Grupy leków
na literę „L”

Grupy leków na „L”, strona 4 z 19

• leki przeciwłuszczycowe

  Leki przeciwłuszczycowe to szeroka grupa preparatów stosowanych w leczeniu łuszczycy – przewlekłej choroby zapalnej skóry o podłożu autoimmunologicznym. Działają one na różnych poziomach patogenezy choroby, hamując nadmierną proliferację keratynocytów, zmniejszając stan zapalny oraz modulując odpowiedź immunologiczną organizmu.

• leki stosowane w anestezjologii

  Leki stosowane w anestezjologii stanowią szeroki arsenał środków farmakologicznych używanych do znieczulenia ogólnego, znieczulenia miejscowego, zwiotczenia mięśni oraz wspomagania procedur anestezjologicznych. Ich głównym celem jest zapewnienie pacjentowi bezbolesności, niepamięci zdarzeń, zniesienia świadomości oraz odpowiedniego poziomu zwiotczenia mięśni podczas zabiegów operacyjnych.

• leki na trawienie

  Leki na trawienie to szeroka grupa preparatów stosowanych w leczeniu i łagodzeniu dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Działają one poprzez regulację procesów trawiennych, wydzielania soków trawiennych, perystaltyki jelit oraz neutralizację kwasu solnego w żołądku. Ich głównym zadaniem jest poprawa procesu trawienia, zmniejszenie dyskomfortu po posiłkach oraz łagodzenie objawów takich jak zgaga, wzdęcia czy uczucie pełności.

• leki znieczulające ogólne

  Leki znieczulające ogólne to substancje powodujące odwracalne zniesienie świadomości, amnezję, analgezję i zmniejszenie reakcji na bodźce bólowe oraz zwiotczenie mięśni. Działają one głównie na ośrodkowy układ nerwowy, hamując przekaźnictwo synaptyczne i modyfikując przewodnictwo impulsów nerwowych. Prowadzi to do czasowego wyłączenia świadomości pacjenta podczas zabiegów operacyjnych.

• leki wazopresyjne

  Leki wazopresyjne (presory) to grupa preparatów farmakologicznych, które zwiększają napięcie naczyń krwionośnych, powodując ich skurcz (wazokonstrykcję) i w konsekwencji podnoszą ciśnienie tętnicze. Działają głównie poprzez stymulację receptorów adrenergicznych (α₁, β₁) lub dopaminergicznych, co prowadzi do zwiększenia oporu obwodowego oraz rzutu serca. Leki te są stosowane przede wszystkim w stanach wstrząsu (septycznego, kardiogennego, hipowolemicznego), w ciężkiej hipotensji oraz podczas resuscytacji.

• leki do stosowania miejscowego w jamie ustnej i gardle

  Leki do stosowania miejscowego w jamie ustnej i gardle to grupa preparatów przeznaczonych do bezpośredniej aplikacji na błonę śluzową jamy ustnej, gardła i krtani. Działają one głównie poprzez miejscowe łagodzenie dolegliwości, takich jak ból, stan zapalny, infekcje bakteryjne czy grzybicze, a także suchość błon śluzowych. Mechanizm działania tych leków polega najczęściej na tworzeniu ochronnej powłoki na błonie śluzowej, wykazywaniu działania przeciwzapalnego, przeciwbólowego, przeciwbakteryjnego lub przeciwgrzybiczego.

• leki na łagodny rozrost gruczołu krokowego

  Leki na łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH – benign prostatic hyperplasia) są stosowane w celu zmniejszenia objawów związanych z powiększeniem prostaty, takich jak trudności z rozpoczęciem mikcji, słaby strumień moczu, częste oddawanie moczu (zwłaszcza w nocy) oraz uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza. Leki te działają poprzez różne mechanizmy, które prowadzą do zmniejszenia napięcia mięśni gładkich w obrębie prostaty i szyi pęcherza moczowego lub do zmniejszenia rozmiaru gruczołu krokowego.

• leki stosowane w nadczynności przytarczyc

  Leki stosowane w nadczynności przytarczyc (hiperparatyroidyzmie) mają na celu obniżenie poziomu wapnia we krwi oraz kontrolę nadmiernego wydzielania parathormonu (PTH). Głównym celem terapii jest normalizacja gospodarki wapniowo-fosforanowej i łagodzenie objawów hiperkalcemii, takich jak osłabienie mięśniowe, zmęczenie, bóle kostne, zaburzenia rytmu serca czy kamicę nerkową.

• leki na nadciśnienie płucne

  Leki na nadciśnienie płucne stanowią grupę preparatów farmakologicznych stosowanych w leczeniu nadciśnienia płucnego (PH), czyli stanu charakteryzującego się podwyższonym ciśnieniem w tętnicy płucnej. Terapia farmakologiczna ma na celu rozszerzenie naczyń płucnych, zmniejszenie oporu naczyniowego i poprawę funkcji prawej komory serca.

• leki stosowane w dławicy piersiowej

  Leki stosowane w dławicy piersiowej to grupa preparatów stosowanych w leczeniu choroby niedokrwiennej serca. Ich podstawowym działaniem jest poprawa ukrwienia mięśnia sercowego poprzez rozszerzenie naczyń wieńcowych, zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego serca oraz redukcję zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Dzięki temu zmniejszają dolegliwości bólowe w klatce piersiowej występujące podczas wysiłku fizycznego lub stresu emocjonalnego.

• leki przeciwzwłóknieniowe

  Leki przeciwzwłóknieniowe stanowią grupę substancji, których działanie ukierunkowane jest na hamowanie lub odwracanie procesu włóknienia tkanek. Proces włóknienia (fibroza) to nadmierne odkładanie się białek macierzy pozakomórkowej, głównie kolagenu, prowadzące do zaburzenia struktury i funkcji narządów. Leki te ingerują w różne szlaki sygnałowe zaangażowane w proces włóknienia, w tym przede wszystkim hamują działanie transformującego czynnika wzrostu β (TGF-β) – kluczowego mediatora fibrogenezy.

• leki hepatoprotekcyjne

  Leki hepatoprotekcyjne to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w celu ochrony i regeneracji komórek wątroby (hepatocytów). Działają one poprzez stabilizację błon komórkowych hepatocytów, stymulację procesów regeneracyjnych, zwiększenie detoksykacyjnej funkcji wątroby oraz wykazują właściwości przeciwzapalne i antyoksydacyjne, chroniąc komórki przed stresem oksydacyjnym.

• leki stosowane w chorobach naczyń żylnych

  Leki stosowane w chorobach naczyń żylnych to grupa preparatów farmakologicznych przeznaczonych do leczenia schorzeń związanych z niewydolnością żylną, żylakami oraz innymi zaburzeniami krążenia żylnego. Ich działanie obejmuje przede wszystkim poprawę napięcia ścian naczyń żylnych, zmniejszenie przepuszczalności włośniczek, redukcję obrzęków oraz poprawę mikrokrążenia. Leki te działają poprzez różne mechanizmy, w tym ochronę śródbłonka naczyniowego, regulację przepuszczalności naczyń oraz zmniejszenie stanu zapalnego.

• leki zwiotczające mięśnie

  Leki zwiotczające mięśnie (miorelaksanty) to grupa preparatów farmakologicznych, których głównym działaniem jest zmniejszenie napięcia mięśni szkieletowych. Działają one poprzez różne mechanizmy: centralne (na ośrodkowy układ nerwowy) lub obwodowe (bezpośrednio na połączenie nerwowo-mięśniowe).

• leki regulujące motorykę przewodu pokarmowego

  Leki regulujące motorykę przewodu pokarmowego to grupa farmaceutyków wpływających na ruchliwość mięśni gładkich układu pokarmowego. Ich działanie polega na przyspieszaniu lub spowalnianiu perystaltyki jelit oraz wpływaniu na czynność zwieraczy. Stosowane są w zaburzeniach czynnościowych przewodu pokarmowego, takich jak zespół jelita drażliwego, zaparcia, biegunki, refluks żołądkowo-przełykowy czy gastropareza.

• leki poprawiające funkcje poznawcze

  Leki poprawiające funkcje poznawcze (prokognitywne) to grupa preparatów mających na celu wzmocnienie procesów poznawczych, takich jak pamięć, koncentracja, szybkość przetwarzania informacji oraz zdolności uczenia się. Działają one poprzez różne mechanizmy, w tym zwiększenie przepływu krwi w mózgu, poprawę neuroprzekaźnictwa, ochronę neuronów przed uszkodzeniami oraz stymulację tworzenia nowych połączeń nerwowych.

