barbituran

Barbituran to związek chemiczny zaliczany do grupy barbituranów, które są pochodnymi kwasu barbiturowego. Jest to substancja o właściwościach uspokajających, nasennych i przeciwdrgawkowych, działająca poprzez wzmacnianie działania kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) w ośrodkowym układzie nerwowym.

W medycynie barbiturany takie jak barbituran były stosowane jako leki nasenne, przeciwlękowe i przeciwpadaczkowe. Jednak ze względu na wąski indeks terapeutyczny, wysokie ryzyko uzależnienia oraz potencjalnie śmiertelne interakcje z innymi lekami (szczególnie z alkoholem), zostały w większości zastąpione przez bezpieczniejsze alternatywy, takie jak benzodiazepiny.

Przedawkowanie barbituranów może prowadzić do depresji oddechowej, śpiączki i śmierci. Nagłe odstawienie po długotrwałym stosowaniu może wywołać zespół abstynencyjny, który w ciężkich przypadkach może objawiać się drgawkami, majaczeniem i może zagrażać życiu. Z tego powodu odstawianie barbituranów powinno zawsze odbywać się pod ścisłą kontrolą medyczną.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Orion 80 mg

Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, gdyż telmisartan zwiększa jej Cmax o 49% i Cmin o 20%, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, telmisartan predysponuje do hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), substytutami soli zawierającymi potas, inhibitorami ACE, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimem. W takich przypadkach konieczne jest ścisłe monitorowanie poziomu potasu w surowicy, aby zapobiec poważnym powikłaniom. Również jednoczesne stosowanie litu z telmisartanem wymaga kontroli stężenia litu ze względu na ryzyko toksyczności.
amifostyna, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, barbituran, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk, diuretyk pętlowy, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, ramipryl, spironolakton, stężenie digoksyny, tachykardia odruchowa, toksyczność litu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodylatacja
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Acidum folicum Richter 5 mg

Acidum Folicum Richter to preparat zawierający kwas foliowy w dawkach 5 mg i 15 mg, stosowany w profilaktyce i leczeniu niedoborów tej witaminy. Wskazania obejmują przewlekłe choroby hematologiczne z hemolizą (np. talasemie, niedokrwistość sierpowatokrwinkową, malarię), niedokrwistość megaloblastyczną oraz stany przewlekłego niedożywienia i alkoholizmu. Kwas foliowy jest kluczowy dla procesów krwiotwórczych, a jego niedobór prowadzi do poważnych zaburzeń hematologicznych, w tym produkcji nieprawidłowych erytrocytów. Preparat jest również zalecany u pacjentów dializowanych oraz u osób przyjmujących leki wpływające na metabolizm kwasu foliowego, takie jak barbiturany, prymidon, cyklosporyna, sulfasalazyna i trimetoprim, a także u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne.
alkoholizm, antykoncepcja hormonalna, barbituran, chemioterapeutyk, choroba hematologiczna, choroba zapalna jelit, cyklosporyna, dializa, doustny środek antykoncepcyjny, erytrocyt, hemoliza krwi, kwas foliowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, malaria, megaloblast, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niszczenie krwinek czerwonych, proces krwiotwórczy, prymidon, przewlekłe niedożywienie, sulfasalazyna, szpik kostny, talasemia, trimetoprim, zaburzenie hematologiczne, zakażenie bakteryjne
Leksykon leków
Interakcje leku – Sympramol 50 mg

Opipramol, substancja czynna leku Sympramol 50 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest nasilenie ośrodkowego działania hamującego przy jednoczesnym stosowaniu z neuroleptykami, lekami nasennymi (np. benzodiazepinami) oraz podczas znieczulenia ogólnego, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki. Silne działanie antycholinergiczne może być nasilone przez leki przeciwparkinsonowskie i fenotiazyny. Współpodawanie z inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), zwłaszcza fluoksetyną i fluwoksaminą, może prowadzić do zwiększenia stężenia opipramolu w osoczu i nasilenia działań niepożądanych, co wymaga monitorowania i potencjalnego zmniejszenia dawki. Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) jest przeciwwskazane, z koniecznością zachowania co najmniej 14-dniowego odstępu między terapiami.
barbituran, benzodiazepina, beta-adrenolityk, choroba Parkinsona, działanie sedatywne, fenotiazyna, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lek antycholinergiczny, lek nasenny, lek przeciwarytmiczny klasy IC, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, lek uspokajający, mikrosomalny układ enzymów wątrobowych, neuroleptyk, opipramol, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, rysperydon, Sympramol, układ serotoninergiczny, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – 10% Dekstran 40 000 Fresenius 100 mg/ml

Produkt leczniczy 10% DEKSTRAN 40 000 FRESENIUS wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wpływającymi na układ krzepnięcia. Dekstran działa synergistycznie z heparyną i warfaryną, nasilając ich efekt przeciwkrzepliwy, co wymaga redukcji dawki heparyny o 30-70% oraz ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia i ryzyka krwawień. Ponadto, dekstran zmniejsza adhezyjność płytek krwi, co dodatkowo potęguje działanie przeciwzakrzepowe. W przypadku jednoczesnego stosowania z warfaryną, należy zwrócić szczególną uwagę na zwiększone ryzyko krwawień. Zaleca się również unikanie spożywania alkoholu podczas terapii, ze względu na potencjalne nasilenie działania przeciwkrzepliwego i hemodynamicznego, co może prowadzić do niestabilności hemodynamicznej i zwiększonego ryzyka krwawień.
antybiotyk beta-laktamowy, barbituran, cefalorydyna, cefalozyna, chloropromazyna, chlorotetracyklina, dekstran 40 000, efekt przeciwkrzepliwy, hemodynamika, heparyna, inaktywacja substancji czynnej, interakcja z alkoholem, interakcje lekowe, kwas aminokapronowy, leki przeciwkrzepliwe, niestabilność hemodynamiczna, niezgodność farmaceutyczna, parametr krzepnięcia, prometazyna, ryzyko krwawienia, streptokinaza, układ krzepnięcia, warfaryna, witamina C, witamina K, właściwości fizykochemiczne
Leksykon substancji czynnych
Amid kwasu nikotynowego – Interakcje

Amid kwasu nikotynowego, obecny w preparacie Vita Buerlecithin (35 mg/100 ml), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami psychotropowymi (benzodiazepiny, barbiturany, leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne), których jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia sedacji i depresji ośrodkowego układu nerwowego. Preparat zawiera również 2,7 g etanolu w 20 ml płynu, co może potęgować działanie rozszerzające naczynia krwionośne amidu kwasu nikotynowego, prowadząc do objawów takich jak zaczerwienienie skóry, uczucie gorąca oraz spadki ciśnienia tętniczego, w tym hipotonii ortostatycznej. Interakcje z lekami hipolipemizującymi (statyny, fibraty) zwiększają ryzyko miopatii i rabdomiolizy, a z lekami hipotensyjnymi mogą nasilać działanie obniżające ciśnienie tętnicze. Ponadto amid kwasu nikotynowego może wpływać na kontrolę glikemii przy stosowaniu leków przeciwcukrzycowych oraz zwiększać ryzyko uszkodzenia wątroby przy jednoczesnym stosowaniu leków hepatotoksycznych.
alkohol etylowy, amid kwasu nikotynowego, barbituran, benzodiazepina, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie sedatywne, fibrat, hipotonia ortostatyczna, insulinooporność, kontrola glikemii, lek hepatotoksyczny, lek hipolipemizujący, lek hipotensyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, miopatia, palpitacje serca, parametry funkcji wątroby, rabdomioliza, rozszerzenie naczyń krwionośnych, statyna, uszkodzenie wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Persen forte 87,5 mg + 17,5 mg + 17,5 mg

Persen forte, zawierający 87,5 mg wyciągu z korzenia kozłka lekarskiego, 17,5 mg liści melisy oraz 17,5 mg liści mięty pieprzowej, wykazuje ograniczone dane dotyczące interakcji farmakologicznych. Dotychczasowe obserwacje nie wskazują na istotne klinicznie interakcje z lekami metabolizowanymi przez główne izoenzymy cytochromu P450 (CYP2D6, CYP3A4/5, CYP1A2, CYP2E1). Jednak ze względu na potencjalne sumowanie efektów sedatywnych, szczególnie istotne jest zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu Persen forte z syntetycznymi lekami uspokajającymi (benzodiazepiny, barbiturany) oraz alkoholem etylowym, które mogą nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, zwiększając ryzyko nadmiernej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych i upadków, zwłaszcza u osób starszych.
alkohol etylowy, barbituran, benzodiazepina, cytochrom P450, działanie sedatywne, działanie uspokajające, efekt sedatywny, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, korzeń kozłka lekarskiego, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zwiotczający mięśnie, liść melisy, liść mięty pieprzowej, nadmierna sedacja, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, produkt ziołowy, receptor GABA-ergiczny, suplement diety, syntetyczny lek uspokajający, zaburzenie koncentracji, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie oddychania, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie równowagi
Leksykon leków
Interakcje leku – Krople walerianowe –

Krople walerianowe zawierające nalewkę z korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L.) wykazują ograniczoną liczbę udokumentowanych interakcji farmakologicznych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez izoenzymy cytochromu P450: CYP 2D6, CYP 3A4/5, CYP 1A2 oraz CYP 2E1. Brak klinicznie istotnych interakcji na poziomie tych enzymów wskazuje na relatywnie bezpieczny profil farmakologiczny preparatu. Jednakże, ze względu na wysoką zawartość etanolu (64-68% V/V) w kroplach, istnieje ryzyko nasilenia działania sedatywnego oraz potencjalnego wzrostu obciążenia wątroby, szczególnie przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu lub stosowaniu leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN).
antydepresant, barbituran, benzodiazepina, beta-bloker, CYP 1A2, CYP 2D6, CYP 2E1, CYP 3A4/5, cytochrom P450, działanie sedatywne, działanie uspokajające, etanol, immunosupresant, interakcja farmakologiczna, izoenzym cytochromu P450, kofeina, kozłek lekarski, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzapalny, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, SNRI, środek uspokajający, SSRI, statyna, teofilina, zaburzenie psychomotoryczne, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Letizen 10 mg

Letizen (cetryzyna dichlorowodorek) wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny, co przekłada się na niskie ryzyko istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami. Badania kliniczne nie wykazały znaczących interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z pseudoefedryną, teofiliną (w dawce 400 mg/dobę) oraz pokarmem, który jedynie opóźnia szybkość wchłaniania, nie wpływając na całkowitą biodostępność substancji czynnej. Cetryzyna nie nasila działania alkoholu przy stężeniu 0,5 g/l, jednak u pacjentów wrażliwych może dojść do nasilenia sedacji i obniżenia zdolności koncentracji, co wymaga zachowania ostrożności, zwłaszcza podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.
barbituran, benzodiazepina, biodostępność, cetryzyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie addytywne na OUN, działanie przeciwhistaminowe, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwhistaminowy, leki hamujące OUN, opioid, profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny, pseudoefedryna, sedacja, stężenie alkoholu we krwi, teofilina
Leksykon leków
Interakcje leku – Symamis 200 mg

Amisulpryd, substancja czynna leku Symamis, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes oraz wydłużenia odstępu QT. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie amisulprydu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna, dyzopiramid) i III (amiodaron, sotalol), a także z innymi lekami wydłużającymi QT, takimi jak bepridyl, cyzapryd, tiorydazyna czy dożylna erytromycyna. Ponadto, antagonizm farmakodynamiczny występuje przy łączeniu amisulprydu z lewodopą oraz agonistami dopaminy (bromokryptyna, ropinirol), co skutkuje zmniejszeniem ich skuteczności w terapii choroby Parkinsona. Niewskazane jest także spożywanie alkoholu etylowego podczas terapii amisulprydem ze względu na nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), prowadzące do wzmożonej sedacji, zaburzeń koordynacji i zwiększonego ryzyka upadków, szczególnie u osób starszych.
agonista dopaminowy, amfoterycyna B, amiodaron, amisulpryd, antagonista wapnia, barbituran, benzodiazepina, bromokryptyna, chinidyna, choroba Parkinsona, digoksyna, diltiazem, diuretyk hipokaliemiczny, dyzopiramid, glikokortykosteroid, guanfacyna, haloperydol, hipokaliemia, klonidyna, klozapina, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, lit, niedociśnienie ortostatyczne, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, pochodna imipraminy, receptor dopaminowy, ropinirol, sotalol, tetrakozaktyd, torsade de pointes, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex Control Duo 500 mg + 65 mg

Preparat Gripex Control Duo zawiera paracetamol (500 mg) oraz kofeinę (65 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Paracetamol może nasilać działanie hipoglikemizujące doustnych leków przeciwcukrzycowych (umiarkowany poziom istotności) oraz zwiększać ryzyko krwawień przy jednoczesnym, regularnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, kumaryny) – interakcja o wysokim ryzyku. Ponadto, współstosowanie z induktorami enzymów wątrobowych (ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe, barbiturany) zwiększa ryzyko hepatotoksyczności (wysoki poziom istotności). Metoklopramid przyspiesza wchłanianie paracetamolu, natomiast cholinolityki i cholestyramina opóźniają lub zmniejszają jego wchłanianie. Probenecyd wydłuża okres półtrwania paracetamolu, co może prowadzić do kumulacji i wzrostu działań niepożądanych. Współstosowanie z NLPZ zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, a salicylamid wydłuża eliminację paracetamolu, co może nasilać hepatotoksyczność. Szczególną uwagę wymaga interakcja z flukloksacyliną, która może indukować kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową (wysoki poziom istotności).
barbituran, benzodiazepina, chinolon, cholestyramina, cholinolityk, choroba alkoholowa, cymetydyna, disulfiram, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipoglikemizujące, działanie nasenne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwdrgawkowe, efekt synergistyczny, fenylopropanoloamina, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, intoksykacja alkoholowa, klirens nerkowy, klozapina, kofeina, kumaryna, kwasica metaboliczna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna, luka anionowa, mechanizm farmakodynamiczny, mechanizm farmakokinetyczny, metoklopramid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nikotyna, okres półtrwania, paracetamol, probenecyd, ryfampicyna, salicylamid, stężenie litu, tachykardia, teofilina, uszkodzenie wątroby, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zespół odstawienia alkoholu
Leksykon leków
Interakcje leku – Propranolol Accord 10 mg

Propranolol Accord, jako niekardioselektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Skojarzenie z antagonistami wapnia o działaniu inotropowym ujemnym (werapamil, diltiazem) może prowadzić do nasilenia bradykardii i ciężkiego niedociśnienia, szczególnie u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Podobnie, jednoczesne stosowanie z amiodaronem lub lekami przeciwarytmicznymi klasy I (dyzopiramid, chinidyna) zwiększa ryzyko poważnych zaburzeń rytmu i hemodynamicznych powikłań. Fingolimod w połączeniu z propranololem może wywołać zagrażającą życiu bradykardię, dlatego rozpoczynanie terapii fingolimodem u pacjentów przyjmujących propranolol jest przeciwwskazane. Beta-adrenolityk osłabia także działanie beta-agonistów rozszerzających oskrzela, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania propranololu u chorych z astmą. Ponadto, inhibitory enzymów wątrobowych (np. fluwoksamina, cymetydyna) zwiększają stężenie propranololu w osoczu, co może skutkować nasileniem działań niepożądanych, w tym bradykardii.
adrenalina, alfa-adrenolityk, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbituran, beta-adrenolityk niekardiowybiorczy, beta-agonista, bradykardia, chloropromazyna, cymetydyna, diklofenak, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwzakrzepowe, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indometacyna, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor COX-2, inhibitor MAO, insulina, klirens metaboliczny, kołatanie serca, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, oznaczanie bilirubiny, oznaczanie katecholamin, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, przewodzenie zatokowo-przedsionkowe, reakcja hipoglikemiczna, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, skurcz naczyń krwionośnych, środek znieczulający, tachykardia, teofilina, warfaryna, węzeł zatokowy, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon substancji czynnych
Kofeina – Interakcje

Kofeina, jako substancja o działaniu stymulującym ośrodkowy układ nerwowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Współistniejące stosowanie kofeiny z lekami uspokajającymi i nasennymi (benzodiazepiny, barbiturany, leki przeciwhistaminowe) może osłabiać ich działanie sedatywne, dlatego zaleca się przyjmowanie tych leków rano. Interakcje z inhibitorami MAO (np. moklobemid) mogą prowadzić do wzrostu ciśnienia tętniczego i tachykardii, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Kofeina może również przeciwdziałać hipotensyjnemu efektowi beta-adrenolityków (atenolol, metoprolol, propranolol), a jej łączna ekspozycja z lekami sympatykomimetycznymi nasila ryzyko tachykardii. Ponadto, kofeina wpływa na metabolizm leków takich jak klozapina (zwiększając jej stężenie w surowicy) oraz warfaryna, a także jest metabolizowana wolniej pod wpływem fluorochinolonów (np. cyprofloksacyny), co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Warto zwrócić uwagę na konieczność monitorowania stężeń klozapiny i litu oraz unikanie jednoczesnego stosowania kofeiny z disulfiramem ze względu na ryzyko zaostrzenia zespołu abstynencyjnego.
adenozyna, alkoholowy zespół abstynencyjny, barbituran, benzodiazepina, beta-adrenolityki, cymetydyna, cyprofloksacyna, dipirydamol, disulfiram, doustny środek antykoncepcyjny, efedryna, enoksacyna, ergotamina, estrogen, fenobarbital, fluorochinolon, hepatotoksyczność, inhibitory monoaminooksydazy, klozapina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający i nasenny, lewotyroksyna, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, progesteron, salicylan, sympatykomimetyki, tachykardia, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna