kokcydioidomykoza
Wskazanie

Kokcydioidomykoza (grzybica kokcydioidalna) to choroba grzybicza wywoływana przez grzyby z rodzaju Coccidioides (C. immitis, C. posadasii). Infekcja ta występuje głównie w rejonach półpustynnych i pustynnych Ameryki Północnej i Południowej, szczególnie w tzw. „dolinie gorączki” (Valley Fever) w Kalifornii i Arizonie. Do zakażenia dochodzi poprzez wdychanie zarodników grzyba unoszących się w powietrzu.

Obraz kliniczny kokcydioidomykozy jest zróżnicowany. U około 60% zakażonych osób choroba przebiega bezobjawowo. U pozostałych pacjentów może rozwinąć się pierwotna postać płucna przypominająca grypę lub atypowe zapalenie płuc, z objawami takimi jak gorączka, kaszel, bóle w klatce piersiowej i zmęczenie. W około 5% przypadków dochodzi do rozsiewu zakażenia z zajęciem skóry, kości, stawów i opon mózgowo-rdzeniowych, co stanowi zagrożenie życia.

W leczeniu kokcydioidomykozy stosuje się leki przeciwgrzybicze. W przypadkach łagodnych, samoograniczających się postaci płucnych, leczenie może nie być konieczne. W cięższych postaciach lub u pacjentów z grup ryzyka (np. z immunosupresją) stosuje się azole, takie jak flukonazol (Flukonazol, Flucofast, Flucoric), itrakonazol (Itragen, Orungal) lub nowsze triazole jak posakonazol (Noxafil, Posaconazole) i worykonazol (Voriconazole). W najcięższych przypadkach podaje się amfoterycynę B (Ambisome, Fungizone).

Największe trudności w leczeniu kokcydioidomykozy wynikają z kilku czynników. Po pierwsze, diagnostyka bywa opóźniona ze względu na niespecyficzne objawy, które mogą być mylone z innymi infekcjami dróg oddechowych. Po drugie, leczenie jest długotrwałe – w przypadku postaci rozsianej lub mózgowej może trwać miesiące lub lata, a nawet do końca życia u pacjentów z immunosupresją. Dodatkowo, terapia lekami przeciwgrzybiczymi wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi i interakcjami lekowymi. Szczególnie trudne jest leczenie pacjentów z zajęciem ośrodkowego układu nerwowego ze względu na słabą penetrację leków przez barierę krew-mózg.

Nawroty choroby są częste, zwłaszcza po przerwaniu terapii, co wymaga regularnego monitorowania pacjentów. U osób z ciężką immunosupresją rokowanie może być poważne, z wysoką śmiertelnością w przypadku rozsianej postaci choroby. Z tego powodu u pacjentów z grup ryzyka, przebywających w rejonach endemicznych, zaleca się wdrożenie profilaktyki przeciwgrzybiczej.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl