Leksykon wskazań

Wskazania, strona 40 z 169

• niemiarowość serca

  Niemiarowość serca (arytmia) to zaburzenie rytmu serca, które charakteryzuje się nieprawidłową częstotliwością lub nieregularnością uderzeń serca. Może objawiać się jako zbyt szybkie (tachykardia), zbyt wolne (bradykardia) bicie serca lub nieregularne uderzenia. Niemiarowość może występować zarówno u osób z chorobami serca, jak i u osób zdrowych, choć w tym drugim przypadku zwykle ma charakter łagodny.

• oparzenie skóry

  Oparzenie skóry to uszkodzenie tkanek wywołane działaniem wysokiej temperatury, substancji chemicznych, prądu elektrycznego lub promieniowania. Klasyfikuje się je według głębokości uszkodzenia (I, II, III stopień) oraz rozległości (procentowej powierzchni ciała). Oparzenia I stopnia dotyczą naskórka i charakteryzują się zaczerwienieniem, obrzękiem i bólem. Oparzenia II stopnia obejmują naskórek i część skóry właściwej, powodując powstanie pęcherzy. Oparzenia III stopnia uszkadzają wszystkie warstwy skóry i mogą obejmować tkanki podskórne.

• ból stawowo-mięśniowy

  Ból stawowo-mięśniowy to powszechny objaw, który może wynikać z różnych schorzeń, urazów, przeciążeń lub stanów zapalnych. Dolegliwości mogą obejmować stawy (artralgia) oraz otaczające je tkanki miękkie, w tym mięśnie (mialgia). Ból może mieć charakter ostry, związany z urazem lub przeciążeniem, lub przewlekły, towarzyszący chorobom reumatycznym, zapalnym czy zwyrodnieniowym.

• stan zapalny dziąseł

  Stan zapalny dziąseł (gingivitis) to najczęstsza choroba zapalna przyzębia, charakteryzująca się zaczerwienieniem, obrzękiem i krwawieniem dziąseł. Występuje głównie na skutek niedostatecznej higieny jamy ustnej, która prowadzi do nagromadzenia płytki nazębnej i rozwoju bakterii. Stan zapalny dziąseł może pojawić się również w wyniku zmian hormonalnych (ciąża, miesiączka), zażywania niektórych leków, palenia tytoniu czy niedoborów witaminowych.

• uzależnienie od alkoholu

  Uzależnienie od alkoholu (alkoholizm) to przewlekła choroba charakteryzująca się kompulsywnym spożywaniem alkoholu, utratą kontroli nad ilością wypijanego alkoholu oraz negatywnym stanem emocjonalnym, gdy alkohol nie jest dostępny. Pacjenci doświadczają silnego głodu alkoholowego, tolerancji (potrzeba zwiększania dawek dla osiągnięcia tego samego efektu) oraz objawów abstynencyjnych przy próbach zaprzestania picia.

• odbijanie

  Odbijanie, inaczej określane jako refluks żołądkowo-przełykowy (GERD), to schorzenie polegające na cofaniu się treści żołądkowej do przełyku. Objawia się uczuciem pieczenia za mostkiem (zgaga), kwaśnym odbijaniem, bólem w klatce piersiowej, trudnościami w połykaniu oraz przewlekłym kaszlem. Może występować zarówno u dorosłych, jak i u niemowląt, gdzie często manifestuje się jako ulewanie pokarmu.

• ostry stan zapalny narządu ruchu

  Ostry stan zapalny narządu ruchu to zespół objawów charakteryzujących się nagłym wystąpieniem bólu, obrzęku, zaczerwienienia i ograniczenia ruchomości w obrębie stawów, mięśni, ścięgien lub innych struktur układu mięśniowo-szkieletowego. Najczęstsze przyczyny obejmują urazy, infekcje bakteryjne (np. ropne zapalenie stawów), zaostrzenia chorób reumatycznych (reumatoidalne zapalenie stawów, dna moczanowa) oraz reakcje autoimmunologiczne.

• stan depresyjny

  Stan depresyjny to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się obniżonym nastrojem, utratą zainteresowań i przyjemności, zmniejszoną energią, a także poczuciem winy, niską samooceną, zaburzeniami snu i apetytu oraz problemami z koncentracją i podejmowaniem decyzji. Może wystąpić jako pojedynczy epizod lub jako część choroby afektywnej jednobiegunowej (depresja nawracająca) lub dwubiegunowej.

• ostre zakażenie układu moczowego

  Ostre zakażenie układu moczowego (ZUM) to stan zapalny dróg moczowych wywołany obecnością patogenów bakteryjnych, najczęściej Escherichia coli (odpowiedzialnej za 80-90% przypadków). ZUM może dotyczyć dolnych dróg moczowych (zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej) lub górnych dróg moczowych (odmiedniczkowe zapalenie nerek). Objawy typowe dla ostrego ZUM to: częstomocz, bolesne oddawanie moczu (dyzuria), ból podbrzusza, zmętnienie i nieprzyjemny zapach moczu, a w przypadku zajęcia górnych dróg moczowych dodatkowo gorączka, dreszcze i ból w okolicy lędźwiowej.

• hirsutyzm

  Hirsutyzm to stan nadmiernego owłosienia typu męskiego u kobiet, występujący w miejscach typowych dla mężczyzn, takich jak twarz, klatka piersiowa, brzuch, linia środkowa brzucha oraz wewnętrzna powierzchnia ud. Jest to objaw wynikający głównie z nadmiaru androgenów (męskich hormonów płciowych) lub zwiększonej wrażliwości mieszków włosowych na te hormony.

• nadkwaśność soku żołądkowego

  Nadkwaśność soku żołądkowego (nadmierna kwasowość) to stan, w którym dochodzi do zwiększonego wydzielania kwasu solnego przez komórki okładzinowe błony śluzowej żołądka. Stan ten jest ściśle związany z chorobą refluksową przełyku (GERD), chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy oraz dyspepsją czynnościową. Nadkwaśność objawia się zgagą, pieczeniem w nadbrzuszu, kwaśnym odbijaniem, bólem w okolicy mostka, a w ciężkich przypadkach także trudnościami w połykaniu.

• osteodystrofia nerkowa

  Osteodystrofia nerkowa to termin obejmujący zespół zaburzeń kostnych występujących u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (PChN). Rozwijają się one na skutek zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, nieprawidłowego metabolizmu witaminy D oraz wtórnej nadczynności przytarczyc. Zmiany kostne mogą występować już we wczesnych stadiach PChN, jednak nasilają się znacząco w miarę progresji choroby, szczególnie u pacjentów dializowanych.

• alergiczna astma oskrzelowa

  Alergiczna astma oskrzelowa to przewlekła choroba zapalna dróg oddechowych, wywołana przez reakcję alergiczną na określone alergeny. Charakteryzuje się nawracającymi epizodami świszczącego oddechu, duszności, ucisku w klatce piersiowej i kaszlu, szczególnie w nocy lub nad ranem. Nadreaktywność oskrzeli prowadzi do ich obturacji, co jest głównym mechanizmem objawów choroby.

• niewielkie uszkodzenie skóry

  Niewielkie uszkodzenia skóry to częste urazy, obejmujące otarcia, zadrapania, drobne rany cięte i powierzchniowe oparzenia pierwszego stopnia. Występują one zarówno w warunkach domowych, jak i w środowisku pracy czy podczas aktywności fizycznej. Kluczowe jest ich prawidłowe zaopatrzenie, by zapobiec wtórnym infekcjom i przyspieszyć proces gojenia.

• kurcz powiek

  Kurcz powiek (blefarospazm) to mimowolne, nawracające skurcze mięśni okrężnych oczu, powodujące niekontrolowane zamykanie oczu. Jest to schorzenie neurologiczne zaliczane do dystonii ogniskowych. Kurcz powiek może występować jako schorzenie samoistne (pierwotne) lub jako objaw innych chorób neurologicznych (wtórne). Najczęściej dotyka osób starszych, szczególnie kobiet po 50. roku życia.

• zespół pozakrzepowy

  Zespół pozakrzepowy (post-thrombotic syndrome, PTS) to przewlekłe powikłanie zakrzepicy żył głębokich (ZŻG), charakteryzujące się szeregiem objawów spowodowanych uszkodzeniem zastawek żylnych i przewlekłym zastojem żylnym. Występuje u 20-50% pacjentów po przebytej ZŻG, zwykle rozwijając się w ciągu 1-2 lat od ostrego epizodu zakrzepowego.

• zarostowa choroba naczyń tętniczych

  Zarostowa choroba naczyń tętniczych (ZCNT), znana również jako choroba Buergera lub thromboangiitis obliterans, to rzadka choroba zapalna naczyń krwionośnych, która dotyka głównie małe i średnie tętnice oraz żyły kończyn. Występuje przeważnie u młodych mężczyzn (20-45 lat) i jest silnie związana z paleniem tytoniu, które jest głównym czynnikiem ryzyka i czynnikiem zaostrzającym przebieg choroby.

• zespół Wolffa-Parkinsona-White’a

  Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzona anomalia układu przewodzącego serca, charakteryzująca się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami a komorami, zwanej drogą dodatkową lub pęczkiem Kenta. Prowadzi to do charakterystycznych zmian w zapisie EKG: skrócenia odstępu PR (poniżej 0,12 s), poszerzenia zespołu QRS oraz obecności fali delta. Zespół WPW może przebiegać bezobjawowo, jednak często manifestuje się napadami częstoskurczu przedsionkowo-komorowego (AVRT), trzepotaniem przedsionków lub migotaniem przedsionków.

• zaburzenie cyklu miesiączkowego

  Zaburzenia cyklu miesiączkowego to nieprawidłowości w regularności, częstotliwości, długości lub obfitości krwawień miesiączkowych. Mogą one występować w postaci oligomenorrhea (rzadkie miesiączki), polimenorrhea (zbyt częste miesiączki), menorrhagia (nadmiernie obfite krwawienia) lub amenorrhea (brak miesiączki). Najczęstsze przyczyny obejmują zaburzenia hormonalne, zespół policystycznych jajników (PCOS), niedoczynność lub nadczynność tarczycy, hiperprolaktynemię, stres, gwałtowne zmiany masy ciała, intensywny wysiłek fizyczny oraz organiczne zmiany w obrębie macicy (mięśniaki, polipy).

• otępienie

  Otępienie, znane również jako demencja, to zespół objawów charakteryzujących się pogorszeniem funkcji poznawczych, w tym pamięci, myślenia, orientacji, rozumienia, liczenia, zdolności uczenia się, języka i oceny. Najczęstszą przyczyną otępienia jest choroba Alzheimera (50-70% przypadków), następnie otępienie naczyniowe (około 20%), otępienie z ciałami Lewy’ego oraz otępienie czołowo-skroniowe.

• przewlekłe zapalenie spojówek

  Przewlekłe zapalenie spojówek to długotrwały stan zapalny błony śluzowej pokrywającej wewnętrzną powierzchnię powiek i przednią część gałki ocznej. Objawy utrzymują się zazwyczaj powyżej 4 tygodni i obejmują zaczerwienienie oczu, uczucie piasku pod powiekami, świąd, pieczenie, łzawienie oraz wydzielinę. Może być wywołane przez czynniki alergiczne, infekcyjne (bakteryjne, wirusowe), niedobory filmu łzowego (zespół suchego oka), czynniki środowiskowe lub zaburzenia autoimmunologiczne.

• zapalenie błony śluzowej żołądka spowodowane zarzucaniem żółci

  Zapalenie błony śluzowej żołądka spowodowane zarzucaniem żółci (gastropatia refluksowa żółciowa) to stan chorobowy, w którym żółć z dwunastnicy cofa się do żołądka, powodując uszkodzenie i zapalenie jego błony śluzowej. Najczęściej występuje u pacjentów po zabiegach chirurgicznych w obrębie przewodu pokarmowego (szczególnie po resekcji żołądka, wagotomii, cholecystektomii) lub u osób z zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego. Pacjenci zgłaszają typowo ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty (często z domieszką żółci), uczucie pełności po posiłkach oraz zgagę.

