Leki w grupie
„koloidy”

Koloidy to preparaty stosowane do uzupełniania objętości wewnątrznaczyniowej, wykorzystywane głównie w leczeniu hipowolemii, wstrząsu i zaburzeń hemodynamicznych. W przeciwieństwie do krystaloidów, koloidy zawierają duże cząsteczki (o masie cząsteczkowej >10 000 Da), które pozostają w przestrzeni wewnątrznaczyniowej znacznie dłużej, zapewniając trwalsze zwiększenie objętości krwi krążącej.

Mechanizm działania koloidów opiera się na ich właściwościach osmotycznych. Duże cząsteczki zwiększają ciśnienie onkotyczne osocza, co prowadzi do przemieszczania się płynu z przestrzeni pozanaczyniowej do naczyń, skutecznie zwiększając objętość krwi krążącej. Jeden litr koloidu może zwiększyć objętość osocza o około 700-1000 ml, w porównaniu do 200-300 ml przy zastosowaniu krystaloidów.

Koloidy można podzielić na naturalne (albuminy) i syntetyczne (hydroksyetylowana skrobia, dekstrany, żelatyny). Albumina występuje w stężeniach 5%, 20% i 25% (Albumina ludzka, Alburex, Flexbumin). Hydroksyetylowana skrobia (HES) dostępna jest w różnych masach cząsteczkowych i stopniach substytucji (Voluven, Tetraspan, Volulyte). Żelatyny (Gelaspan, Geloplasma) mają stosunkowo krótki czas działania. Dekstrany (Dekstran 40, Dekstran 70) są obecnie rzadziej stosowane ze względu na ryzyko reakcji alergicznych.

Największą zaletą koloidów jest ich zdolność do szybkiego i efektywnego uzupełnienia objętości wewnątrznaczyniowej przy użyciu mniejszej objętości płynu w porównaniu do krystaloidów. Jest to szczególnie istotne w stanach wstrząsu, podczas operacji z dużą utratą krwi oraz w przypadkach, gdy należy unikać przewodnienia. Koloidy utrzymują się dłużej w krążeniu, co zmniejsza częstotliwość podawania kolejnych dawek.

Stosowanie koloidów wiąże się jednak z istotnymi zagrożeniami. Hydroksyetylowana skrobia może powodować uszkodzenie nerek, zaburzenia krzepnięcia i świąd. Z tego powodu jej stosowanie zostało znacznie ograniczone w ostatnich latach, szczególnie u pacjentów krytycznie chorych i z posocznicą. Wszystkie koloidy mogą wywoływać reakcje anafilaktyczne, przy czym ryzyko to jest największe w przypadku dekstranów. Ponadto, wykazano, że koloidy mogą zwiększać śmiertelność u pacjentów w stanie krytycznym, co doprowadziło do preferencyjnego stosowania krystaloidów w wielu sytuacjach klinicznych.

Wybór odpowiedniego koloidu powinien uwzględniać indywidualną sytuację kliniczną pacjenta, potencjalne korzyści i ryzyko. Obecnie najczęściej stosowanym koloidem są preparaty albuminy, szczególnie u pacjentów z hipoalbuminemią, chorobami wątroby lub w stanach, gdy inne koloidy są przeciwwskazane.

Lista leków w tej grupie

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl