Leksykon wskazań

Wskazania, strona 42 z 169

• mikroalbuminuria w przebiegu cukrzycy

  Mikroalbuminuria w przebiegu cukrzycy to stan charakteryzujący się zwiększonym wydalaniem albumin z moczem (30-300 mg/dobę lub 20-200 μg/min), będący wczesnym markerem uszkodzenia nerek w cukrzycy. Pojawia się zwykle po 5-10 latach trwania cukrzycy i poprzedza jawny białkomocz oraz rozwój nefropatii cukrzycowej. Mikroalbuminuria jest nie tylko wskaźnikiem uszkodzenia nerek, ale także niezależnym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.

• zaburzenie wzroku o podłożu naczyniowym

  Zaburzenia wzroku o podłożu naczyniowym to grupa schorzeń wynikających z nieprawidłowości w ukrwieniu tkanek oka. Obejmują one m.in. retinopatię cukrzycową, zakrzep żyły lub tętnicy siatkówki, wysiękową postać zwyrodnienia plamki żółtej (AMD) czy retinopatię nadciśnieniową. Kluczowym elementem patofizjologii jest uszkodzenie naczyń krwionośnych siatkówki, co prowadzi do niedokrwienia, obrzęku lub krwawień w obrębie tkanek oka.

• hipowolemia spowodowana nagłą utratą krwi

  Hipowolemia spowodowana nagłą utratą krwi to stan zmniejszenia objętości krwi krążącej, który może prowadzić do wstrząsu hipowolemicznego. Występuje najczęściej w wyniku masywnych krwotoków zewnętrznych lub wewnętrznych, spowodowanych urazami, operacjami chirurgicznymi, powikłaniami położniczymi (np. odklejenie łożyska, pęknięcie macicy), krwawieniami z przewodu pokarmowego czy pęknięciem tętniaka. Charakterystyczne objawy to bladość, ochłodzenie skóry, tachykardia, hipotensja, zmniejszone wypełnienie żył szyjnych oraz oliguria.

• odzębowe zapalenie kości szczęki i żuchwy

  Odzębowe zapalenie kości szczęki i żuchwy (łac. osteomyelitis odontogenes) to zakażenie kości szczęki lub żuchwy, które rozwija się na skutek infekcji pochodzenia zębowego. Najczęściej występuje jako powikłanie nieleczonego lub nieprawidłowo leczonego zapalenia miazgi zębowej, zapalenia tkanek okołowierzchołkowych lub następstwo powikłań po ekstrakcji zęba. Infekcja rozprzestrzenia się z zęba lub tkanek przyzębia do kości, powodując jej stan zapalny i destrukcję.

• zakażenie w obrębie zęba

  Zakażenie w obrębie zęba, inaczej infekcja zębopochodna, to stan chorobowy wywołany przez drobnoustroje, które kolonizują tkanki zęba lub tkanki okołowierzchołkowe. Najczęściej powstaje jako powikłanie nieleczonej próchnicy, urazu zęba lub nieprawidłowo przeprowadzonego leczenia kanałowego. Zakażenie może obejmować miazgę zęba (pulpitis), tkanki okołowierzchołkowe (periodontitis apicalis) lub rozszerzać się na okoliczne tkanki, prowadząc do ropni, ropowic czy zapalenia kości.

• opryszczka narządów płciowych

  Opryszczka narządów płciowych to zakażenie wywoływane głównie przez wirusa opryszczki pospolitej typu 2 (HSV-2), rzadziej typu 1 (HSV-1). Schorzenie to objawia się bolesnymi pęcherzykami i owrzodzeniami na narządach płciowych, które mogą być poprzedzone uczuciem pieczenia, swędzenia lub mrowienia. Pierwotne zakażenie jest zwykle najbardziej dotkliwe i może towarzyszyć mu gorączka, powiększenie węzłów chłonnych oraz ogólne złe samopoczucie.

• łagodzenie objawów odstawienia nikotyny

  Łagodzenie objawów odstawienia nikotyny to proces terapeutyczny mający na celu zmniejszenie dyskomfortu towarzyszącego zaprzestaniu palenia tytoniu. Objawy odstawienia obejmują najczęściej: silne pragnienie zapalenia papierosa (głód nikotynowy), drażliwość, niepokój, problemy z koncentracją, bezsenność, zwiększony apetyt oraz zaburzenia nastroju. Objawy te pojawiają się zazwyczaj w ciągu pierwszych 24-48 godzin od zaprzestania palenia i mogą utrzymywać się przez kilka tygodni.

• zapalenie kontaktowe skóry

  Zapalenie kontaktowe skóry (kontaktowe zapalenie skóry, wyprysk kontaktowy) to stan zapalny skóry wywołany przez kontakt z czynnikiem drażniącym lub alergenem. Wyróżniamy dwa główne typy: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry (ACD), będące reakcją nadwrażliwości typu IV, oraz kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia (ICD), stanowiące reakcję toksyczną niezależną od układu immunologicznego.

• cukrzyca typu 2 z powikłaniami nerkowymi z mikroalbuminurią

  Cukrzyca typu 2 z powikłaniami nerkowymi z mikroalbuminurią to stan, w którym pacjent z cukrzycą typu 2 doświadcza wczesnej fazy nefropatii cukrzycowej. Mikroalbuminuria oznacza zwiększone wydalanie albumin z moczem (30-300 mg/dobę), co jest wczesnym wskaźnikiem uszkodzenia nerek. To powikłanie pojawia się zazwyczaj po kilku latach trwania cukrzycy, a jego obecność zwiększa ryzyko progresji do jawnej nefropatii, a także wskazuje na podwyższone ryzyko sercowo-naczyniowe.

• zaburzenie czynnościowe dróg żółciowych

  Zaburzenia czynnościowe dróg żółciowych to zespół objawów wynikających z dysfunkcji pęcherzyka żółciowego i/lub zwieracza Oddiego, które występują przy braku zmian strukturalnych tych narządów. Manifestują się one najczęściej jako nawracający ból w prawym podżebrzu lub nadbrzuszu, który może promieniować do pleców lub prawej łopatki. Dolegliwości bólowe zwykle nasilają się po spożyciu tłustych pokarmów i mogą towarzyszyć im nudności, wzdęcia oraz uczucie pełności.

• ostra choroba wątroby

  Ostra choroba wątroby to szybko postępujące uszkodzenie miąższu wątrobowego, które może wystąpić u pacjentów bez wcześniejszej choroby wątroby. Najczęstszymi przyczynami są infekcje wirusowe (HAV, HBV, HCV, HEV), toksyny (alkohol, grzyby), leki (paracetamol, niektóre antybiotyki, leki przeciwgrzybicze) oraz zaburzenia autoimmunologiczne. Klinicznie objawia się żółtaczką, bólem brzucha, nudnościami, wymiotami, a w ciężkich przypadkach encefalopatią wątrobową i zaburzeniami krzepnięcia.

• choroba Pageta kości

  Choroba Pageta kości to przewlekłe schorzenie szkieletu charakteryzujące się nieprawidłową przebudową tkanki kostnej. W pierwszej fazie choroby dominuje nadmierna resorpcja kości przez osteoklasty, a następnie dochodzi do chaotycznej odbudowy kości, prowadzącej do powstania tkanki kostnej o nieprawidłowej strukturze i obniżonej wytrzymałości. Choroba najczęściej występuje u osób po 55. roku życia, częściej u mężczyzn, a jej częstość wzrasta z wiekiem.

• przerzut nowotworowy do kości

  Przerzuty nowotworowe do kości to stan, w którym komórki rakowe z pierwotnego guza migrują do tkanki kostnej, tworząc tam wtórne ogniska choroby. Najczęściej do przerzutów do kości dochodzi w przebiegu raka piersi, prostaty, płuc, nerki oraz szpiczaka mnogiego. Przerzuty te mogą mieć charakter osteolityczny (niszczący strukturę kości), osteoblastyczny (powodujący nadmierny rozrost tkanki kostnej) lub mieszany.

• zespół suchego oka

  Zespół suchego oka (ZSO) to wieloczynnikowa choroba powierzchni oka charakteryzująca się utratą homeostazy filmu łzowego, której towarzyszą objawy oczne, takie jak dyskomfort, pieczenie, swędzenie, zaczerwienienie i niewyraźne widzenie. Występuje, gdy produkcja łez jest niewystarczająca lub gdy łzy parują zbyt szybko. Przyczyny ZSO mogą być związane z wiekiem, czynnikami środowiskowymi (klimatyzacja, praca przy komputerze), chorobami ogólnoustrojowymi (np. zespół Sjögrena, cukrzyca), stosowaniem niektórych leków (np. leki przeciwhistaminowe, antydepresanty) czy noszeniem soczewek kontaktowych.

• ostry suchy kaszel

  Ostry suchy kaszel to objaw charakteryzujący się nagłym początkiem i brakiem odkrztuszania wydzieliny. Najczęściej jest związany z infekcjami górnych dróg oddechowych, takimi jak przeziębienie czy zapalenie oskrzeli, ale może być również spowodowany przez alergię, astmę, refluks żołądkowo-przełykowy lub działanie niektórych leków (szczególnie inhibitorów ACE). W przypadku infekcji wirusowych suchy kaszel może utrzymywać się nawet do kilku tygodni po ustąpieniu innych objawów.

• odwodnienie hipotoniczne

  Odwodnienie hipotoniczne to stan zmniejszenia całkowitej ilości wody w organizmie, któremu towarzyszy obniżenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia). Występuje, gdy utrata płynów jest połączona z nieproporcjonalnie większą utratą elektrolitów, zwłaszcza sodu, lub gdy organizm przyjmuje zbyt dużo wody w stosunku do elektrolitów. Najczęstsze przyczyny to nadmierne pocenie, biegunka, wymioty, choroby nerek, niewłaściwe nawadnianie (np. wyłącznie wodą bez elektrolitów), a także niektóre leki, zwłaszcza diuretyki.

• rakowiak

  Rakowiak to nowotwór neuroendokrynny, który najczęściej rozwija się w układzie pokarmowym (głównie w jelicie cienkim i wyrostku robaczkowym) oraz w płucach. Guzy te wydzielają różne substancje biologicznie czynne, przede wszystkim serotoninę, które mogą powodować charakterystyczny zespół objawów (zespół rakowiaka) obejmujący napadowe zaczerwienienie skóry, biegunkę, bóle brzucha oraz objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego i oddechowego.

• skaleczenie

  Skaleczenie to powierzchowne uszkodzenie ciągłości skóry, najczęściej spowodowane ostrym przedmiotem. Choć zazwyczaj jest to drobny uraz, wymaga właściwego postępowania, aby zapobiec zakażeniu i zapewnić prawidłowe gojenie. Skaleczenia występują najczęściej na kończynach, szczególnie dłoniach i palcach, i mogą być liniowe, nieregularne lub punktowe w zależności od mechanizmu urazu.

• przewlekłe drożdżakowe zakażenie skóry i błon śluzowych

  Przewlekłe drożdżakowe zakażenie skóry i błon śluzowych (kandydoza przewlekła) to schorzenie wywoływane najczęściej przez grzyby z rodzaju Candida, przede wszystkim Candida albicans. Zakażenie to może dotyczyć różnych okolic ciała, w tym jamy ustnej, gardła, przełyku, narządów płciowych, fałdów skórnych oraz paznokci. Przewlekły charakter zakażenia definiuje się jako utrzymywanie się objawów przez okres dłuższy niż miesiąc lub występowanie częstych nawrotów.

• drożdżakowe zakażenie przełyku

  Drożdżakowe zakażenie przełyku, znane również jako kandydoza przełyku, to infekcja grzybicza wywoływana najczęściej przez Candida albicans. Schorzenie to charakteryzuje się stanem zapalnym błony śluzowej przełyku, co objawia się bólem, trudnościami w przełykaniu (dysfagią), uczuciem pieczenia za mostkiem oraz niekiedy krwawieniem. Najczęściej występuje u pacjentów z osłabioną odpornością, w tym u osób z HIV/AIDS, pacjentów onkologicznych, poddawanych chemioterapii, leczonych długotrwale antybiotykami lub steroidami oraz u diabetyków.

• drożdżakowe zakażenie gardła

  Drożdżakowe zakażenie gardła to stan zapalny wywoływany najczęściej przez grzyby z rodzaju Candida, głównie Candida albicans. Schorzenie to manifestuje się białymi lub żółtawymi nalotami na błonie śluzowej gardła, którym towarzyszy ból, trudności w przełykaniu oraz uczucie pieczenia. Zakażenie to występuje szczególnie często u osób z obniżoną odpornością, pacjentów stosujących antybiotyki, kortykosteroidy, chorych na cukrzycę oraz u osób używających inhalatorów steroidowych.

• zakażenie grzybicze

  Zakażenie grzybicze (grzybica) to choroba wywoływana przez grzyby patogenne, które mogą atakować różne części ciała: skórę, błony śluzowe, paznokcie, włosy, a także narządy wewnętrzne. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są dermatofity, drożdżaki z rodzaju Candida oraz grzyby pleśniowe. Zakażenia grzybicze mogą występować zarówno u osób immunokompetentnych, jak i immunoniekompetentnych, przy czym u tych drugich przebiegają ciężej i często mają charakter uogólniony.

• nierzeżączkowe zakażenie narządów rodnych

  Nierzeżączkowe zakażenie narządów rodnych (NZNR) to grupa zakażeń układu moczowo-płciowego wywołanych przez patogeny inne niż dwoinka rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae). Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są Chlamydia trachomatis, Mycoplasma genitalium, Ureaplasma urealyticum oraz bakterie beztlenowe. NZNR może dotyczyć szyjki macicy (zapalenie szyjki macicy), endometrium (zapalenie błony śluzowej macicy), jajowodów i jajników (zapalenie przydatków) oraz okolicznych tkanek miednicy mniejszej.

• zakażenie bakteryjne

  Zakażenie bakteryjne to infekcja wywołana przez bakterie, które wniknęły do organizmu, namnożyły się i wywołały reakcję obronną. Zakażenia te mogą dotyczyć różnych układów i narządów, takich jak drogi oddechowe, moczowe, przewód pokarmowy czy skóra. Rozpoznanie zakażenia bakteryjnego opiera się na objawach klinicznych, badaniach laboratoryjnych (m.in. podwyższony poziom białka C-reaktywnego, leukocytoza), posiewach mikrobiologicznych oraz ocenie skuteczności zastosowanego leczenia.

• ból mięśniowo-szkieletowy

  Ból mięśniowo-szkieletowy to dolegliwość dotycząca układu ruchu, obejmująca ból pochodzący z mięśni, ścięgien, więzadeł, kości lub stawów. Może występować jako ból ostry, będący wynikiem urazu lub przeciążenia, lub jako ból przewlekły, związany z chorobami reumatycznymi, zwyrodnieniowymi czy metabolicznymi. Najczęstszymi przyczynami bólu mięśniowo-szkieletowego są urazy sportowe, przeciążenia zawodowe, choroby zwyrodnieniowe stawów, zapalenia stawów, fibromialgia czy miopatie.

• drożdżyca błon śluzowych narządów płciowych

  Drożdżyca błon śluzowych narządów płciowych to infekcja grzybicza wywoływana najczęściej przez drożdżaki z rodzaju Candida, przede wszystkim Candida albicans. Schorzenie to występuje znacznie częściej u kobiet (kandydoza pochwy i sromu) niż u mężczyzn (kandydoza żołędzi i napletka). Szacuje się, że około 75% kobiet przynajmniej raz w życiu doświadcza epizodu drożdżycy pochwy, a u 40-50% dochodzi do nawrotów.

• przedwczesne dojrzewanie płciowe pochodzenia ośrodkowego

  Przedwczesne dojrzewanie płciowe pochodzenia ośrodkowego (CPP – Central Precocious Puberty) to stan charakteryzujący się przedwczesną aktywacją osi podwzgórze-przysadka-gonady, prowadzący do pojawienia się drugorzędowych cech płciowych przed 8. rokiem życia u dziewcząt i przed 9. rokiem życia u chłopców. Proces ten wynika z przedwczesnego uwolnienia gonadoliberyny (GnRH) z podwzgórza, co stymuluje przysadkę do wydzielania gonadotropin FSH i LH, a te z kolei pobudzają produkcję hormonów płciowych w gonadach.

• powikłania zakrzepowo-zatorowe

  Powikłania zakrzepowo-zatorowe to grupa stanów chorobowych wynikających z tworzenia się zakrzepów krwi w układzie naczyniowym, które mogą prowadzić do zatoru w różnych narządach. Najczęstsze postaci tych powikłań to żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (obejmująca zakrzepicę żył głębokich i zatorowość płucną) oraz zatory tętnicze (m.in. udar niedokrwienny mózgu czy zawał mięśnia sercowego).

• stabilna niewydolność serca z zaburzeniem czynności skurczowej lewej komory

  Stabilna niewydolność serca z zaburzeniem czynności skurczowej lewej komory to stan kliniczny, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Zaburzenie czynności skurczowej lewej komory (obniżona frakcja wyrzutowa lewej komory, HFrEF) występuje, gdy frakcja wyrzutowa lewej komory jest mniejsza niż 40%. Stan ten charakteryzuje się objawami takimi jak duszność wysiłkowa, zmęczenie, obrzęki kończyn dolnych, ale w formie stabilnej, co oznacza, że objawy nie nasilają się i nie wymagają hospitalizacji.

• ból o silnym natężeniu

  Ból o silnym natężeniu to dolegliwość charakteryzująca się wysoką intensywnością odczuwania bólu, która znacząco zaburza funkcjonowanie pacjenta i wymaga pilnej interwencji medycznej. Silny ból może występować w przebiegu różnych schorzeń, takich jak urazy, choroby nowotworowe, zapalenia, kolki nerkowe, zawał mięśnia sercowego czy migreny. Oceny natężenia bólu dokonuje się najczęściej za pomocą skali VAS (Visual Analogue Scale), gdzie ból o silnym natężeniu oznacza wartości powyżej 7 w 10-stopniowej skali.

• ostre bóle mięśniowo-stawowe

  Ostre bóle mięśniowo-stawowe to dolegliwości, które mogą pojawiać się nagle i mieć różnorodne podłoże. Najczęściej są wynikiem urazów, przeciążeń, stanów zapalnych stawów lub mięśni, chorób reumatycznych lub infekcji. Charakteryzują się intensywnym bólem, obrzękiem, ograniczeniem ruchomości stawów oraz niekiedy zaczerwienieniem i uciepleniem skóry nad zmienioną chorobowo okolicą.

• stan alergiczny

  Stan alergiczny to ogólne określenie reakcji nadwrażliwości organizmu na określone substancje (alergeny), które u większości osób nie wywołują żadnych objawów. Objawy stanu alergicznego mogą obejmować: wysypkę, świąd skóry, obrzęk, kichanie, katar, łzawienie oczu, duszność, a w najcięższych przypadkach wstrząs anafilaktyczny. Stany alergiczne mogą być sezonowe (np. alergia na pyłki roślin) lub całoroczne (np. alergia na roztocza kurzu domowego).

• łagodne zaburzenia układu moczowego

  Łagodne zaburzenia układu moczowego obejmują szereg dolegliwości związanych z funkcjonowaniem dróg moczowych, które nie wynikają z poważnych chorób strukturalnych czy nowotworowych. Najczęściej występują w postaci łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) u mężczyzn lub zaburzeń czynnościowych pęcherza moczowego u obu płci. W przypadku BPH dochodzi do powiększenia prostaty, co powoduje ucisk na cewkę moczową i prowadzi do objawów takich jak częste oddawanie moczu (szczególnie w nocy), słaby strumień moczu, uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza oraz trudności z rozpoczęciem mikcji.

• profilaktyka osteoporozy

  Profilaktyka osteoporozy to kompleksowe działania mające na celu zapobieganie rozwojowi osteoporozy, choroby charakteryzującej się zmniejszeniem gęstości mineralnej kości, co prowadzi do zwiększonego ryzyka złamań. Działania profilaktyczne powinny być rozpoczynane już w młodym wieku, ponieważ szczytowa masa kostna jest osiągana około 25-30 roku życia, a następnie stopniowo maleje.

• okresowa trudność z zasypianiem

  Okresowa trudność z zasypianiem to problem, który dotyka wielu pacjentów, charakteryzujący się sporadycznym występowaniem kłopotów z inicjacją snu. Występuje najczęściej w sytuacjach stresowych, przy zmianach trybu życia, w podróży (jet lag) lub podczas okresów wzmożonego napięcia psychicznego. W odróżnieniu od przewlekłej bezsenności, ma charakter przejściowy i zwykle nie trwa dłużej niż kilka tygodni.

• sedacja w oddziale intensywnej opieki medycznej

  Sedacja w oddziale intensywnej opieki medycznej (OIOM) to procedura medyczna polegająca na farmakologicznym wywołaniu stanu uspokojenia, zniesienia lęku i dyskomfortu u pacjentów wymagających intensywnego leczenia. Jest to niezbędny element postępowania u pacjentów wentylowanych mechanicznie, z zaburzeniami świadomości, pobudzonych psychoruchowo, czy cierpiących silny ból.

• uporczywa agresja w przebiegu zaburzenia zachowania u dziecka w wieku od 5 lat i młodzieży ze sprawnością intelektualną poniżej przeciętnej bądź upośledzeniem umysłowym

  Uporczywa agresja w przebiegu zaburzenia zachowania u dzieci i młodzieży stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne. Występuje ona jako objaw zaburzeń zachowania (F91 wg ICD-10), charakteryzując się powtarzalnym i utrwalonym wzorcem zachowań antyspołecznych, agresywnych lub buntowniczych. U pacjentów ze sprawnością intelektualną poniżej przeciętnej lub z upośledzeniem umysłowym problem ten może być szczególnie trudny do opanowania ze względu na ograniczone możliwości poznawcze i trudności w samokontroli.

• kandydoza błon śluzowych zewnętrznych narządów płciowych

  Kandydoza błon śluzowych zewnętrznych narządów płciowych to zakażenie grzybicze wywołane najczęściej przez drożdżaki z rodzaju Candida, głównie Candida albicans. Schorzenie to występuje powszechnie, szczególnie u kobiet – szacuje się, że nawet 75% kobiet doświadcza co najmniej jednego epizodu grzybicy pochwy i sromu w ciągu życia. U mężczyzn kandydoza objawia się najczęściej jako zapalenie żołędzi i napletka.

• zapobieganie odrzucaniu przeszczepu po allogenicznej transplantacji szpiku

  Zapobieganie odrzucaniu przeszczepu po allogenicznej transplantacji szpiku (allo-HSCT) to kluczowy element opieki potransplantacyjnej. Odrzucenie przeszczepu może nastąpić, gdy układ immunologiczny biorcy rozpoznaje komórki dawcy jako obce i niszczy je, lub gdy przeszczepione komórki dawcy atakują tkanki biorcy (choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, GvHD). Wskazanie to dotyczy pacjentów poddawanych transplantacji szpiku z powodu chorób hematologicznych, takich jak białaczki, chłoniaki, zespoły mielodysplastyczne czy niedokrwistości aplastyczne.

• grzybica nieowłosionej skóry

  Grzybica nieowłosionej skóry to infekcja grzybicza dotycząca powierzchni skóry pozbawionej owłosienia. Najczęściej wywołują ją dermatofity (głównie z rodzaju Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton), drożdżaki (Candida) lub pleśnie. Choroba objawia się typowymi rumieniowymi, złuszczającymi się zmianami o charakterystycznym obrączkowatym kształcie z wyraźnie zaznaczonym brzegiem. Pacjenci często skarżą się na świąd i pieczenie w miejscu zakażenia.

• grzybica krocza

  Grzybica krocza (łac. tinea cruris) to infekcja grzybicza obejmująca okolice pachwin, krocza oraz niekiedy okolicę odbytu i pośladków. Najczęstszym czynnikiem etiologicznym są dermatofity, przede wszystkim z rodzaju Trichophyton (T. rubrum, T. mentagrophytes) oraz Epidermophyton floccosum. Choroba występuje głównie u mężczyzn, zwłaszcza z nadwagą, nadmierną potliwością lub cukrzycą.

• zgaga z powodu nadkwaśności

  Zgaga z powodu nadkwaśności to bardzo powszechny problem, objawiający się uczuciem pieczenia w przełyku, które może promieniować do gardła. Występuje najczęściej po obfitych lub tłustych posiłkach, w pozycji leżącej, podczas schylania się oraz w okresie ciąży. Powstaje wskutek zarzucania treści żołądkowej (refluksu) do przełyku, co prowadzi do podrażnienia błony śluzowej przełyku przez kwas solny.

• zarzucanie wsteczne treści żołądka do przełyku w przebiegu przepukliny rozworu przełykowego przepony

  Zarzucanie wsteczne treści żołądka do przełyku w przebiegu przepukliny rozworu przełykowego przepony to stan, w którym dochodzi do refluksu żołądkowo-przełykowego spowodowanego przemieszczeniem się części żołądka przez rozwór przełykowy przepony do klatki piersiowej. Jest to jedna z najczęstszych przyczyn choroby refluksowej przełyku (GERD). Przepuklina rozworu przełykowego osłabia dolny zwieracz przełyku, umożliwiając kwasowi żołądkowemu i innym treściom przedostawanie się z powrotem do przełyku, co prowadzi do typowych objawów takich jak zgaga, regurgitacja, ból w klatce piersiowej oraz trudności w połykaniu.

• zakrzepica żył głębokich w wywiadzie

  Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) w wywiadzie jest istotnym czynnikiem ryzyka nawrotu choroby zakrzepowo-zatorowej. Pacjenci, którzy przebyli epizod ZŻG, są obciążeni zwiększonym ryzykiem ponownego wystąpienia zakrzepicy, szczególnie w ciągu pierwszych 6-12 miesięcy po zakończeniu standardowej terapii przeciwkrzepliwej. Ryzyko nawrotu szacuje się na około 10% w pierwszym roku i około 30% w ciągu 5 lat po przebytym epizodzie.

• grzybica skóry owłosionej

  Grzybica skóry owłosionej (tinea capitis) to infekcja grzybicza dotycząca skóry owłosionej głowy, brwi i rzęs, wywoływana najczęściej przez dermatofity z rodzaju Trichophyton i Microsporum. Choroba ta występuje głównie u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym, rzadziej u dorosłych. Zakażenie szerzy się przez bezpośredni kontakt z chorym człowiekiem lub zwierzęciem, a także przez przedmioty skażone elementami grzybni lub zarodnikami.

• zakażenie płucno-oskrzelowe w przebiegu rozstrzeni oskrzeli

  Zakażenie płucno-oskrzelowe w przebiegu rozstrzeni oskrzeli to stan zapalny dróg oddechowych, który rozwija się w obrębie już patologicznie poszerzonych oskrzeli. Rozstrzenie oskrzeli (bronchiektazje) są przewlekłym schorzeniem charakteryzującym się nieodwracalnym poszerzeniem oskrzeli, w których dochodzi do zalegania wydzieliny i powtarzających się infekcji. Zakażenia płucno-oskrzelowe w tym przypadku są szczególnie trudne do leczenia ze względu na zmienioną anatomię dróg oddechowych i upośledzone mechanizmy oczyszczania.

• zespół Zollingera i Ellisona

  Zespół Zollingera-Ellisona (ZES) to rzadkie schorzenie charakteryzujące się nadmiernym wydzielaniem gastryny, najczęściej spowodowanym przez guz neuroendokrynny trzustki lub dwunastnicy – gastrinoma. Prowadzi to do hipersekrecji kwasu żołądkowego, co skutkuje ciężką chorobą wrzodową górnego odcinka przewodu pokarmowego, refluksem żołądkowo-przełykowym oraz biegunką i zespołem złego wchłaniania.

• wyprysk u dzieci

  Wyprysk u dzieci, znany także jako atopowe zapalenie skóry lub egzema dziecięca, to przewlekła choroba zapalna skóry charakteryzująca się swędzącymi, zaczerwienionymi i suchymi zmianami skórnymi. Występuje najczęściej u niemowląt i małych dzieci, często rozpoczynając się w okresie niemowlęcym. Szacuje się, że dotyczy około 10-20% dzieci w krajach rozwiniętych, przy czym u większości objawy ustępują przed okresem dojrzewania.

• wyprysk niealergiczny

  Wyprysk niealergiczny, znany również jako wyprysk endogenny lub wyprysk konstytucjonalny, to przewlekła zapalna choroba skóry, która nie jest spowodowana reakcją alergiczną na czynniki zewnętrzne. W przeciwieństwie do wyprysku alergicznego, wyprysk niealergiczny rozwija się z powodu wewnętrznych predyspozycji organizmu, zaburzeń układu immunologicznego lub dysfunkcji bariery naskórkowej.

• łagodny stan zapalny błony śluzowej jamy ustnej

  Łagodny stan zapalny błony śluzowej jamy ustnej, określany jako stomatitis, to schorzenie charakteryzujące się zaczerwienieniem, obrzękiem i niekiedy drobnymi owrzodzeniami błony śluzowej jamy ustnej. Występuje najczęściej jako reakcja na czynniki drażniące, takie jak ostre pokarmy, niewłaściwa higiena jamy ustnej, urazy mechaniczne, reakcje alergiczne lub jako skutek uboczny niektórych leków czy radioterapii. Charakterystycznymi objawami są pieczenie, dyskomfort podczas spożywania pokarmów, zwiększona wrażliwość na temperaturę oraz niekiedy nieświeży oddech.