sulbaktam
Sulbaktam to inhibitor beta-laktamaz, który jest stosowany w połączeniu z antybiotykami beta-laktamowymi (najczęściej z ampicyliną) w celu zwiększenia ich skuteczności przeciwko bakteriom wytwarzającym enzymy beta-laktamazy. Te enzymy bakteryjne mogą rozkładać antybiotyki beta-laktamowe, czyniąc je nieskutecznymi.
Mechanizm działania sulbaktamu polega na nieodwracalnym wiązaniu się z beta-laktamazami bakteryjnymi, co zapobiega degradacji antybiotyku. Sam sulbaktam wykazuje ograniczoną aktywność przeciwbakteryjną, ale w połączeniu z antybiotykiem beta-laktamowym tworzy synergistyczny kompleks o szerokim spektrum działania, skuteczny wobec wielu szczepów bakterii opornych na same antybiotyki beta-laktamowe.
Połączenie ampicyliny z sulbaktamem (Unasyn) jest stosowane w leczeniu zakażeń dróg oddechowych, układu moczowego, zakażeń skóry i tkanek miękkich oraz zakażeń wewnątrzbrzusznych. Lek ten jest szczególnie wartościowy w terapii infekcji wywołanych przez bakterie wytwarzające beta-laktamazy, takie jak szczepy Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae czy Staphylococcus aureus.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma 2 g + 1 g
Ampicilin+Sulbactam AptaPharma to połączenie ampicyliny, antybiotyku beta-laktamowego, z inhibitorem beta-laktamaz sulbaktamem, co rozszerza spektrum działania przeciwbakteryjnego. Ampicylina hamuje biosyntezę ściany komórkowej bakterii, natomiast sulbaktam nieodwracalnie inaktywuje beta-laktamazy, chroniąc ampicylinę przed degradacją. Preparat wykazuje aktywność wobec licznych patogenów Gram-dodatnich (m.in. MSSA, Streptococcus pneumoniae), Gram-ujemnych (Haemophilus influenzae, Escherichia coli, Klebsiella spp.) oraz beztlenowych (Bacteroides fragilis). Nie jest skuteczny wobec Chlamydia i Mycoplasma. Wartości graniczne MIC według EUCAST (wersja 11.0, 01.01.2021) dla Enterobacteriaceae wynoszą ≤8 mg/L (wrażliwe) i >8 mg/L (oporne), dla Haemophilus influenzae ≤1 mg/L i >1 mg/L, a dla bakterii beztlenowych ≤4 mg/L i >8 mg/L. Stężenie sulbaktamu w badaniach wrażliwości ustalono na 4 mg/L.
ampicylina, ampicylina z sulbaktamem, antybiotyk beta-laktamowy, Bacteroides fragilis, beta-laktamaza, białko wiążące penicylinę, dysfagia, enterokoki, gronkowiec koagulazo-ujemny, gronkowiec naskórkowy, gronkowiec złocisty, inhibitor beta-laktamazy, Klebsiella, lek przeciwbakteryjny, minimalne stężenie hamujące, mukopeptyd ściany komórkowej, Neisseriaceae, oporność bakterii, paciorkowiec kałowy, paciorkowiec viridans, pałeczka hemofilna, pałeczka Moraxella, pałeczka okrężnicy, penicylina izoksazolilowa, pneumokok, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus saprophyticus, sulbaktam, szczep wytwarzający beta-laktamazę, test krążkowy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon substancji czynnych
Sulbaktam – Działania niepożądane
Sulbaktam, inhibitor beta-laktamaz, stosowany jest w terapii skojarzonej z antybiotykami beta-laktamowymi (np. ampicyliną, cefoperazonem) w celu przeciwdziałania oporności bakterii produkujących beta-laktamazy. Sam sulbaktam wykazuje ograniczoną aktywność przeciwbakteryjną, pełniąc głównie funkcję ochronną antybiotyku przed enzymatyczną degradacją. Profil działań niepożądanych sulbaktamu obejmuje reakcje nadwrażliwości (wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, zespół Kounisa), zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza, eozynofilia), reakcje skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego), oraz powikłania wątrobowe (wzrost ALT, AST, hiperbilirubinemia, cholestaza). Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne i anafilaksję, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i intensywnej opieki medycznej.
agranulocytoza, ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, cholestaza wątrobowa, Clostridioides difficile, duszność, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hiperbilirubinemia, hipoprotrombinemia, inhibitor beta-laktamaz, koagulopatia, konwulsje, krwiomocz, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, oporność bakterii, osutka krostkowa, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, sulbaktam, Sulperazon, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie żyły, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Sulbaktam – Przeciwwskazania stosowania
Sulbaktam, jako inhibitor beta-laktamaz, jest stosowany w terapii skojarzonej z antybiotykami beta-laktamowymi, takimi jak ampicylina czy cefoperazon, w celu rozszerzenia spektrum działania przeciwbakteryjnego. Kluczowymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na sulbaktam oraz na antybiotyki beta-laktamowe łączone w preparacie (np. ampicylinę, cefoperazon). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości na inne beta-laktamy (cefalosporyny, karbapenemy, monobaktamy), a także u osób z historią uszkodzenia wątroby po ampicylinie, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania kombinacji ampicylina/sulbaktam. W przypadku podawania domięśniowego preparatów zawierających sulbaktam i ampicylinę, przeciwwskazane jest stosowanie u dzieci poniżej 2 roku życia oraz u pacjentów z przeciwwskazaniami do lidokainy, która może być używana jako rozpuszczalnik.
ampicylina, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefoperazon, ciężka natychmiastowa reakcja nadwrażliwości, inhibitor beta-laktamaz, karbapenem, lidokaina, monobaktam, nadwrażliwość na substancję czynną, penicylina, podanie domięśniowe, reakcja alergiczna na penicyliny, reakcja nadwrażliwości, spektrum przeciwbakteryjne, substancja pomocnicza, sulbaktam, Sulperazon, Unasyn, uszkodzenie wątroby, zawartość sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sulperazon 1 g 500 mg + 500 mg
Sulperazon to lek zawierający cefoperazon (cefalosporyna III generacji) oraz sulbaktam (inhibitor β-laktamaz), dostępny w dawkach 1 g (500 mg cefoperazonu + 500 mg sulbaktamu) oraz 2 g (1000 mg cefoperazonu + 1000 mg sulbaktamu) do podawania dożylnego. Po podaniu 2 g dożylnie, maksymalne stężenia w surowicy wynoszą średnio 236,8 μg/ml dla cefoperazonu i 130,2 μg/ml dla sulbaktamu. Cefoperazon charakteryzuje się objętością dystrybucji 10,2-11,3 l i okresem półtrwania około 1,7 godziny, natomiast sulbaktam ma większą objętość dystrybucji 18,0-27,6 l i krótszy okres półtrwania około 1 godziny. Eliminacja cefoperazonu odbywa się głównie przez żółć (ok. 75%) oraz w 25% przez nerki, natomiast sulbaktam jest wydalany głównie przez nerki (84%). Nie obserwuje się kumulacji ani interakcji farmakokinetycznych między składnikami przy wielokrotnym podawaniu co 8-12 godzin. Lek dobrze penetruje do tkanek, w tym układu żółciowego, skóry oraz narządów rozrodczych żeńskich.
cefalosporyna III generacji, cefoperazon, drogi żółciowe, eliminacja wątrobowa, hemodializa, inhibitor β-laktamaz, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens leku, kumulacja leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, penetracja tkankowa, przenikanie do żółci, roztwór do wstrzykiwań, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w surowicy, sulbaktam, Sulperazon, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Sultamycylina – Właściwości farmakokinetyczne
Sultamycylina, będąca prolekiem sulbaktamu i ampicyliny, wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym na poziomie 80% w stosunku do dawki dożylnej. Po wchłonięciu ulega hydrolizie do aktywnych składników w stosunku molarnym 1:1, co zapewnia zrównoważone działanie przeciwbakteryjne. Maksymalne stężenie ampicyliny w surowicy po podaniu sultamycyliny jest około dwukrotnie wyższe niż po podaniu tej samej dawki ampicyliny doustnie, co przekłada się na zwiększoną efektywność terapeutyczną. Okres półtrwania wynosi 45 minut dla sulbaktamu i 1 godzinę dla ampicyliny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 50-75% substancji w postaci niezmienionej.
ampicylina, biodostępność, biodostępność układowa, działanie przeciwbakteryjne, faza eliminacji, hydroliza, jednoczesne podawanie leku, monitorowanie leku, okres półtrwania, probenecyd, prolek, stężenie substancji czynnej, stężenie w surowicy, stosunek molarny, sulbaktam, sultamycylina, tosylan sultamycyliny, Unasyn, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Sulbaktam – Przedawkowanie
Sulbaktam, będący inhibitorem beta-laktamaz, stosowany jest głównie w połączeniu z antybiotykami beta-laktamowymi, takimi jak ampicylina czy cefoperazon. Przedawkowanie sulbaktamu prowadzi do nasilenia działań niepożądanych charakterystycznych dla tej grupy leków, w tym do poważnych objawów neurologicznych, takich jak drgawki, zaburzenia świadomości i pobudzenie psychoruchowe, wynikających z wysokiego stężenia leku w płynie mózgowo-rdzeniowym. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia czynności nerek oraz elektrolitowe, szczególnie związane z wysoką zawartością sodu w preparatach (5-10 mmol na fiolkę), co zwiększa ryzyko toksyczności przy dużych dawkach. Pacjenci z niewydolnością nerek są szczególnie narażeni na kumulację sulbaktamu i nasilone objawy toksyczności.
Ampicilin+Sulbactam, ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, cefoperazon, drgawki, hemodializa, inhibitor beta-laktamaz, monitoring neurologiczny, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nerkowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, pobudzenie psychoruchowe, sulbaktam, sulbaktam sodowy, Sulperazon, toksyczność leku, Unasyn, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Unasyn 375 mg
Produkt leczniczy Unasyn, zawierający 375 mg sultamycyliny (odpowiadającej 147 mg sulbaktamu i 220 mg ampicyliny), może wywoływać działania niepożądane, w tym zawroty głowy, które znacząco wpływają na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Zawroty głowy mogą powodować zaburzenia równowagi, koordynacji ruchowej oraz oceny odległości, co zwiększa ryzyko wypadków podczas wykonywania czynności wymagających koncentracji. Lekarz powinien poinformować pacjenta o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu oceny indywidualnej reakcji na lek, zwłaszcza w początkowej fazie terapii, oraz o konieczności unikania substancji nasilających działania niepożądane, takich jak alkohol czy leki uspokajające.
ampicylina, antybiotyk β-laktamowy, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, koordynacja ruchowa, lek o działaniu ośrodkowym, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający, objaw neurologiczny, prolek, sulbaktam, sultamycylina, tosylan sultamycyliny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ampicillin/Sulbactam Bausch Health 2 g + 1 g
Ampicillin/Sulbactam Bausch Health to lek przeciwbakteryjny z grupy połączeń penicylin z inhibitorami beta-laktamaz (kod ATC: J01CR01), wykazujący szerokie spektrum działania. Ampicylina działa bakteriobójczo poprzez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej bakterii, natomiast sulbaktam pełni funkcję nieodwracalnego inhibitora beta-laktamaz, chroniąc ampicylinę przed degradacją przez enzymy oporności. Sulbaktam wykazuje również aktywność przeciwbakteryjną wobec Neisseriaceae oraz synergistyczne działanie z penicylinami i cefalosporynami, co zwiększa skuteczność terapii wobec szczepów opornych. Preparat jest skuteczny wobec bakterii Gram-dodatnich (m.in. Staphylococcus aureus, w tym szczepy oporne na penicylinę i metycylinę, Streptococcus pneumoniae), Gram-ujemnych (m.in. Haemophilus influenzae, Escherichia coli, Klebsiella spp.) oraz beztlenowych (Bacteroides fragilis).
ampicylina, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, białko wiążące penicylinę, biosynteza mukopeptydu, działanie synergistyczne, Enterobacterales, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, infekcja dróg moczowych, inhibitor beta-laktamazy, inhibitor nieodwracalny, lekowrażliwość drobnoustrojów, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, oporność na metycylinę, ściana komórkowa, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, sulbaktam, szczep oporny na penicylinę, wytwarzanie beta-laktamazy, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulperazon 1 g 500 mg + 500 mg
Badania toksyczności farmakologicznej i farmakokinetycznej połączenia cefoperazonu i sulbaktamu wykazały brak nasilenia działania toksycznego obu składników. Sulperazon, stosowany klinicznie od dłuższego czasu, charakteryzuje się wysokim profilem tolerancji u różnych gatunków zwierząt. W badaniach toksyczności ostrej określono LD50 dla Sulperazonu: u szczurów po podaniu dożylnym wynosi ona około 9300 mg/kg masy ciała u samców i 8200 mg/kg u samic, a po podaniu dootrzewnowym przekracza 6000 mg/kg. U myszy LD50 po podaniu dożylnym wynosi około 6900 mg/kg u samców i 7400 mg/kg u samic, natomiast u suk rasy beagle LD50 po podaniu dożylnym wynosi 2000 mg/kg masy ciała. Cefoperazon podawany młodym szczurzym w dawkach do 1000 mg/kg/dobę powodował odwracalne zmiany histologiczne jąder, takie jak zmniejszenie masy jąder, zahamowanie spermatogenezy i wakuolizację cytoplazmy komórek Sertoliego, jednak u dorosłych szczurów takich efektów nie zaobserwowano.
badanie płodności, cefoperazon, komórki Sertoliego, komórki zarodkowe, laktacja, LD50, monoterapia, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, spermatocyt, spermatogeneza, sulbaktam, Sulperazon, toksyczność farmakokinetyczna, toksyczność farmakologiczna, toksyczność ostra, układ rozrodczy, wakuolizacja, zależność dawka-efekt - Leksykon substancji czynnych
Cefoperazon – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Cefoperazon, antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji, dostępny jest w postaci proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań (Cefobid 1 g soli sodowej) oraz w preparatach złożonych Sulperazon (1 g: 500 mg cefoperazonu + 500 mg sulbaktamu; 2 g: 1000 mg cefoperazonu + 1000 mg sulbaktamu). Dane kliniczne wskazują, że zarówno monoterapia cefoperazonem, jak i terapia skojarzona z sulbaktamem, nie wywierają istotnego wpływu na sprawność psychomotoryczną pacjentów, co jest kluczowe dla bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Ryzyko upośledzenia zdolności psychomotorycznych podczas stosowania tych preparatów jest zatem niewielkie, co potwierdzają obserwacje kliniczne i doświadczenia z preparatami Cefobid i Sulperazon.
cefalosporyna trzeciej generacji, cefobid, cefoperazon, choroba infekcyjna, interakcja lekowa, objaw infekcji, odpowiedź na leczenie, ordynowanie terapii, pojazd mechaniczny, reakcja nietypowa, roztwór do wstrzykiwań i infuzji, schorzenie współistniejące, sól sodowa, sprawność psychomotoryczna, sulbaktam, Sulperazon, urządzenie mechaniczne, zakażenie bakteryjne, zdolność psychomotoryczna - Leksykon substancji czynnych
Cefoperazon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cefoperazon, stosowany samodzielnie lub w połączeniu z sulbaktamem (produkt Sulperazon), wykazuje dobrą tolerancję w badaniach toksyczności ostrej i wielokrotnej na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 dla połączenia cefoperazonu z sulbaktamem wynosiły około 9300 mg/kg mc. (samce szczurów, dożylna), 8200 mg/kg mc. (samice szczurów, dożylna), >6000 mg/kg mc. (szczury, dootrzewnowa), 6900-7400 mg/kg mc. (myszy, dożylna) oraz 2000 mg/kg mc. (psy beagle, dożylna). Badania przedkliniczne wykazały jednak specyficzne działanie niepożądane na układ rozrodczy młodych szczurów, obejmujące zmniejszenie masy jąder, zahamowanie spermatogenezy oraz wakuolizację cytoplazmy komórek Sertolego, przy dawkach od 100 do 1000 mg/kg mc./dobę. Efekty te miały charakter przemijający, z wyjątkiem najwyższych dawek, i nie były obserwowane u dorosłych osobników. W badaniach płodności nie stwierdzono negatywnego wpływu cefoperazonu ani jego połączenia z sulbaktamem na zdolności rozrodcze dorosłych szczurów, nawet przy dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę podawanych przez okresy do 67 dni.
badanie płodności, cefobid, cefoperazon, dawka śmiertelna, komórki Sertolego, komórki zarodkowe, LD50, niedojrzałe cewki, ocena histologiczna, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, profil toksykologiczny, sól sodowa cefoperazonu, spermatocyt, spermatogeneza, sulbaktam, Sulperazon, toksyczność farmakokinetyczna, toksyczność farmakologiczna, układ rozrodczy, wakuolizacja cytoplazmy, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sulperazon 2 g 1000 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Sulperazon zawiera cefoperazon (cefalosporyna III generacji) oraz sulbaktam (inhibitor beta-laktamaz) w dawkach 1 g (500 mg + 500 mg) i 2 g (1000 mg + 1000 mg) do podawania dożylnego. Po podaniu 2 g dożylnie, maksymalne stężenia w surowicy wynoszą odpowiednio 236,8 μg/ml dla cefoperazonu i 130,2 μg/ml dla sulbaktamu. Objętość dystrybucji sulbaktamu jest większa (18,0-27,6 l) niż cefoperazonu (10,2-11,3 l). Cefoperazon jest eliminowany w około 25% przez nerki i głównie z żółcią, natomiast sulbaktam w 84% drogą nerkową. Okres półtrwania wynosi średnio 1,7 godziny dla cefoperazonu i 1 godzinę dla sulbaktamu, z proporcjonalnym wzrostem stężeń w surowicy do dawki. Nie obserwowano kumulacji ani zmian farmakokinetyki po wielokrotnym podaniu co 8-12 godzin.
całkowity klirens, cefoperazon, eliminacja z organizmu, eliminacja z żółcią, hemodializa, hiperbilirubinemia, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kumulacja leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, penetracja do tkanek, płyn ustrojowy, podanie dożylne, populacja pediatryczna, proporcjonalność dawki, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w surowicy, sulbaktam, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby