drożdżakowe zakażenie przełyku
Wskazanie

Drożdżakowe zakażenie przełyku, znane również jako kandydoza przełyku, to infekcja grzybicza wywoływana najczęściej przez Candida albicans. Schorzenie to charakteryzuje się stanem zapalnym błony śluzowej przełyku, co objawia się bólem, trudnościami w przełykaniu (dysfagią), uczuciem pieczenia za mostkiem oraz niekiedy krwawieniem. Najczęściej występuje u pacjentów z osłabioną odpornością, w tym u osób z HIV/AIDS, pacjentów onkologicznych, poddawanych chemioterapii, leczonych długotrwale antybiotykami lub steroidami oraz u diabetyków.

W leczeniu drożdżakowego zakażenia przełyku stosuje się przede wszystkim leki przeciwgrzybicze. W Polsce dostępne są preparaty zarówno do stosowania miejscowego, jak i ogólnoustrojowego. Wśród leków doustnych stosuje się: flukonazol (Diflucan, Flukonazol, Flucofast), itrakonazol (Orungal, Itrax), posakonazol (Noxafil) oraz worykonazol (VFEND). W przypadkach opornych na azole można zastosować echinokandyny, takie jak kaspofungina (Cancidas) czy anidulafungina (Ecalta), które podawane są dożylnie.

Największą trudnością w leczeniu drożdżakowego zakażenia przełyku jest narastająca oporność Candida spp. na leki przeciwgrzybicze, szczególnie u pacjentów z nawracającymi infekcjami. Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie pacjentów z głęboką immunosupresją, u których infekcje mają cięższy przebieg i mogą prowadzić do rozwoju kandydemii (obecności drożdżaków we krwi). U tych pacjentów często konieczne jest przedłużone leczenie oraz stosowanie terapii sekwencyjnej z wykorzystaniem różnych grup leków przeciwgrzybiczych.

Istotnym elementem terapii jest również identyfikacja i leczenie chorób podstawowych, które predysponują do rozwoju kandydozy przełyku. W przypadku pacjentów z HIV konieczne jest wdrożenie lub optymalizacja terapii antyretrowirusowej. U diabetyków niezbędna jest kontrola glikemii, a u pacjentów stosujących steroidy – rozważenie zmniejszenia ich dawki, jeśli to możliwe. Profilaktyka nawrotów obejmuje okresowe podawanie leków przeciwgrzybiczych u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka oraz edukację w zakresie diety i stylu życia.