• leki przeciwosteoporotyczne

  Leki przeciwosteoporotyczne to grupa preparatów farmakologicznych przeznaczonych do zapobiegania i leczenia osteoporozy – choroby charakteryzującej się zmniejszoną gęstością mineralną kości, co prowadzi do zwiększonego ryzyka złamań. Głównym celem działania tych leków jest zatrzymanie utraty masy kostnej lub jej zwiększenie, a tym samym zmniejszenie ryzyka złamań osteoporotycznych.

• leki prokinetyczne

  Leki prokinetyczne to grupa preparatów farmakologicznych, które stymulują i przywracają prawidłową motorykę przewodu pokarmowego. Ich działanie polega na zwiększeniu napięcia dolnego zwieracza przełyku, przyspieszeniu opróżniania żołądka oraz poprawie perystaltyki jelit. Dzięki temu zmniejszają refluks żołądkowo-przełykowy, uczucie pełności, wzdęcia oraz nudności.

• leki stosowane w immunoterapii alergenowej

  Immunoterapia alergenowa (ITA), znana również jako odczulanie, to terapia polegająca na podawaniu stopniowo zwiększanych dawek alergenu w celu wywołania tolerancji immunologicznej. Leki stosowane w immunoterapii alergenowej działają poprzez modulację odpowiedzi immunologicznej organizmu, zmniejszając nadwrażliwość na określone alergeny i łagodząc objawy alergii. Mechanizm działania polega na przesunięciu równowagi immunologicznej z dominacji limfocytów Th2 (odpowiedzialnych za reakcje alergiczne) w kierunku limfocytów Th1 oraz indukcji limfocytów T regulatorowych.

• leki do stosowania miejscowego w jamie nosowej

  Leki do stosowania miejscowego w jamie nosowej to preparaty przeznaczone do bezpośredniej aplikacji w obrębie błony śluzowej nosa. Działają one lokalnie, zmniejszając objawy związane z zapaleniem błony śluzowej nosa, alergicznym nieżytem nosa, przekrwieniem czy infekcjami górnych dróg oddechowych. Dostępne są w różnych postaciach: aerozoli, kropli, żeli czy maści.

• leki stosowane w przewlekłej niewydolności serca

  Leki stosowane w przewlekłej niewydolności serca stanowią złożony arsenał terapeutyczny, którego głównym celem jest zmniejszenie objawów, poprawa jakości życia oraz wydłużenie przeżycia pacjentów. Działają one poprzez zmniejszenie obciążenia serca, poprawę jego kurczliwości, spowolnienie niekorzystnej przebudowy mięśnia sercowego oraz regulację neurohormonalną.

• leki psychostymulujące i nootropowe

  Leki psychostymulujące i nootropowe to grupy farmaceutyków oddziałujących na ośrodkowy układ nerwowy. Psychostymulanty zwiększają aktywność mózgu, poprawiając czujność, koncentrację i energię, działając głównie poprzez zwiększenie stężenia neuroprzekaźników (dopaminy, noradrenaliny). Nootropiki natomiast wpływają na funkcje poznawcze, pamięć i zdolność uczenia się, często poprzez poprawę metabolizmu mózgowego, krążenia mózgowego lub modulację neuroprzekaźników.

• leki stosowane w chorobach wątroby

  Leki stosowane w chorobach wątroby obejmują szeroką grupę preparatów, które mają na celu ochronę komórek wątrobowych (hepatocytów), wspomaganie regeneracji uszkodzonej tkanki wątrobowej oraz poprawę funkcji metabolicznych tego narządu. Mechanizmy działania tych leków obejmują ochronę błon komórkowych hepatocytów, stabilizację ich struktury, eliminację wolnych rodników oraz poprawę metabolizmu lipidów i białek w wątrobie.

• leki stosowane w chorobie Parkinsona

  Leki stosowane w chorobie Parkinsona to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w celu łagodzenia objawów związanych z niedoborem dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Ich działanie opiera się na różnych mechanizmach: uzupełnianiu niedoboru dopaminy, naśladowaniu jej działania, hamowaniu jej rozkładu lub modulowaniu innych układów neuroprzekaźnikowych.