• zakażenie układu moczowo-płciowego

  Zakażenie układu moczowo-płciowego (ZUM) to stan chorobowy wywołany przez patogeny, najczęściej bakterie, które kolonizują drogi moczowe i/lub narządy płciowe. Zakażenia te mogą dotyczyć dolnego odcinka układu moczowego (zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej) lub górnego odcinka (odmiedniczkowe zapalenie nerek). U kobiet ZUM występuje znacznie częściej ze względu na krótszą cewkę moczową, bliskie sąsiedztwo odbytu oraz zmiany hormonalne.

• obrzęk po zabiegu chirurgicznym

  Obrzęk po zabiegu chirurgicznym to fizjologiczna reakcja organizmu na uraz tkanek podczas operacji. Występuje najczęściej w ciągu pierwszych 48-72 godzin po zabiegu i jest spowodowany zwiększonym przepływem krwi i płynów do obszaru operowanego, co stanowi element procesu gojenia. W niektórych przypadkach obrzęk może być znaczny i powodować dyskomfort, ból oraz ograniczenie funkcji operowanej części ciała.

• obrzęk związany z inną chorobą wątroby

  Obrzęk związany z chorobą wątroby to nagromadzenie płynu w tkankach, które występuje jako powikłanie zaawansowanych chorób wątroby, najczęściej marskości. Patofizjologia tego zjawiska obejmuje nadciśnienie wrotne, hipoalbuminemię oraz zaburzenia hormonalne i metaboliczne. Obrzęki zwykle lokalizują się początkowo w okolicach kostek, a następnie mogą się rozprzestrzeniać w górę kończyn dolnych, często towarzysząc wodobrzuszu.

• obrzęk związany z nadciśnieniem wrotnym

  Obrzęk związany z nadciśnieniem wrotnym to stan patologiczny, w którym dochodzi do nadmiernego gromadzenia płynu w tkankach, najczęściej w obrębie kończyn dolnych oraz jamy brzusznej (wodobrzusze), wskutek zwiększonego ciśnienia w układzie żyły wrotnej. Nadciśnienie wrotne jest najczęściej konsekwencją marskości wątroby, ale może wynikać również z zakrzepicy żyły wrotnej, zespołu Budda-Chiariego czy schistosomatozy.

• obrzęk związany z niewyrównaną marskością wątroby

  Obrzęk związany z niewyrównaną marskością wątroby jest poważnym objawem zaawansowanej choroby wątroby, który występuje, gdy wątroba nie jest w stanie prawidłowo pełnić swoich funkcji. Marskość niewyrównana charakteryzuje się postępującym upośledzeniem funkcji wątroby oraz nadciśnieniem wrotnym, co prowadzi do retencji płynów i powstawania obrzęków, głównie w kończynach dolnych oraz w jamie brzusznej (wodobrzusze).

• puchlina brzuszna

  Puchlina brzuszna, czyli wodobrzusze (ascites), to patologiczne gromadzenie się płynu w jamie otrzewnej. Najczęstszą przyczyną jej występowania jest marskość wątroby (80% przypadków), ale może być także spowodowana niewydolnością serca, zespołem nerczycowym, nowotworami (szczególnie rakiem jajnika, trzustki, wątroby), gruźlicą otrzewnej czy zapaleniem trzustki. Wodobrzusze powstaje na skutek zaburzeń równowagi hydrostatycznej i onkotycznej, prowadzących do przesięku płynu do jamy otrzewnej.

• obrzęk spowodowany zespołem nerczycowym

  Obrzęk spowodowany zespołem nerczycowym to stan kliniczny charakteryzujący się nadmiernym gromadzeniem płynów w tkankach, wynikający z zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej w przebiegu zespołu nerczycowego. Zespół nerczycowy rozwija się na skutek uszkodzenia błony filtracyjnej kłębuszków nerkowych, co prowadzi do masywnego białkomoczu (>3,5g/dobę), hipoalbuminemii, hiperlipidemii oraz obrzęków. Obrzęki w zespole nerczycowym najczęściej lokalizują się w okolicach kostek, kończyn dolnych, okolicy krzyżowej, a w cięższych przypadkach mogą obejmować również powłoki brzuszne, narządy płciowe i twarz.

• przewlekła skurczowa niewydolność serca

  Przewlekła skurczowa niewydolność serca to stan chorobowy, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Charakteryzuje się obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (zwykle poniżej 40%), co jest wynikiem upośledzenia kurczliwości mięśnia sercowego. Do najczęstszych przyczyn należą choroba niedokrwienna serca, przebyty zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatia rozstrzeniowa, nadciśnienie tętnicze oraz wady zastawkowe serca.

• ciężki epizod depresyjny w dużych zaburzeniach depresyjnych

  Ciężki epizod depresyjny w dużych zaburzeniach depresyjnych (MDD – Major Depressive Disorder) stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się głębokim obniżeniem nastroju, utratą zainteresowania lub przyjemności z większości aktywności, znacznym spadkiem energii oraz zaburzeniami snu i apetytu. Pacjenci doświadczają również poczucia bezwartościowości, nadmiernego poczucia winy, trudności z koncentracją oraz myśli samobójczych. Rozpoznanie wymaga występowania objawów przez co najmniej dwa tygodnie, z istotnym upośledzeniem funkcjonowania społecznego i zawodowego.

• zapobieganie nawrotom epizodu depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej

  Zapobieganie nawrotom epizodu depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej stanowi kluczowy element terapii u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową (ChAD). Choroba dwubiegunowa charakteryzuje się występowaniem naprzemiennych epizodów depresji i manii/hipomanii, a fazy depresyjne często są dłuższe, trudniejsze w leczeniu i mają większy wpływ na jakość życia pacjentów niż fazy maniakalne.

• zapobieganie nawrotom epizodu maniakalnego w przebiegu choroby dwubiegunowej

  Zapobieganie nawrotom epizodu maniakalnego w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD) stanowi kluczowy element długoterminowej strategii terapeutycznej. Nawroty epizodów maniakalnych charakteryzują się wzmożonym nastrojem, zwiększoną energią, zmniejszoną potrzebą snu, nadmierną pewnością siebie oraz impulsywnością, co znacząco wpływa na funkcjonowanie społeczne i zawodowe pacjenta.

• duży epizod depresyjny w przebiegu choroby dwubiegunowej

  Duży epizod depresyjny w przebiegu choroby dwubiegunowej to stan klinicznie istotnego obniżenia nastroju, występujący u pacjentów ze zdiagnozowaną chorobą afektywną dwubiegunową. Charakteryzuje się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności (anhedonią), spadkiem energii, zaburzeniami snu (najczęściej hipersomnią), zmianami apetytu, spowolnieniem psychoruchowym, trudnościami z koncentracją oraz myślami samobójczymi. W przeciwieństwie do depresji jednobiegunowej, pacjenci mają w wywiadzie epizody maniakalne, hipomaniakalne lub mieszane.

• hiperlipidemia złożona mieszana

  Hiperlipidemia złożona mieszana (mieszana hiperlipoproteinemia) to zaburzenie gospodarki lipidowej charakteryzujące się podwyższonym stężeniem zarówno cholesterolu całkowitego, jak i trójglicerydów we krwi. Stan ten może mieć podłoże genetyczne (rodzinne) lub być nabytym w wyniku nieprawidłowej diety, trybu życia, chorób towarzyszących lub stosowanych leków. Hiperlipidemia mieszana jest szczególnie istotna klinicznie, ponieważ znacząco zwiększa ryzyko rozwoju miażdżycy i chorób sercowo-naczyniowych.

• profilaktyka zakażenia grzybiczego u pacjentów z przedłużającą się neutropenią

  Profilaktyka zakażenia grzybiczego u pacjentów z przedłużającą się neutropenią jest kluczowym elementem opieki nad pacjentami onkologicznymi i hematologicznymi. Neutropenia, definiowana jako zmniejszenie liczby neutrofili poniżej 500/mm³, szczególnie gdy trwa dłużej niż 7-10 dni, znacząco zwiększa ryzyko inwazyjnych zakażeń grzybiczych, głównie wywołanych przez Candida spp. i Aspergillus spp.

• ból pourazowy stawów

  Ból pourazowy stawów to dolegliwość, która występuje w następstwie różnego rodzaju urazów, takich jak skręcenia, zwichnięcia, naciągnięcia, stłuczenia czy złamania w obrębie struktur stawowych. Jest to częsta przyczyna zgłaszania się pacjentów do lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej oraz na oddziały ratunkowe. Dotyczy przede wszystkim stawów kolanowych, skokowych, barkowych oraz nadgarstkowych, które są najbardziej narażone na urazy mechaniczne.

• ból pourazowy mięśni

  Ból pourazowy mięśni to zespół objawów bólowych powstałych w wyniku urazu mechanicznego tkanek mięśniowych. Może występować po nadmiernym wysiłku fizycznym, bezpośrednim urazie (stłuczenie, naciągnięcie, naderwanie włókien mięśniowych) lub długotrwałym przeciążeniu struktur mięśniowych. Charakteryzuje się miejscowym bólem, obrzękiem, ograniczeniem ruchomości oraz osłabieniem siły mięśniowej w obszarze objętym urazem.

• podostry toczeń skórny

  Podostry toczeń skórny (ang. Subacute Cutaneous Lupus Erythematosus, SCLE) to wariant tocznia rumieniowatego, który charakteryzuje się występowaniem zmian skórnych bez poważnego zajęcia narządów wewnętrznych. Zmiany skórne w SCLE mają charakter niebliznowaciający, występują głównie w miejscach eksponowanych na światło słoneczne (twarz, dekolt, ramiona, grzbiety dłoni) i mają postać rumieniowych, łuszczących się, obrączkowatych lub tarczkowatych wykwitów. Choroba może być indukowana przez leki, ekspozycję na promieniowanie UV lub występować jako idiopatyczna.

• toczeń rumieniowaty dyskoidalny

  Toczeń rumieniowaty dyskoidalny (DLE – Discoid Lupus Erythematosus) to przewlekła dermatoza autoimmunologiczna, będąca skórną odmianą tocznia rumieniowatego, która nie zajmuje narządów wewnętrznych. Charakteryzuje się występowaniem dobrze odgraniczonych, rumieniowych, łuszczących się zmian skórnych, zwykle zlokalizowanych na twarzy, owłosionej skórze głowy i uszach. Zmiany te mają tendencję do centralnego bliznowacenia i mogą prowadzić do trwałej utraty włosów (łysienia bliznowaciejącego).

• choroba błony śluzowej

  Choroba błony śluzowej to szerokie pojęcie obejmujące różne schorzenia dotyczące błon śluzowych wyściełających przewód pokarmowy, drogi oddechowe, drogi moczowe oraz narządy płciowe. Najczęściej spotykane stany chorobowe to zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (stomatitis), zapalenie błony śluzowej żołądka (gastritis), zapalenie błony śluzowej jelit (enteritis) oraz zapalenie błony śluzowej oskrzeli (bronchitis).

• śródmiąższowa choroba płuc

  Śródmiąższowa choroba płuc (ILD) to heterogenna grupa schorzeń charakteryzujących się procesem zapalnym i/lub włóknieniem tkanki śródmiąższowej płuc. Zaburzenia te prowadzą do upośledzenia wymiany gazowej, zmniejszenia podatności płuc oraz stopniowego pogarszania się funkcji oddechowej. Najczęstszą postacią jest idiopatyczne włóknienie płuc (IPF), ale choroba może być również związana z chorobami tkanki łącznej, ekspozycją zawodową, lekami czy infekcjami.

• wysiłkowy skurcz oskrzeli

  Wysiłkowy skurcz oskrzeli (ang. exercise-induced bronchoconstriction, EIB) to stan, w którym dochodzi do zwężenia dróg oddechowych podczas lub po intensywnym wysiłku fizycznym. Objawia się dusznością, świszczącym oddechem, kaszlem oraz uciskiem w klatce piersiowej, które pojawiają się zwykle w trakcie lub w ciągu 5-20 minut po zakończeniu wysiłku. Stan ten występuje u 80-90% pacjentów z astmą, ale może także dotyczyć osób bez rozpoznanej choroby, szczególnie sportowców uprawiających dyscypliny wytrzymałościowe.

• przewlekła astma oskrzelowa umiarkowana

  Przewlekła astma oskrzelowa umiarkowana to przewlekła choroba zapalna dróg oddechowych charakteryzująca się okresowo występującymi objawami takimi jak duszność, świszczący oddech, ucisk w klatce piersiowej oraz kaszel. W astmie umiarkowanej objawy występują częściej niż w postaci łagodnej – zazwyczaj kilka razy w tygodniu, mogą zaburzać sen i codzienne aktywności pacjenta. Wartości FEV1 (natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa) mieści się zazwyczaj w przedziale 60-80% wartości należnej.

• przewlekła astma oskrzelowa łagodna

  Przewlekła astma oskrzelowa łagodna to przewlekła choroba zapalna dróg oddechowych charakteryzująca się nawracającymi epizodami świszczącego oddechu, duszności, uczucia ściskania w klatce piersiowej oraz kaszlu. W postaci łagodnej objawy występują rzadziej niż dwa razy w tygodniu, a zaostrzenia nocne nie częściej niż dwa razy w miesiącu. Pacjenci z łagodną astmą zazwyczaj nie doświadczają znacznych ograniczeń w codziennej aktywności, a wartości spirometryczne (FEV1 lub PEF) utrzymują się powyżej 80% wartości należnej.

• otępienie u pacjentów z idiopatyczną chorobą Parkinsona

  Otępienie u pacjentów z idiopatyczną chorobą Parkinsona (PDD – Parkinson’s Disease Dementia) jest częstym powikłaniem neurologicznym, które występuje u około 30-40% chorych z długotrwałą chorobą Parkinsona. Charakteryzuje się ono postępującym pogorszeniem funkcji poznawczych, w tym zaburzeniami pamięci, uwagi, funkcji wykonawczych, zdolności wzrokowo-przestrzennych oraz spowolnieniem myślenia. Otępienie zwykle pojawia się po kilku latach trwania choroby Parkinsona i jest związane z rozprzestrzenianiem się ciał Lewy’ego w korze mózgowej.

• zaostrzenie choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa

  Zaostrzenie choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa to stan, w którym objawy przewlekłej choroby zwyrodnieniowej stawów kręgosłupa nasilają się, powodując znaczny ból, ograniczenie ruchomości oraz czasem promieniowanie bólu do kończyn. Zaostrzenie najczęściej występuje po przeciążeniu fizycznym, niewłaściwym ruchu, długotrwałym przyjmowaniu niekorzystnej pozycji ciała lub na skutek przebywania w wilgotnym i chłodnym środowisku.

• reumatoidalny stan zapalny kręgosłupa

  Reumatoidalny stan zapalny kręgosłupa, często określany jako zapalenie stawów kręgosłupa w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS), to poważne powikłanie ogólnoustrojowej choroby autoimmunologicznej. Stan ten charakteryzuje się przewlekłym zapaleniem stawów kręgosłupa, szczególnie w odcinku szyjnym, co może prowadzić do niestabilności i deformacji kręgosłupa.

• obrzęk spowodowany niewydolnością wątroby

  Obrzęk spowodowany niewydolnością wątroby, zwany także obrzękiem wodobrzusznym lub ascites, to gromadzenie się płynu w jamie brzusznej jako konsekwencja zaburzonej funkcji wątroby. Pojawia się najczęściej w przebiegu marskości wątroby, ale może towarzyszyć również innym schorzeniom, takim jak nowotwory wątroby, zastoinowa niewydolność serca czy zakrzepica żyły wrotnej. W patofizjologii kluczową rolę odgrywa nadciśnienie wrotne, hipoalbuminemia oraz wtórny hiperaldosteronizm.

• obrzęk spowodowany przewlekłą niewydolnością nerek

  Obrzęki spowodowane przewlekłą niewydolnością nerek (PNN) to powszechne powikłanie u pacjentów z zaawansowaną chorobą nerek. Występują one na skutek zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, głównie z powodu upośledzenia wydalania sodu i wody przez uszkodzone nerki. Klinicznie obrzęki te najczęściej lokalizują się w okolicach kostek, stóp, a w cięższych przypadkach mogą obejmować także kończyny dolne, okolice krzyżową oraz prowadzić do wodobrzusza.