uzupełnienie i utrzymanie odpowiedniej objętości krwi krążącej
Wskazanie

Uzupełnienie i utrzymanie odpowiedniej objętości krwi krążącej to kluczowe zadanie w leczeniu pacjentów z hipowolemią, czyli zmniejszoną objętością krwi krążącej. Stan ten może być wynikiem różnych przyczyn, takich jak krwawienia (urazowe, operacyjne, poporodowe), oparzenia, biegunki, wymioty, odwodnienie czy nadmierna diureza. Objawy hipowolemii obejmują tachykardię, hipotensję, osłabienie, zawroty głowy, bladość skóry, oligurię oraz zaburzenia świadomości.

W leczeniu stosuje się przede wszystkim płyny infuzyjne. W Polsce dostępne są krystaloidy (np. 0,9% NaCl, płyn Ringera, PWE), stosowane jako pierwsza linia leczenia, oraz koloidy (np. preparaty żelatyny – Gelaspan, Geloplasma; hydroksyetylowana skrobia – Voluven, Volulyte; albuminy – Albunorm, Flexbumin). W przypadku krwawień konieczne może być przetoczenie preparatów krwiopochodnych, takich jak koncentrat krwinek czerwonych (KKCz), osocze świeżo mrożone (FFP) czy koncentrat krwinek płytkowych (KKP).

Największe trudności w leczeniu pacjentów wymagających uzupełnienia objętości krwi krążącej to określenie optymalnej ilości i rodzaju płynów oraz tempo ich podawania. Zbyt szybkie uzupełnienie może prowadzić do przewodnienia, obrzęku płuc i niewydolności serca, natomiast zbyt wolne – do przedłużającej się hipoperfuzji narządów i rozwoju niewydolności wielonarządowej. Dodatkowo wyzwaniem jest monitorowanie skuteczności terapii, szczególnie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak niewydolność serca czy nerek.

U pacjentów z masywnym krwawieniem trudnością jest również utrzymanie równowagi między podawaniem płynów a leków obkurczających naczynia oraz zapobieganie koagulopatii. W takich przypadkach konieczne jest stosowanie protokołów masywnych przetoczeń oraz leków przeciwfibrynolitycznych, jak kwas traneksamowy (Exacyl, Cyclokapron). U pacjentów z długotrwałą hipowolemią mogą wystąpić również zaburzenia elektrolitowe, które wymagają odpowiedniej korekty.