imipenem

Imipenem jest antybiotykiem beta-laktamowym z grupy karbapenemów, charakteryzującym się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Wykazuje aktywność wobec większości bakterii Gram-dodatnich, Gram-ujemnych oraz beztlenowców, włączając szczepy wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL).

W praktyce klinicznej imipenem jest zazwyczaj stosowany w połączeniu z cylastatyną, inhibitorem dehydropeptydazy-1 (enzymu nerkowego), który zapobiega szybkiej degradacji imipememu w nerkach, zwiększając jego biodostępność. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu ciężkich, skomplikowanych infekcji, w tym zakażeń wewnątrzbrzusznych, zapalenia płuc, posocznic oraz zakażeń o etiologii mieszanej.

Mechanizm działania imipememu polega na wiązaniu się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), co prowadzi do zahamowania syntezy ściany komórkowej bakterii i w konsekwencji do ich śmierci. Ze względu na swoje szerokie spektrum działania i skuteczność wobec opornych patogenów, imipenem jest często traktowany jako antybiotyk ostatniej linii, stosowany w przypadkach gdy inne antybiotyki okazują się nieskuteczne.

Podczas terapii imipenemem należy monitorować funkcję nerek pacjenta oraz być świadomym potencjalnych działań niepożądanych, do których należą reakcje nadwrażliwości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz neurologiczne (w tym drgawki, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami lub zaburzeniami czynności nerek).

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Skład i postać leku – Midazolam hameln 1 mg/ml

Midazolam hameln jest dostępny jako roztwór do wstrzykiwań/infuzji w stężeniach 1 mg/ml, 2 mg/ml oraz 5 mg/ml, zawierający odpowiednio 1,11 mg, 2,22 mg i 5,56 mg midazolamu chlorowodorku na ml roztworu. Preparat występuje w ampułkach i fiolkach o różnej pojemności, co przekłada się na zawartość midazolamu od 2 mg do 100 mg na opakowanie. Roztwór jest bezbarwny, o pH 2,9-3,7 i osmolalności 275-305 mOsmol/kg, zawiera wodę do wstrzykiwań, chlorek sodu (mniej niż 1 mmol sodu na ml) oraz kwas solny do regulacji pH. Produkt jest przeznaczony do podawania parenteralnego przez wykwalifikowany personel i wymaga przechowywania w temperaturze do 25°C, chroniony przed światłem, bez zamrażania. Po otwarciu roztwór należy zużyć jednorazowo, a po rozcieńczeniu zachowuje stabilność do 72 godzin w temperaturze do 25°C, pod warunkiem aseptycznych warunków.
acetazolamid disodu, acyklowir, alteplaza, bumetanid, bursztynian sodu hydrokortyzonu, ceftazydym, chlorek sodu, chlorowodorek klonidyny, chlorowodorek midazolamu, diazepam, dimenhydramina, edisylan prochlorperazyny, enoksymon, fenobarbital sodu, fenytoina sodu, fluorouracyl, fosforan sodu, fosforan sodu deksametazonu, furosemid, imipenem, kanreinian potasu, kwas solny, metotreksat sodu, mezlocylina sodu, midazolam, niezgodność farmaceutyczna, octan flekainidu, osmolalność roztworu, pentobarbital sodowy, perfenazyna, pH roztworu, podanie parenteralne, ranitydyna, rozcieńczenie, roztwór do wstrzykiwań, roztwór Ringera, sól sodowa amoksycyliny, sól sodowa ampicyliny, sól sodowa omeprazolu, sól sodowa sulbaktamu, substancja czynna, teofilina, terapia łączona, tiopental sodu, trimetoprim-sulfametoksazol, trometamol, urokinaza, woda do wstrzykiwań, wodorowęglan, zanieczyszczenie mikrobiologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy 500 mg + 500 mg

Imipenem z cylastatyną (500 mg + 500 mg) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z gancyklowirem, co może prowadzić do uogólnionych drgawek, dlatego jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Karbapenem obniża stężenie kwasu walproinowego w surowicy poniżej wartości terapeutycznych, co grozi niedostateczną kontrolą napadów padaczkowych, dlatego nie zaleca się łączenia tych leków. Współpodawanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, zwłaszcza warfaryną, może nasilać działanie przeciwzakrzepowe i zwiększać INR, co wymaga częstego monitorowania tego wskaźnika. Probenecyd wpływa na farmakokinetykę imipenemu i cylastatyny, zwiększając ich stężenia i okres półtrwania, co może wymagać obserwacji pod kątem działań niepożądanych.
antybiotykoterapia, cylastatyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, drgawki uogólnione, działanie przeciwzakrzepowe, epilepsja, farmakokinetyka, gancyklowir, imipenem, jednoczesne stosowanie, karbapenem, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm wątrobowy, napad padaczkowy, okres półtrwania, probenecyd, walproinian sodu, warfaryna, wirus cytomegalii, wskaźnik INR, zaburzenie funkcji
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Meropenem Accord 500 mg

Meropenem Accord, dostępny w dawkach 500 mg i 1000 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na meropenem, inne karbapenemy (np. imipenem, doripenem, ertapenem) oraz na substancje pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią ciężkich reakcji nadwrażliwości na beta-laktamy, w tym penicyliny i cefalosporyny, takich jak anafilaksja, zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczna nekroliza naskórka, ze względu na wysokie ryzyko reakcji krzyżowej. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, a w przypadku wątpliwości rozważenie testów alergologicznych lub podania leku w warunkach umożliwiających natychmiastową interwencję.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk karbapenemowy, cefalosporyna, choroba nerek, ciężka reakcja nadwrażliwości, dieta niskosodowa, doripenem, ertapenem, imipenem, karbapenem, meropenem, Meropenem Accord, meropenem trójwodny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na meropenem, niewydolność serca, obrzęk nerkowy, penicylina, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, substancja pomocnicza, test alergologiczny, toksyczna nekroliza naskórka, wywiad alergologiczny, zaburzenia układu krążenia, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Cylastatyna – Wskazania do stosowania

Cylastatyna jest inhibitorem dehydropeptydazy-1 (DHP-1), enzymu odpowiedzialnego za nerkową degradację imipenemu, co skutkuje zwiększeniem stężenia i wydłużeniem okresu półtrwania imipenemu w organizmie. Cylastatyna nie wykazuje aktywności przeciwbakteryjnej, lecz jej obecność w preparatach złożonych (stosunek 1:1, np. 500 mg imipenemu + 500 mg cylastatyny) umożliwia skuteczne leczenie szerokiego spektrum zakażeń, w tym powikłanych zakażeń jamy brzusznej, ciężkiego zapalenia płuc (w tym szpitalnego i związanego z respiratorem), zakażeń śródporodowych i poporodowych, powikłanych zakażeń układu moczowego oraz skóry i tkanek miękkich. Preparaty te są wskazane u dorosłych i dzieci powyżej 1 roku życia, z wyłączeniem niemowląt poniżej 1 roku ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
antybiotykoterapia empiryczna, badanie mikrobiologiczne, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, bakterie beztlenowe, bakteriemia, cylastatyna, dehydropeptydaza-1, imipenem, kanalik nerkowy, karbapenem, lekowrażliwość, martwicze zapalenie powięzi, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, okres półtrwania, patogen wielolekooporny, perforacja przewodu pokarmowego, przestrzeń zaotrzewnowa, rekonstytucja, respiratorowe zapalenie płuc, ropień wewnątrzbrzuszny, szczep oporny na antybiotyki, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie polimikrobowe, zakażenie śródporodowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego
Leksykon leków
Skład i postać leku – Midazolam Hameln 5 mg/ml

Midazolam Hameln jest dostępny w trzech stężeniach: 1 mg/ml, 2 mg/ml oraz 5 mg/ml, gdzie każdy mililitr roztworu zawiera odpowiednio 1 mg (1,11 mg chlorowodorku midazolamu), 2 mg (2,22 mg chlorowodorku midazolamu) lub 5 mg (5,56 mg chlorowodorku midazolamu) substancji czynnej. Preparat występuje w formie przezroczystego, bezbarwnego roztworu do wstrzykiwań/infuzji o pH 2,9-3,7 i osmolalności 275-305 mOsmol/kg. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 ml, co czyni go praktycznie wolnym od sodu. Dostępne są różne objętości ampułek i fiolek, a roztwór należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, chroniąc przed światłem, z okresem ważności 3 lata. Po otwarciu roztwór jest jednorazowego użytku, a po rozcieńczeniu zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 72 godziny w temperaturze do 25°C, pod warunkiem zachowania aseptyki.
acyklowir, albumina, alteplaza, amoksycylina, ampicylina, bumetanid, ceftazydym, chlorek sodu, chlorowodorek midazolamu, deksametazon, dekstroza, diazepam, dimenhydramina, enoksymon, fluorouracyl, foskarnet, furosemid, hydrokortyzon, imipenem, klonidyna, metotreksat, midazolam, nafcylina, niezgodność farmaceutyczna, omeprazol, pentobarbital, pH zasadowe, ranitydyna, roztwór dekstrozy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór midazolamu, roztwór Ringera, roztwór wodorowęglanu, teofilina, tiopental, trimetoprim-sulfametoksazol, urokinaza, wodorowęglan sodu, wytrącanie midazolamu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lakcid minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus

Produkt leczniczy Lakcid zawiera minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus, w tym szczepy Pen (40%), E/N (40%) oraz Oxy (20%). Ze względu na charakter probiotyczny, nie przeprowadza się standardowych badań farmakokinetycznych, gdyż bakterie te nie są wchłaniane do krwiobiegu, a ich działanie jest miejscowe w przewodzie pokarmowym. Po doustnym podaniu szczepy te kolonizują jelita tymczasowo, wywierając efekt terapeutyczny bez systemowej dystrybucji, metabolizmu czy wydalania typowego dla konwencjonalnych leków. Lakcid wykazuje oporność na szerokie spektrum antybiotyków, w tym beta-laktamy (amoksycylina, ampicylina, cefalosporyny), aminoglikozydy (gentamycyna, streptomycyna), makrolidy (erytromycyna), karbapenemy (imipenem, meropenem) oraz glikopeptydy (wankomycyna), co jest istotne przy jednoczesnej terapii antybiotykowej.
amoksycylina, ampicylina, azlocylina, bakteria probiotyczna, cefepim, cefotaksym, cefradyna, ceftazydym, cefuroksym, doksycyklina, erytromycyna, gentamycyna, imipenem, jednostka formowania kolonii, klindamycyna, kloksacylina, kolistyna, kolonizacja jelitowa, kotrimoksazol, kwas nalidyksowy, Lactobacillus rhamnosus, meropenem, metronidazol, mikroflora jelitowa, neomycyna, netylmycyna, pałeczka Lactobacillus rhamnosus, penicylina, piperacylina, przewód pokarmowy, streptomycyna, szczep probiotyczny, teikoplanina, tobramycyna, wankomycyna, zawiesina doustna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lakcid forte minimum 10 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus

Lakcid forte zawiera minimum 10 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus, które wykazują oporność na szerokie spektrum antybiotyków, w tym penicyliny (amoksycylina, ampicylina), cefalosporyny (cefepim, cefotaksym), tetracykliny (doksycyklina), makrolidy (erytromycyna), aminoglikozydy (gentamycyna, streptomycyna), karbapenemy (imipenem, meropenem), linkozamidy (klindamycyna) oraz inne antybiotyki (kolistyna, wankomycyna). Oporność ta umożliwia jednoczesne stosowanie Lakcid forte z terapią antybiotykową bez ryzyka utraty skuteczności probiotyku. Nie stwierdzono istotnych interakcji z innymi lekami, preparatami probiotycznymi ani składnikami diety, choć preparat zawiera sacharozę (94 mg) i laktozę (68 mg) na fiolkę/saszetkę, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych cukrów.
aminoglikozyd, amoksycylina, ampicylina, cefalosporyna, cefotaksym, ceftazydym, doksycyklina, erytromycyna, gentamycyna, imipenem, interakcja z antybiotykiem, karbapenem, klindamycyna, Lactobacillus rhamnosus, lek przeciwbiegunkowy, linkozamid, makrolid, meropenem, metronidazol, mikroflora jelitowa, nietolerancja cukrów, penicylina, perystaltyka jelit, probiotyk, streptomycyna, terapia antybiotykowa, tetracyklina, wankomycyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ertapenem Eugia 1 g

Ertapenem Eugia, zawierający 1 g ertapenemu sodowego w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, jest antybiotykiem z grupy karbapenemów. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na ertapenem, inne karbapenemy (np. meropenem, imipenem) oraz na beta-laktamy, w tym penicyliny i cefalosporyny, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Szczególnie istotne jest unikanie leku u pacjentów z historią ciężkich reakcji alergicznych, takich jak anafilaksja, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka czy DRESS. Przed podaniem ertapenemu konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergologicznego, aby ocenić ryzyko wystąpienia zagrażających życiu reakcji nadwrażliwości.
Każda fiolka preparatu zawiera około 6,0 mEq sodu (około 137 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wymagającymi kontroli podaży sodu, takimi jak nadciśnienie tętnicze czy niewydolność serca. Przed rozpoczęciem terapii należy przeprowadzić szczegółową ocenę korzyści i ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z umiarkowaną nadwrażliwością na beta-laktamy. W przypadku przeciwwskazań do stosowania ertapenemu wskazane jest rozważenie alternatywnych antybiotyków spoza grupy beta-laktamów, takich jak fluorochinolony, aminoglikozydy czy glikopeptydy, dostosowując wybór do wrażliwości patogenu i stanu klinicznego pacjenta.
aminoglikozydy, antybiotyk karbapenemowy, cefalosporyny, ertapenem, ertapenem sodowy, fluorochinolony, glikopeptydy, imipenem, karbapenemy, meropenem, monobaktamy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na beta-laktamy, niewydolność serca, penicyliny, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, substancja czynna, toksyczna nekroliza naskórka, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy 500 mg + 500 mg

Produkt leczniczy Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy zawiera imipenem (500 mg) i cylastatynę (500 mg), które po dożylnej infuzji 20-minutowej wykazują zależność stężenia maksymalnego w osoczu od dawki: imipenem osiąga 12-20 µg/ml (średnio 17 µg/ml) przy dawce 250 mg + 250 mg, 21-58 µg/ml (średnio 39 µg/ml) przy 500 mg + 500 mg oraz 41-83 µg/ml (średnio 66 µg/ml) przy 1000 mg + 1000 mg. Imipenem charakteryzuje się szybkim spadkiem stężenia do ≤1 µg/ml w ciągu 4-6 godzin, niskim wiązaniem z białkami osocza (~20%) oraz krótkim okresem półtrwania około 1 godziny. Metabolizowany jest głównie w nerkach przez dehydropeptydazę-I, a około 70% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 10 godzin. Cylastatyna wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami (~40%), podobny okres półtrwania (~1 godzina) oraz jest wydalana w 70-80% z moczem, częściowo jako metabolit N-acetylowy (ok. 10%), który zachowuje aktywność hamującą dehydropeptydazę-I.
cylastatyna, dehydropeptydaza-I, eliminacja leku, farmakokinetyka, hemodializa, imipenem, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit N-acetylowy, narażenie ustrojowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Meropenem Genoptim 500 mg

Meropenem Genoptim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na meropenem, inne karbapenemy (imipenem, ertapenem, doripenem) oraz na substancje pomocnicze, w tym węglan sodu (zawartość sodu: 45 mg w dawce 500 mg i 90 mg w dawce 1000 mg). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężkimi reakcjami alergicznymi na beta-laktamowe antybiotyki, takie jak penicyliny i cefalosporyny, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej, które może prowadzić do anafilaksji, obrzęku naczynioruchowego, duszności czy spadku ciśnienia tętniczego. Wywiad alergologiczny jest kluczowy przed rozpoczęciem terapii, a stosowanie meropenemu u pacjentów z historią ciężkich reakcji alergicznych na beta-laktamy jest bezwzględnie przeciwwskazane.
alergolog, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk karbapenemowy, cefalosporyna, ciężka reakcja skórna, desensytyzacja, doripenem, ertapenem, imipenem, karbapenem, nadwrażliwość na antybiotyki beta-laktamowe, nadwrażliwość na karbapenemy, nadwrażliwość na meropenem, obrzęk naczynioruchowy, penicylina, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, wysypka skórna