• leki na ból gardła

  Leki na ból gardła to grupa preparatów stosowanych w łagodzeniu dolegliwości bólowych i stanów zapalnych gardła oraz jamy ustnej. Działają miejscowo, zmniejszając ból, obrzęk i zaczerwienienie błony śluzowej gardła. Mechanizm działania tych leków obejmuje zazwyczaj efekt przeciwzapalny, przeciwbólowy, znieczulający lub antyseptyczny.

• leki stosowane miejscowo na skórę

  Leki stosowane miejscowo na skórę to preparaty o działaniu miejscowym, przeznaczone do aplikacji bezpośrednio na powłoki skórne. Ich główną zaletą jest możliwość dostarczenia substancji aktywnej dokładnie w miejsce zmienione chorobowo, przy jednoczesnym zminimalizowaniu działań ogólnoustrojowych i niepożądanych. Leki te występują w różnorodnych postaciach: maści, kremów, żeli, płynów, aerozoli, plastrów oraz innych form aplikacyjnych.

• leki uzupełniające niedobory

  Leki uzupełniające niedobory to szeroka grupa preparatów stosowanych w celu wyrównania deficytów różnych substancji w organizmie. Ich działanie polega na dostarczaniu organizmowi tych składników, których brakuje lub występują w niedostatecznej ilości, co ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania układów i narządów. Skuteczność tych leków jest bezpośrednio związana z uzupełnieniem konkretnego niedoboru, przez co mogą one zapobiegać rozwojowi chorób lub łagodzić ich objawy.

• leki do stosowania donosowego

  Leki do stosowania donosowego stanowią grupę preparatów podawanych bezpośrednio do jamy nosowej w celu osiągnięcia efektu miejscowego lub ogólnoustrojowego. Ich działanie może obejmować zmniejszanie obrzęku błony śluzowej nosa, łagodzenie stanów zapalnych, nawilżanie śluzówki oraz zwalczanie infekcji.

• leki stosowane w chorobach ucha wewnętrznego

  Leki stosowane w chorobach ucha wewnętrznego obejmują szereg preparatów wykorzystywanych w leczeniu zawrotów głowy, zaburzeń równowagi, szumów usznych oraz innych objawów związanych z dysfunkcją błędnika. Działają one poprzez poprawę mikrokrążenia w uchu wewnętrznym, hamowanie reakcji zapalnych, regulację napięcia naczyń krwionośnych lub wpływają na neurotransmisję w ośrodkowym układzie nerwowym.

• leki na zgagę

  Leki na zgagę to grupa preparatów stosowanych w leczeniu objawów nadkwaśności żołądka, refluksu żołądkowo-przełykowego oraz choroby wrzodowej. Działają poprzez neutralizację kwasu solnego w żołądku, blokowanie jego wydzielania lub wzmacnianie mechanizmów ochronnych błony śluzowej przewodu pokarmowego.

• leki stosowane w encefalopatii wątrobowej

  Leki stosowane w encefalopatii wątrobowej to grupa preparatów, których celem jest obniżenie stężenia amoniaku we krwi oraz zwalczanie objawów neurologicznych związanych z niewydolnością wątroby. Encefalopatia wątrobowa powstaje, gdy uszkodzona wątroba nie jest w stanie prawidłowo metabolizować toksyn, głównie amoniaku, który gromadzi się we krwi i wpływa negatywnie na funkcje ośrodkowego układu nerwowego.

• leki moczopędne tiazydowe

  Leki moczopędne tiazydowe stanowią ważną grupę diuretyków, które działają poprzez hamowanie reabsorpcji sodu i chloru w początkowym odcinku kanalika dystalnego nefronu. Zwiększają one wydalanie sodu, chloru, potasu i wody, co prowadzi do zmniejszenia objętości krwi krążącej i obniżenia ciśnienia tętniczego. Dodatkowo, tiazydowe leki moczopędne rozszerzają naczynia krwionośne, co również przyczynia się do ich działania hipotensyjnego.

• leki stosowane w profilaktyce migreny

  Leki stosowane w profilaktyce migreny to grupa preparatów farmakologicznych, których celem jest zmniejszenie częstotliwości, nasilenia i czasu trwania napadów migreny. Profilaktykę migreny zaleca się pacjentom, u których występują co najmniej 4 napady migreny w miesiącu, napady są długotrwałe i oporne na leczenie doraźne, lub gdy istnieją przeciwwskazania do stosowania leków przerywających napad.

• leki na gardło

  Leki na gardło to grupa preparatów stosowanych w leczeniu objawów stanów zapalnych i infekcji gardła, takich jak ból, zaczerwienienie, drapanie i trudności w przełykaniu. Działają one miejscowo, bezpośrednio na błonę śluzową gardła, zapewniając efekt przeciwbólowy, przeciwzapalny, odkażający lub nawilżający.

• leki osoczopochodne

  Leki osoczopochodne to preparaty medyczne pozyskiwane z ludzkiego osocza, stanowiące ważną grupę biologicznych produktów leczniczych. Ich działanie opiera się na uzupełnianiu lub zastępowaniu określonych składników krwi, których niedobór lub dysfunkcja prowadzi do stanów chorobowych. Produkty te otrzymywane są w procesie frakcjonowania osocza, co pozwala na wyizolowanie poszczególnych składników biologicznie czynnych.

• leki stosowane w chorobach układu oddechowego

  Leki stosowane w chorobach układu oddechowego to szeroka grupa preparatów farmakologicznych wykorzystywanych w leczeniu schorzeń dotyczących górnych i dolnych dróg oddechowych. Ich działanie koncentruje się na łagodzeniu objawów, zwalczaniu przyczyn chorób oraz poprawie funkcji oddechowych.

• leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARD)

  Leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARD – Disease-Modifying Antirheumatic Drugs) to grupa leków stosowanych przede wszystkim w leczeniu przewlekłych chorób zapalnych stawów, w szczególności reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS). W przeciwieństwie do leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, które jedynie łagodzą objawy, DMARD wpływają na sam mechanizm choroby, spowalniając jej postęp i zapobiegając uszkodzeniom stawów.

• leki stosowane w ADHD

  Leki stosowane w ADHD (zespole nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) są kluczowym elementem kompleksowego leczenia tego zaburzenia. Działają one przede wszystkim na układy neuroprzekaźników w mózgu, głównie dopaminy i noradrenaliny, poprawiając zdolność koncentracji, redukując impulsywność i nadmierną aktywność ruchową. Terapia farmakologiczna ADHD powinna być zawsze częścią szerszego planu terapeutycznego, obejmującego również interwencje psychologiczne i edukacyjne.

• leki tiazydopodobne

  Leki tiazydopodobne to grupa leków moczopędnych, które strukturalnie różnią się od klasycznych tiazydów, ale wykazują podobne działanie farmakologiczne. Hamują one reabsorpcję sodu i chlorków w początkowym odcinku kanalika dystalnego nefronu, co prowadzi do zwiększonego wydalania wody, sodu i chlorków z organizmu. W przeciwieństwie do tiazydów, leki tiazydopodobne często mają dłuższy okres półtrwania i mogą wykazywać dodatkowe działania, np. rozszerzające naczynia krwionośne.

• leki na hemoroidy

  Leki na hemoroidy to preparaty stosowane w leczeniu objawów towarzyszących guzkom krwawniczym (hemoroidom), które są poszerzonymi naczyniami żylnymi w okolicy odbytu. Głównym celem terapii jest łagodzenie dolegliwości bólowych, świądu, pieczenia oraz redukcja stanu zapalnego i obrzęku.

• leki przeciwmalaryczne

  Leki przeciwmalaryczne stanowią grupę leków stosowanych w profilaktyce i leczeniu malarii (zimnicy), choroby pasożytniczej wywoływanej przez zarodźce z rodzaju Plasmodium. Mechanizm działania większości leków przeciwmalarycznych polega na zakłócaniu metabolizmu pasożyta, hamowaniu syntezy kwasów nukleinowych lub białek, bądź blokowaniu procesów detoksykacji metabolitów hemu w komórkach Plasmodium.

• leki przeciwspastyczne

  Leki przeciwspastyczne (miorelaksanty) to grupa preparatów stosowanych w leczeniu zwiększonego napięcia mięśniowego (spastyczności), które występuje w różnych schorzeniach neurologicznych, takich jak stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, urazy rdzenia kręgowego, mózgowe porażenie dziecięce czy udary mózgu. Działają one poprzez zmniejszenie nadmiernej aktywności nerwowo-mięśniowej, hamując odruchy rdzeniowe lub bezpośrednio wpływając na mięśnie szkieletowe.

• leki beta-adrenolityczne

  Leki beta-adrenolityczne (beta-blokery) to grupa leków, które blokują receptory beta-adrenergiczne w organizmie, hamując działanie katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny). Ich główny mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów β1 (dominujących w sercu) i/lub β2 (obecnych głównie w oskrzelach i naczyniach), co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, siły skurczu mięśnia sercowego oraz obniżenia ciśnienia tętniczego.

• leki na żylaki

  Leki na żylaki, określane również jako leki flebotropowe lub wenotoniki, to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej oraz żylaków kończyn dolnych. Działają one poprzez wzmacnianie ścian naczyń żylnych, zmniejszanie przepuszczalności naczyń włosowatych, poprawę drenażu limfatycznego oraz redukcję stanu zapalnego.

• leki przeciwzawrotowe

  Leki przeciwzawrotowe to grupa preparatów stosowanych w leczeniu zawrotów głowy, zaburzeń równowagi oraz choroby lokomocyjnej. Działają one na różne mechanizmy fizjologiczne odpowiedzialne za utrzymanie równowagi, takie jak układ przedsionkowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz połączenia nerwowe między tymi strukturami.

• leki rozszerzające naczynia krwionośne

  Leki rozszerzające naczynia krwionośne (wazodylatatory) to grupa preparatów, które działają poprzez relaksację mięśni gładkich w ścianach naczyń krwionośnych, powodując ich rozszerzenie. Efekt ten prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego, spadku ciśnienia tętniczego oraz zwiększenia przepływu krwi przez tkanki i narządy. Leki te znajdują zastosowanie w terapii nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca, obwodowych chorób naczyń oraz innych schorzeń związanych z zaburzeniami krążenia.

• leki stosowane w hormonalnej terapii zastępczej

  Leki stosowane w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) to preparaty zawierające estrogeny, gestageny lub ich kombinacje, stosowane w celu łagodzenia objawów wynikających z niedoboru estrogenów u kobiet w okresie okołomenopauzalnym i pomenopauzalnym. HTZ działa poprzez uzupełnienie poziomu hormonów, których produkcja w organizmie kobiety ulega zmniejszeniu podczas menopauzy, co pomaga w redukcji objawów takich jak uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia snu, suchość pochwy czy wahania nastroju.

• leki antykoncepcyjne hormonalne

  Leki antykoncepcyjne hormonalne to preparaty zawierające syntetyczne hormony płciowe (estrogeny i progestageny lub tylko progestageny), które zapobiegają nieplanowanej ciąży poprzez hamowanie owulacji, zagęszczenie śluzu szyjkowego i zmianę błony śluzowej macicy. Ich skuteczność przy prawidłowym stosowaniu sięga 99%.

• leki do stosowania miejscowego w laryngologii

  Leki do stosowania miejscowego w laryngologii to preparaty przeznaczone do bezpośredniej aplikacji w obrębie jamy nosowej, gardła, ucha i krtani. Ich głównym celem jest osiągnięcie wysokiego stężenia substancji aktywnej w miejscu działania, przy jednoczesnym zminimalizowaniu działań ogólnoustrojowych.

• leki znoszące blokadę nerwowo-mięśniową

  Leki znoszące blokadę nerwowo-mięśniową (tzw. leki odwracające blokadę nerwowo-mięśniową) to grupa preparatów stosowanych do przerwania działania leków zwiotczających mięśnie szkieletowe podanych podczas znieczulenia ogólnego. Działają one poprzez inaktywację leków zwiotczających w osoczu lub poprzez wzmacnianie transmisji nerwowo-mięśniowej, umożliwiając przywrócenie prawidłowej funkcji oddechowej i napięcia mięśniowego po zabiegu operacyjnym.