hipowolemia spowodowana nagłą utratą krwi
Wskazanie
Hipowolemia spowodowana nagłą utratą krwi to stan zmniejszenia objętości krwi krążącej, który może prowadzić do wstrząsu hipowolemicznego. Występuje najczęściej w wyniku masywnych krwotoków zewnętrznych lub wewnętrznych, spowodowanych urazami, operacjami chirurgicznymi, powikłaniami położniczymi (np. odklejenie łożyska, pęknięcie macicy), krwawieniami z przewodu pokarmowego czy pęknięciem tętniaka. Charakterystyczne objawy to bladość, ochłodzenie skóry, tachykardia, hipotensja, zmniejszone wypełnienie żył szyjnych oraz oliguria.
Leczenie hipowolemii spowodowanej nagłą utratą krwi wymaga szybkiego przywrócenia objętości wewnątrznaczyniowej. W pierwszej kolejności stosuje się płyny krwiozastępcze jak krystaloidy (0,9% NaCl, płyn Ringera) oraz koloidy (np. HES – hydroksyetylowana skrobia). W Polsce dostępne są preparaty takie jak Sterofundin, Optilyte, Plasmalyte, Volulyte czy Tetraspan. W przypadku utraty znacznej ilości krwi konieczne jest przetoczenie preparatów krwiopochodnych – koncentratu krwinek czerwonych (KKCz), osocza świeżo mrożonego (FFP) czy koncentratu płytek krwi. Niekiedy stosuje się też czynniki krzepnięcia, jak Novoseven czy Haemocomplettan.
Równolegle z uzupełnianiem płynów konieczne jest zwalczanie przyczyny krwawienia i stosowanie leków podtrzymujących funkcje życiowe. W ciężkiej hipowolemii stosuje się leki wazopresyjne, jak noradrenalina (Levonor), adrenalina (Adrenalina WZF) czy dopamina (Dopaminum Hydrochloricum). W przypadkach masywnych krwotoków stosuje się także kwas traneksamowy (Exacyl, Amca) w celu zahamowania fibrynolizy.
Największe trudności w leczeniu pacjentów z hipowolemią spowodowaną nagłą utratą krwi to konieczność natychmiastowego działania, trudności z szybkim dostępem do preparatów krwi i ryzyko wystąpienia koagulopatii. Wyzwaniem jest też właściwe oszacowanie stopnia utraty krwi, gdyż często objawy kliniczne pojawiają się z opóźnieniem. Dodatkowe komplikacje stanowią zaburzenia elektrolitowe, kwasica metaboliczna oraz hipotermia, które mogą pogłębiać zaburzenia krzepnięcia. U pacjentów leczonych przeciwkrzepliwie (Warfin, Sintrom, Xarelto, Pradaxa, Eliquis) opanowanie krwawienia może być szczególnie trudne i wymagać stosowania specyficznych antidotów lub koncentratów czynników krzepnięcia.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Voluven 10% – Roztwór do infuzji – 10% + 0,9%
Roztwór do infuzji zawierający 10% poli(O-2-hydroksyetylo)skrobię otrzymywaną ze skrobi kukurydzianej oraz 0,9% chlorek sodu. Preparat zawiera także elektrolity: sód i chlorki, co wpływa na jego właściwości osmotyczne. Stosowany jest w leczeniu hipowolemii wywołanej nagłą utratą krwi, zwłaszcza gdy podanie krystaloidów okazuje się niewystarczające. Ma postać przezroczystego do lekko żółtego roztworu przeznaczonego do infuzji dożylnej.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Volulyte 6% – Roztwór do infuzji – –
Jest to roztwór do infuzji zawierający poli(O-2-hydroksyetylo)skrobię oraz elektrolity, takie jak sód, potas, magnez i chlorki. Preparat stosuje się w leczeniu hipowolemii spowodowanej nagłą utratą krwi, szczególnie gdy leczenie krystaloidami jest niewystarczające. Substancja czynna to skrobia kukurydziana o określonym stopniu podstawienia i masie cząsteczkowej. Roztwór ma właściwości izotoniczne i jest stosowany do wyrównywania objętości płynów ustrojowych.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Tetraspan 60 mg/ml HES roztwór do infuzji – Roztwór do infuzji – 60 mg/ml
Roztwór do infuzji zawierający hydroksyetyloskrobię oraz elektrolity takie jak sód, potas, wapń i magnez. Preparat stosowany jest w leczeniu hipowolemii spowodowanej nagłą utratą krwi, zwłaszcza gdy leczenie za pomocą krystaloidów okazuje się niewystarczające. Hydroksyetyloskrobia działa jako środek zwiększający objętość osocza, co wspomaga układ krążenia. Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i ma zrównoważone pH z odpowiednią osmolarnością.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku