Lercan
Tabletki powlekane, 10 mg
Produkt leczniczy zawiera lerkanidypinę chlorowodorek, substancję aktywną w postaci tabletek powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Lek stosuje się w leczeniu łagodnego lub umiarkowanego nadciśnienia tętniczego samoistnego u osób dorosłych. Tabletki są dostępne w dwóch kolorach i wielkościach, z możliwością łatwego podzielenia dawki. Preparat pomaga w obniżeniu ciśnienia krwi i poprawie kontroli nadciśnienia.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Lek Lercan (chlorowodorek lerkanidypiny) jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg, stosowanych doustnie raz na dobę, najlepiej rano, co najmniej 15 minut przed śniadaniem. Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg, którą można stopniowo zwiększyć do 20 mg na dobę, przy czym pełne działanie przeciwnadciśnieniowe obserwuje się po około 2 tygodniach terapii. Nie zaleca się przekraczania dawki 20 mg ze względu na plateau efektu terapeutycznego i wzrost ryzyka działań niepożądanych. Tabletki 20 mg można dzielić na równe dawki, natomiast tabletki 10 mg posiadają linię podziału jedynie ułatwiającą połknięcie, a nie podział na równe części. W trakcie leczenia należy unikać spożywania grejpfrutów i soku grejpfrutowego ze względu na potencjalne interakcje farmakokinetyczne.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek lub wątroby dawkę 10 mg można stosować bez modyfikacji, jednak zwiększanie dawki do 20 mg wymaga ostrożności, zwłaszcza u osób z zaburzeniami czynności wątroby, gdzie może wystąpić nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe. Lercan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u osób z GFR < 30 ml/min, w tym dializowanych. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na monoterapię, dopuszcza się terapię skojarzoną z beta-adrenolitykami, diuretykami lub inhibitorami ACE, zachowując dawkę w zakresie 10-20 mg na dobę.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Lercan 10 mg
chlorowodorek lerkanidypiny, dializoterapia, diuretyk, działanie niepożądane, działanie przeciwnadciśnieniowe, GFR, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja lekowa, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, Lercan, monoterapia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podawanie doustne, profil bezpieczeństwa, terapia przeciwnadciśnieniowa, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Lek Lercan (lerkanidypina chlorowodorek) w dawkach 10-20 mg stosowany raz na dobę wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach klinicznych obejmujących łącznie 3676 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są obrzęki obwodowe (częstość do 2%), ból głowy, nagłe zaczerwienienie skóry, tachykardia oraz kołatanie serca. W badaniach kontrolowanych placebo częstość obrzęków wynosiła 0,9% w grupie lerkanidypiny i 0,83% w grupie placebo. Istotne jest, że lerkanidypina nie wpływa negatywnie na stężenie glukozy ani lipidów w osoczu, co jest korzystne przy długotrwałej terapii nadciśnienia tętniczego. Rzadko mogą wystąpić bóle w okolicy przedsercowej lub napady dławicy piersiowej, a u pacjentów z istniejącą dławicą piersiową możliwe jest nasilenie objawów, w pojedynczych przypadkach nawet zawał serca.
Działania niepożądane lerkanidypiny obejmują m.in. nadwrażliwość (rzadko), zawroty głowy (niezbyt często), senność i omdlenia (rzadko), dławicę piersiową (rzadko), niedociśnienie tętnicze (niezbyt często), dolegliwości żołądkowo-jelitowe takie jak nudności i ból w nadbrzuszu (niezbyt często), a także reakcje skórne (wysypka, świąd, pokrzywka) i obrzęk naczynioruchowy (rzadko). Zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych wymaga monitorowania funkcji wątroby. W przypadku poważnych działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy czy ciężkie reakcje skórne, zaleca się przerwanie leczenia. Personel medyczny powinien zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do odpowiednich organów nadzoru, co pozwala na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka terapii lerkanidypiną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Lercan 10 mg
aminotransferaza wątrobowa, antagonista kanału wapniowego, ból głowy, ból w klatce piersiowej, częstomocz, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dysfagia, glikemia, kołatanie serca, lerkanidypiny chlorowodorek, lipidemia, mętny płyn otrzewnowy, nadciśnienie tętnicze, nagłe zaczerwienienie skóry, niedociśnienie tętnicze, objaw kardiologiczny, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, przerost dziąseł, reakcja skórna, tachykardia, wielomocz, zawał serca, zawroty głowy -
Profil bezpieczeństwa leku
Lerkanidypina jest przeciwwskazana u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego oraz potencjalne ryzyko dla noworodków i niemowląt. W przypadku pacjentów prowadzących pojazdy zaleca się zachowanie ostrożności, gdyż lek może powodować zawroty głowy, osłabienie, zmęczenie oraz rzadko senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia. Spożywanie alkoholu powinno być unikane, gdyż może nasilać działanie rozszerzające naczynia krwionośne i prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego.
U seniorów leczenie lerkanidypiną należy rozpoczynać ostrożnie, mimo że nie jest konieczne dostosowanie dawki, ze względu na specyfikę farmakokinetyki i doświadczenie kliniczne. W przypadku pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek oraz wątroby zaleca się ostrożność, natomiast lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, gdzie może być konieczne dostosowanie dawki lub całkowite odstawienie leku. Pacjenci dializowani również nie powinni stosować lerkanidypiny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Lercan 10 mg
-
Przeciwwskazania
Lerkanidypina chlorowodorek, substancja czynna leku Lercan, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na lek lub jego składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (30 mg w tabletce 10 mg i 60 mg w tabletce 20 mg). Przeciwwskazania kardiologiczne obejmują zwężenie drogi odpływu z lewej komory, nieustabilizowaną zastoinową niewydolność serca, niestabilną dusznicę bolesną oraz zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatniego miesiąca. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek (filtracja kłębuszkowa <30 ml/min), ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Tabletki dostępne są w dawkach 10 mg i 20 mg, przy czym tabletki 20 mg można dzielić na równe dawki, co jest istotne przy precyzyjnym dostosowaniu terapii.
Interakcje farmakokinetyczne stanowią istotne ograniczenie stosowania lerkanidypiny. Silne inhibitory enzymu CYP3A4, takie jak cyklosporyna oraz związki zawarte w grejpfrutach i soku grejpfrutowym, mogą znacząco zwiększać stężenie leku w osoczu, co podnosi ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza sercowo-naczyniowych. W związku z tym jednoczesne stosowanie lerkanidypiny z tymi substancjami jest przeciwwskazane. Przy kwalifikacji do leczenia należy również uwzględnić obecność laktozy w tabletkach, szczególnie u pacjentów z nietolerancją tego cukru, mimo że nie stanowi to bezwzględnego przeciwwskazania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Lercan 10 mg
cyklosporyna, cytochrom P450, dializoterapia, dysfunkcja hepatocytów, efekt wazodylatacyjny, filtracja kłębuszkowa, inhibitory CYP3A4, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, laktoza jednowodna, lerkanidypina chlorowodorek, nadwrażliwość na lerkanidypinę, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, niestabilna dusznica bolesna, nietolerancja laktozy, przepływ wieńcowy, tabletka powlekana, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu lewej komory -
Przedawkowanie
Lerkanidypina, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn, w przypadku przedawkowania (dawki od 30-40 mg do nawet 800 mg) wywołuje istotne klinicznie objawy sercowo-naczyniowe, takie jak niedociśnienie tętnicze, odruchowa tachykardia, a przy bardzo dużych dawkach (powyżej 400-800 mg) także bradykardia i ujemne działanie inotropowe. Objawy te wynikają z nadmiernego rozszerzenia naczyń obwodowych oraz utraty selektywności obwodowej leku, co prowadzi do hipoperfuzji narządów, w tym mózgu, manifestującej się zawrotami głowy i bólem głowy. Typowe objawy przedawkowania to również kołatanie serca, będące subiektywnym odczuciem tachykardii odruchowej.
Postępowanie w zatruciu lerkanidypiną wymaga intensywnej opieki podtrzymującej funkcje układu sercowo-naczyniowego, obejmującej ciągłe monitorowanie EKG, ciśnienia tętniczego i saturacji, uniesienie kończyn dolnych, dożylne uzupełnianie płynów oraz kontrolę diurezy jako wskaźnika perfuzji nerkowej. Ze względu na długi okres półtrwania leku, konieczne jest monitorowanie pacjenta przez co najmniej 24 godziny. Należy podkreślić, że hemodializa jest nieskuteczna w eliminacji lerkanidypiny z powodu jej wysokiego wiązania z białkami osocza, co wymaga leczenia objawowego i ścisłej obserwacji klinicznej w przypadkach umiarkowanego i ciężkiego zatrucia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Lercan 10 mg
antagonista wapnia, ból głowy, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, dihydropirydyna, działanie inotropowe ujemne, EKG, hemodializa, hipoperfuzja mózgowa, kołatanie serca, lerkanidypina, monitorowanie diurezy, monitorowanie parametrów życiowych, niedociśnienie tętnicze, perfuzja nerkowa, powrót żylny, rozszerzenie naczyń obwodowych, rzut serca, saturacja, tachykardia, wiązanie z białkami osocza, zawroty głowy -
Skład i postać leku
Lercan jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dwóch mocach: 10 mg i 20 mg lerkanidypiny chlorowodorku, odpowiadających odpowiednio 9,4 mg i 18,8 mg lerkanidypiny. Tabletki 10 mg zawierają 30 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletki 20 mg – 60 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Obie formy mają identyczny skład rdzenia, obejmujący m.in. celulozę mikrokrystaliczną, karboksymetyloskrobię sodową, powidon K30 oraz stearynian magnezu. Różnice dotyczą otoczki powlekającej, gdzie tabletki 10 mg zawierają żółty barwnik (żelaza tlenek żółty E172), a tabletki 20 mg – czerwony (żelaza tlenek czerwony E172). Tabletki 10 mg są żółte, okrągłe, o średnicy 6,5 mm z rowkiem ułatwiającym rozkruszenie, natomiast tabletki 20 mg są różowe, o średnicy 8,5 mm i można je dzielić na równe dawki.
Zalecenia dotyczące przechowywania różnią się w zależności od mocy: Lercan 10 mg należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu bez specjalnych wymagań temperaturowych, natomiast Lercan 20 mg wymaga przechowywania w temperaturze poniżej 25°C. Okres ważności obu postaci wynosi 3 lata. Lek jest pakowany w blistry Aluminium/PVC w opakowaniach o różnej liczbie tabletek (od 7 do 100 sztuk), choć nie wszystkie wielkości muszą być dostępne w obrocie. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych, a niewykorzystane resztki leku należy usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami. Informacje te są istotne dla prawidłowego stosowania i przechowywania leku w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Lercan 10 mg
celuloza mikrokrystaliczna, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, laktoza jednowodna, lerkanidypiny chlorowodorek, linia podziału, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, otoczka powlekająca, powidon, środek poślizgowy, środek wiążący, substancja pomocnicza, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty -
Specjalne ostrzeżenia
Lek Lercan (lerkanidypina) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, zwłaszcza bez rozrusznika serca, oraz u osób z zaburzeniami czynności lewej komory serca i chorobą niedokrwienną serca, ze względu na ryzyko nasilenia objawów dławicy piersiowej i potencjalnych powikłań sercowo-naczyniowych. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek standardowa dawka 10 mg/dobę jest zwykle dobrze tolerowana, jednak przy dawce 20 mg/dobę wymagana jest wzmożona czujność. Umiarkowane zaburzenia czynności wątroby mogą nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe, co wymaga indywidualnego dostosowania dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek (GFR < 30 ml/min), w tym dializowanych. U pacjentów dializowanych otrzewnowo może wystąpić zmętnienie płynu otrzewnowego spowodowane wzrostem stężenia trójglicerydów, co należy różnicować z bakteryjnym zapaleniem otrzewnej.
Interakcje lekowe obejmują induktory CYP3A4 (np. fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna), które obniżają stężenie lerkanidypiny i mogą zmniejszać jej skuteczność terapeutyczną, co wymaga monitorowania efektów leczenia. Spożywanie alkoholu podczas terapii może nasilać działanie rozszerzające naczynia, prowadząc do nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego. Lek zawiera laktozę, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Nie zaleca się stosowania lerkanidypiny u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Zawartość sodu w leku jest niska (< 1 mmol/tabletkę), co pozwala na uznanie produktu za "wolny od sodu".
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Lercan
antybiotykoterapia, bakteryjne zapalenie otrzewnej, ból przedsercowy, choroba niedokrwienna serca, dializa otrzewnowa, dławica piersiowa, dysfunkcja węzła zatokowego, efekt przeciwnadciśnieniowy, fenytoina, hemodializoterapia, induktor cytochromu CYP3A4, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pochodna dihydropirydyny, rozrusznik serca, ryfampicyna, zaburzenie czynności lewej komory serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek i wątroby, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hemodynamiczne, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmętnienie płynu otrzewnowego -
Właściwości farmakodynamiczne
Lerkanidypina, będąca selektywnym antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn o dominującym działaniu naczyniowym (kod ATC: C08 CA13), wykazuje mechanizm działania polegający na hamowaniu przezbłonowego transportu jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń i serca. Efekt hipotensyjny wynika z bezpośredniego rozkurczu naczyń, prowadząc do obniżenia całkowitego oporu obwodowego. Lek charakteryzuje się długotrwałym działaniem terapeutycznym mimo krótkiego okresu półtrwania w surowicy, co jest związane z wysokim powinowactwem do błon komórkowych i ich lipidową rozpuszczalnością. Istotne jest, że lerkanidypina nie wykazuje działania inotropowo ujemnego, a jej rozszerzające działanie na naczynia rozwija się stopniowo, co minimalizuje ryzyko ostrego niedociśnienia tętniczego z odruchową tachykardią. Główną aktywną formą jest (S)-enancjomer leku.
Skuteczność kliniczna lerkanidypiny w dawkach 10-20 mg podawanych raz na dobę została potwierdzona w licznych badaniach, obejmujących ponad 4800 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego, w tym osoby starsze oraz chorych z cukrzycą. W badaniu u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem (średnie rozkurczowe ciśnienie tętnicze 114,5±3,7 mmHg) 40% pacjentów stosujących 20 mg raz dziennie oraz 56% pacjentów przy dawce 10 mg dwa razy dziennie osiągnęło wartości ciśnienia prawidłowe. W izolowanym nadciśnieniu skurczowym lerkanidypina obniżyła ciśnienie skurczowe z 172,6±5,6 mmHg do 140,2±8,7 mmHg. Brak jest danych dotyczących stosowania leku w populacji pediatrycznej, co ogranicza jego zastosowanie u dzieci i młodzieży.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Lercan 10 mg
4-dihydropirydyny, antagonista wapnia, badanie kontrolowane placebo, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, działanie inotropowo ujemne, efekt hipotensyjny, enancjomer, inhibitor ACE, izolowane nadciśnienie skurczowe, mięśnie gładkie naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze pierwotne, okres półtrwania, opór naczyniowy, ostre niedociśnienie, pochodna 1, pochodna dihydropirydyny, rozszerzenie naczyń, tachykardia odruchowa, transport jonów wapnia -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Lerkanidypina, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn, nie posiada wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży, co uniemożliwia pełną ocenę ryzyka. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały teratogenności samej lerkanidypiny, jednak inne dihydropirydyny wykazały takie działanie, co skłania do przeciwwskazania stosowania leku w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Brak jest również danych potwierdzających przenikanie lerkanidypiny do mleka kobiecego, co wyklucza możliwość oceny bezpieczeństwa podczas laktacji; z tego względu zaleca się unikanie stosowania leku u kobiet karmiących piersią lub rozważenie przerwania karmienia na czas terapii.
W odniesieniu do płodności, brak jest bezpośrednich danych klinicznych dotyczących wpływu lerkanidypiny, jednak obserwacje dotyczące innych antagonistów wapnia wskazują na możliwość odwracalnych zmian biochemicznych w główce plemników, co może negatywnie wpływać na zdolność zapłodnienia. W przypadku niepowodzeń zapłodnienia in vitro bez innej przyczyny, należy rozważyć wpływ leków z tej grupy, w tym lerkanidypiny, na płodność męską i ewentualną modyfikację terapii nadciśnienia. Lekarz powinien szczegółowo informować pacjentki o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji, przeciwwskazaniu do stosowania leku w ciąży i laktacji oraz o potencjalnym wpływie na płodność, a także rozważyć alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o lepszym profilu bezpieczeństwa w okresie rozrodczym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lercan 10 mg
-
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Lerkanidypina, substancja czynna preparatu Lercan (dostępnego w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych), wykazuje niewielki, lecz istotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Najczęściej obserwowane działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, osłabienie, zmęczenie oraz rzadko występująca senność, mogą zaburzać równowagę, koncentrację i czas reakcji, co stanowi potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W związku z tym lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o ryzyku oraz zalecić szczególną ostrożność, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, monitorowanie objawów oraz unikanie jednoczesnego stosowania leków wpływających na ośrodkowy układ nerwowy. Zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki 10 mg, szczególnie u osób regularnie prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych.
W praktyce klinicznej istotne jest udokumentowanie w dokumentacji medycznej przekazania pacjentowi informacji dotyczących wpływu lerkanidypiny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, w tym omówienia możliwych działań niepożądanych oraz zaleceń dotyczących zachowania ostrożności. Pacjent powinien być poinformowany o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów po pierwszej dawce leku do czasu oceny indywidualnej reakcji organizmu, a także o ryzyku nasilania działań niepożądanych przez spożywanie alkoholu. Dokumentacja powinna zawierać także reakcję pacjenta na przekazane informacje, co jest istotne zarówno dla bezpieczeństwa pacjenta, jak i zabezpieczenia prawnego lekarza w przypadku ewentualnych incydentów drogowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lercan 10 mg
-
Wskazania do stosowania
Lercan to lek zawierający lerkanidypinę chlorowodorek, dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, stosowany w leczeniu łagodnego i umiarkowanego nadciśnienia tętniczego samoistnego u dorosłych. Tabletki 10 mg są żółte, o średnicy 6,5 mm, z rowkiem ułatwiającym rozkruszenie, natomiast tabletki 20 mg są różowe, o średnicy 8,5 mm, z rowkiem umożliwiającym podział na równe dawki. Każda tabletka zawiera odpowiednio 9,4 mg i 18,8 mg lerkanidypiny oraz 30 mg lub 60 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Lek jest wskazany wyłącznie dla pacjentów dorosłych, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.
Lercan, jako antagonista kanału wapniowego, może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi, zgodnie z aktualnymi wytycznymi leczenia nadciśnienia tętniczego. Decyzja o jego zastosowaniu powinna uwzględniać indywidualny profil pacjenta, obecność chorób współistniejących oraz potencjalne ryzyko działań niepożądanych. Lek ten stanowi opcję terapeutyczną dla pacjentów z nadciśnieniem pierwotnym o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, bez rozpoznanej przyczyny wtórnej, co podkreśla jego rolę w kompleksowym zarządzaniu nadciśnieniem tętniczym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Lercan 10 mg