanolu. W badaniach klinicznych wykazano skuteczność paroksetyny w leczeniu depresji (dawki 20-40 mg/dobę), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych oraz zaburzeń lękowych z napadami lęku (dawki 10-40 mg/dobę), z potwierdzoną długotrwałą skutecznością i profilaktyką nawrotów. W badaniu 52-tygodniowym odsetek nawrotów depresji wyniósł 12% w grupie leczonej paroksetyną vs 28% placebo, a w 24-tygodniowym badaniu zaburzeń lękowych z napadami lęku nawroty wystąpiły u 5% pacjentów na paroksetynie vs 30% placebo.
5-hydroksytryptamina, chwiejność emocjonalna, ciężki epizod depresyjny, ciśnienie tętnicze krwi, drżenie, fobia społeczna, funkcja psychomotoryczna, hiperkineza, inhibitor monoaminooksydazy, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, nadmierna potliwość, ośrodkowy układ nerwowy, parametr elektrokardiograficzny, parametr krzepnięcia, paroksetyna, receptor adrenergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, samouszkodzenie, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, właściwość antycholinergiczna, właściwość hipotensyjna, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze - Leksykon substancji czynnych
Sertralina – Wskazania do stosowania
Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaburzeń psychicznych, w tym epizodów dużej depresji u dorosłych, zarówno w fazie aktywnej choroby, jak i w profilaktyce nawrotów. Lek jest również skuteczny w terapii lęku napadowego (z agorafobią lub bez), zespołu lęku społecznego (fobii społecznej) oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). Wskazania te dotyczą wyłącznie populacji dorosłych. Preparaty zawierające sertralinę, takie jak Zoloft, Asentra, ApoSerta, Apiolin, Sertagen, Miravil, Sastium, Sertraline Medreg, Sertralina Krka i Sertraline Zentiva, potwierdzają skuteczność i bezpieczeństwo stosowania w wymienionych jednostkach chorobowych.
agorafobia, aktywna faza choroby, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, lęk napadowy, lęk paniczny, lek przeciwdepresyjny, napad lęku, profilaktyka nawrotów, PTSD, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie stresowe pourazowe, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego, ZO-K - Leksykon substancji czynnych
Bromazepam – Wskazania do stosowania
Bromazepam, będący benzodiazepiną o działaniu anksjolitycznym, jest stosowany w leczeniu ciężkich zaburzeń lękowych, które znacząco upośledzają funkcjonowanie pacjenta. Wskazania obejmują zaburzenie lękowe uogólnione (GAD), zaburzenia adaptacyjne, zespół stresu pourazowego (PTSD) z dominującymi objawami lęku, a także lęk towarzyszący innym zaburzeniom psychicznym, takim jak zmiany nastroju czy schizofrenia, gdzie pełni rolę terapii wspomagającej. Ponadto bromazepam jest użyteczny w łagodzeniu dysfunkcji autonomicznych o podłożu psychogennym manifestujących się objawami somatycznymi ze strony układu skórnego, pokarmowego, krążenia oraz moczowo-płciowego, a także w stanach lękowych związanych z przewlekłymi chorobami organicznymi ośrodkowego układu nerwowego. Preparaty dostępne na polskim rynku to Bromox, Lexotan oraz Sedam, oferowane w dawkach 3 mg i 6 mg.
benzodiazepiny, bromazepam, dysfunkcja autonomiczna, działanie anksjolityczne, działanie niepożądane, farmakoterapia, kapsułka twarda, leczenie wspomagające, przewlekła choroba OUN, schizofrenia, terapia adjuwantowa, uzależnienie, zaburzenia lękowe, zaburzenia nastroju, zaburzenie adaptacyjne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie stresowe pourazowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Setaloft 50 mg 50 mg
Setaloft, zawierający sertralinę w postaci chlorowodorku, jest skutecznym lekiem z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg. Preparat znajduje zastosowanie w leczeniu dużych epizodów depresyjnych, zapobieganiu nawrotom depresji, zaburzeniach lękowych z napadami lęku (w tym z agorafobią), zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym (ZO-K) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat, fobii społecznej oraz zaburzeniu stresowym pourazowym (PTSD). Charakterystyczny kształt kapsułki z nacięciem umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki, co jest szczególnie istotne w terapii pacjentów wrażliwych, osób starszych oraz populacji pediatrycznej.
agorafobia, chlorowodorek, dawkowanie leku, duży epizod depresyjny, działanie niepożądane, fobia społeczna, laktoza jednowodna, leczenie długoterminowe, lęk paniczny, nawrót depresji, nietolerancja laktozy, pacjent pediatryczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, tabletka powlekana, zaburzenie afektywne, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe - Leksykon substancji czynnych
Paroksetyna – Wskazania do stosowania
Paroksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaburzeń psychiatrycznych, w tym ciężkiego epizodu depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (ZOK), zaburzenia lękowego z napadami lęku (z zespołem lęku napadowego), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zaburzenia stresowego pourazowego (PTSD). Preparaty zawierające paroksetynę (np. Arketis, Paroxetine Aurovitas, Rexetin, Seroxat) wykazują skuteczność terapeutyczną w redukcji objawów zarówno psychicznych, jak i somatycznych tych jednostek chorobowych. W leczeniu ZOK często stosuje się wyższe dawki niż w depresji, a efekt terapeutyczny pojawia się po kilku tygodniach. Paroksetyna jest lekiem pierwszego wyboru w ciężkich epizodach depresji, szczególnie gdy towarzyszą im objawy lękowe lub zaburzenia snu, a także w zaburzeniach lękowych, gdzie poprawia funkcjonowanie i jakość życia pacjentów.
agorafobia, chlorowodorek, ciężki epizod depresji, depersonalizacja, derealizacja, epizod dużej depresji, farmakokinetyka, flashback, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, objaw psychiczny, objaw somatyczny, paroksetyna, profil bezpieczeństwa leku, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zaburzenie stresowe pourazowe, zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Setaloft 50 mg 50 mg
Dawkowanie sertraliny (Setaloft) powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju zaburzenia oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. W zaburzeniach depresyjnych i obsesyjno-kompulsyjnych dawka początkowa wynosi 50 mg/dobę, natomiast w zaburzeniach lękowych, stresowych pourazowych i fobii społecznej zaleca się rozpoczęcie od 25 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg po tygodniu. Maksymalna dawka wynosi 200 mg/dobę, a zmiany dawkowania powinny być wprowadzane co najmniej co 7 dni ze względu na długi okres półtrwania leku (>24 godziny). Efekt terapeutyczny pojawia się zwykle w ciągu pierwszych 7 dni, jednak pełna skuteczność, zwłaszcza w OCD, wymaga dłuższego czasu terapii. U dzieci i młodzieży z OCD dawki początkowe to 25 mg/dobę (6-12 lat) i 50 mg/dobę (13-17 lat), z możliwością stopniowego zwiększania do 200 mg/dobę, uwzględniając masę ciała.
duża depresja, duży epizod depresyjny, działanie niepożądane, fobia społeczna, hiponatremia, lęk napadowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania sertraliny, remisja, sertralina, Setaloft, skuteczność kliniczna, terapia sertraliną, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zespół odstawienny - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia dysocjacyjne – Zapobieganie i profilaktyka
Zaburzenia dysocjacyjne charakteryzują się utratą integracji między myślami, wspomnieniami, emocjami, zachowaniem i tożsamością, często powiązane z traumatycznymi doświadczeniami, zwłaszcza w dzieciństwie. Profilaktyka opiera się na wczesnej interwencji psychologicznej, dostosowanej do wieku pacjenta, z wykorzystaniem terapii zabawowej, arteterapii, hipnozy terapeutycznej oraz innych metod niewerbalnego przetwarzania traumy, co minimalizuje ryzyko retraumatyzacji. Kluczowe jest także ograniczenie ekspozycji dzieci na przemoc fizyczną i seksualną, szybkie reagowanie na podejrzenia nadużyć (np. badania rodzeństwa w ciągu 24 godzin), edukacja opiekunów oraz promowanie bezpiecznego przywiązania i wsparcia społecznego jako czynników ochronnych. Wspieranie zdrowych mechanizmów radzenia sobie, takich jak mindfulness, ćwiczenia oddechowe czy terapia, oraz unikanie substancji psychoaktywnych, stanowi istotny element zapobiegania rozwojowi objawów dysocjacyjnych.
amnezja dysocjacyjna, aripiprazol, arteterapia, benzodiazepina, dialektyczna terapia behawioralna, doświadczenie traumatyczne, EMDR, fuga dysocjacyjna, interwencja psychologiczna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, objaw dysocjacyjny, regulacja emocji, retraumatyzacja, samookaleczenie, SSRI, stan dysocjacyjny, technika relaksacyjna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, terapia schematów, terapia zabawowa, trauma, uważność, zaburzenie dysocjacyjne, zaburzenie stresowe pourazowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paroxinor 20 mg
Lek Paroxinor zawiera 20 mg paroksetyny (chlorowodorku półwodnego) w formie tabletek powlekanych, które należy podawać raz na dobę, najlepiej rano z posiłkiem. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego: w ciężkiej depresji zalecana dawka to 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę; w zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych dawka początkowa wynosi 20 mg/dobę, zalecana 40 mg/dobę, a maksymalna 60 mg/dobę; w zaburzeniach lękowych z napadami lęku dawka początkowa to 10 mg/dobę, zalecana 40 mg/dobę, maksymalna 60 mg/dobę. W fobii społecznej, zaburzeniach lękowych uogólnionych oraz stresowych zaburzeniach pourazowych dawka wynosi 20 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę. Leczenie powinno trwać odpowiednio długo, zwykle kilka miesięcy, a w depresji co najmniej 6 miesięcy, aby zapewnić pełne ustąpienie objawów. U osób starszych dawki są podobne jak u dorosłych, jednak maksymalna dawka nie powinna przekraczać 40 mg/dobę. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub wątroby zaleca się stosowanie dawek zbliżonych do dolnej granicy zakresu dawkowania ze względu na zwiększone stężenia leku w osoczu.
agorafobia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, epizod ciężkiej depresji, fobia społeczna, klirens kreatyniny, lęk napadowy, objaw odstawienia, odpowiedź terapeutyczna, osocze, paroksetyna, paroksetyna chlorowodorek półwodny, reakcja odstawienia, tabletka powlekana, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze - Leksykon chorób i schorzeń
Mutyzm wybiórczy – Etiologia i przyczyny
Mutyzm wybiórczy (SM) to zaburzenie lękowe wieku dziecięcego, charakteryzujące się niemożnością mówienia w określonych sytuacjach społecznych, pomimo zachowanej zdolności mowy w środowisku znanym dziecku. Etiologia SM jest wieloczynnikowa, obejmująca predyspozycje genetyczne (m.in. polimorfizm genu CNTNAP2 rs2710102), cechy temperamentalne (zahamowany temperament), czynniki środowiskowe oraz neurobiologiczne, w tym obniżony próg pobudliwości ciała migdałowatego. Ponad 90% dzieci z SM współwystępuje z zaburzeniem lęku społecznego, a około 20-30% wykazuje opóźnienia w rozwoju mowy lub zaburzenia przetwarzania sensorycznego. Dzieci z rodzin dwujęzycznych lub imigranckich są trzykrotnie bardziej narażone na rozwój SM (częstość 2,2% vs 0,5% w populacji rodzimych dzieci). Współwystępowanie autyzmu sięga nawet 63%, co wskazuje na złożoność kliniczną i konieczność wieloaspektowej oceny diagnostycznej.
autonomiczny układ nerwowy, ciało migdałowate, fobia społeczna, lęk separacyjny, lęk społeczny, mechanizm obronny, mutyzm wybiórczy, opóźnienie neurorozwojowe, polimorfizm genu CNTNAP2, psychopatologia rozwojowa, stres pourazowy, zaburzenie dysocjacyjne tożsamości, zaburzenie lękowe, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie przetwarzania sensorycznego, zaburzenie stresowe pourazowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zahamowany temperament - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lexotan 6 mg
Lexotan (bromazepam) w dawkach 3 mg i 6 mg jest benzodiazepiną o działaniu przeciwlękowym, uspokajającym i miorelaksacyjnym, stosowaną przede wszystkim w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych charakteryzujących się przewlekłym lękiem trwającym co najmniej 6 miesięcy oraz towarzyszącymi objawami somatycznymi, takimi jak napięcie mięśniowe, drażliwość, zaburzenia koncentracji i snu. Lek znajduje również zastosowanie w terapii dysfunkcji autonomicznych manifestujących się objawami skórnymi (np. nadmierna potliwość, świąd psychogenny), ze strony układu pokarmowego (zespół jelita drażliwego, nudności), krążenia (kołatanie serca, wahania ciśnienia) oraz moczowo-płciowego (częstomocz psychogenny, zaburzenia erekcji). Ponadto bromazepam jest wskazany jako lek wspomagający u pacjentów z przewlekłymi chorobami OUN, takimi jak choroby neurozwyrodnieniowe, stany po udarach, padaczka, choroba Parkinsona i stwardnienie rozsiane, gdzie łagodzi nasilone objawy lękowe.
benzodiazepina, bromazepam, choroba neurozwyrodnieniowa, choroba Parkinsona, dermografizm, dysfunkcja autonomiczna, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające, kołatanie serca, miastenia, nadmierna czujność, nadmierna potliwość, niewydolność oddechowa, padaczka, problem z koncentracją, PTSD, stwardnienie rozsiane, świąd psychogenny, udar mózgu, układ pokarmowy, zaburzenie adaptacyjne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie snu, zaburzenie stresowe pourazowe, zespół jelita drażliwego, zespół odstawienia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rexetin 20 mg
Rexetin zawiera paroksetynę w dawce 20 mg (22,76 mg chlorowodorku paroksetyny półwodnego) i jest stosowany w leczeniu różnych zaburzeń psychiatrycznych, takich jak ciężki epizod depresji, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia lękowe (w tym z napadami lęku, uogólnione, zespół lęku społecznego/fobia społeczna) oraz zespół stresu pourazowego. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania i odpowiedzi pacjenta, z dawkami początkowymi od 10 do 20 mg na dobę i maksymalnymi dawkami do 50-60 mg na dobę. Leczenie powinno trwać co najmniej kilka miesięcy, a w przypadku epizodu depresji co najmniej 6 miesięcy. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę maksymalną ogranicza się do 40 mg/dobę, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) lub wątroby zaleca się stosowanie dolnego zakresu dawek ze względu na zwiększone stężenia leku w osoczu. Paroksetyny nie stosuje się u dzieci i młodzieży ze względu na ryzyko działań niepożądanych i brak potwierdzonej skuteczności.
chlorowodorek paroksetyny, ciężki epizod depresji, fobia społeczna, klirens kreatyniny, lęk napadowy, objawy odstawienia, paroksetyna, stężenie paroksetyny w osoczu, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Paxtin 20 20 mg
Paxtin, zawierający paroksetynę chlorowodorek w dawkach 20 mg i 40 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum zaburzeń psychicznych, w tym epizodu dużej depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD), zaburzeń lękowych z napadami lęku (z agorafobią lub bez), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zaburzenia stresowego pourazowego (PTSD). Dawki początkowe wahają się od 10 mg do 20 mg na dobę, z zakresami terapeutycznymi od 20 mg do 60 mg na dobę, w zależności od wskazania. Pełny efekt terapeutyczny zwykle pojawia się po kilku tygodniach, a leczenie powinno być kontynuowane przez minimum 6 miesięcy po uzyskaniu remisji w przypadku depresji, aby zapobiec nawrotom. Tabletki są powlekane, białe, okrągłe, z rowkiem umożliwiającym dzielenie dawki, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii.
agorafobia, anhedonia, astenia, duszność, epizod dużej depresji, fobia społeczna, intruzja, kołatanie serca, kompulsja, męczliwość, napad lęku, objawy somatyczne, obniżenie nastroju, obsesja, paroksetyna, paroksetyna chlorowodorek, pobudzenie, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie stresowe pourazowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sedam 3 3 mg
Lek Sedam 3 zawiera bromazepam w dawce 3 mg i jest wskazany przede wszystkim w leczeniu zaburzeń lękowych, takich jak zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenia adaptacyjne, zespół stresu pourazowego (PTSD) oraz dysfunkcje autonomiczne manifestujące się objawami somatycznymi (np. nadmierna potliwość, tachykardia, bóle brzucha, częstomocz psychogenny). Bromazepam, jako benzodiazepina o działaniu anksjolitycznym, skutecznie redukuje objawy lękowe i napięcie, poprawiając jakość życia pacjentów, także tych z przewlekłymi chorobami ośrodkowego układu nerwowego (np. padaczka, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane). Preparat dostępny jest w postaci tabletek zawierających 3 mg bromazepamu oraz 267,84 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
benzodiazepina, bromazepam, choroba Parkinsona, dysfunkcja autonomiczna, kołatanie serca, laktoza jednowodna, nadmierna czujność, nadmierna potliwość, napięcie ruchowe, nietolerancja laktozy, objawy odstawienne, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pourazowe uszkodzenie mózgu, przewlekła choroba OUN, stwardnienie rozsiane, tachykardia, zaburzenie adaptacyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie stresowe pourazowe, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Paraliż senny – Etiologia i przyczyny
Paraliż senny to stan, w którym pacjent jest świadomy, lecz tymczasowo niezdolny do ruchu lub mowy podczas przejścia między snem a czuwaniem, wynikający z nieprawidłowego nakładania się fazy REM i stanu czuwania. Neurofizjologicznie, mechanizm ten opiera się na utrzymaniu atonii mięśniowej REM, regulowanej przez neuroprzekaźniki glicynę i GABA, mimo przebudzenia świadomości. Predyspozycje genetyczne, potwierdzone badaniami bliźniąt, oraz czynniki ryzyka takie jak narkolepsja (40-60% pacjentów doświadcza paraliżu sennego), obturacyjny bezdech senny (38% chorych), niedobór snu, zaburzenia lękowe, PTSD, zaburzenia rytmu dobowego, a także pozycja spania na plecach, alkohol i niektóre leki (np. stosowane w ADHD, antydepresanty, leki nasenne i przeciwlękowe) zwiększają częstość epizodów. Paraliż senny pojawia się najczęściej w wieku 14-30 lat, bez istotnych różnic płciowych, i dotyczy około 7,6% populacji ogólnej, z wyższą częstością u studentów i pacjentów psychiatrycznych.
atonia mięśniowa, bezsenność, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, depresja, dysocjacja, faza REM snu, glicyna, halucynacja hipnagogiczna, halucynacja hipnopompiczna, hipokretyna, izolowany paraliż senny, jet lag, kwas gamma-aminomasłowy, melatonina, migrena, mikroprzebudzenie, nadciśnienie tętnicze, narkolepsja, nawracający izolowany paraliż senny, obturacyjny bezdech senny, padaczka, paraliż senny, parasomnia, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie paniczne, zaburzenie rytmu dobowego, zaburzenie stresowe pourazowe, zaburzenie zachowania w fazie REM