Leki w grupie
„roztwory albuminy ludzkiej”

Roztwory albuminy ludzkiej to preparaty zawierające oczyszczone białko osocza krwi – albuminę, która stanowi około 60% wszystkich białek osocza. Albumina pełni kluczową rolę w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego oraz transportu wielu substancji w organizmie, w tym leków, hormonów, bilirubiny, kwasów tłuszczowych i jonów metali.

Preparaty albuminy są dostępne w różnych stężeniach, najczęściej jako roztwory 5%, 20% i 25%. Roztwory o niższym stężeniu (5%) stosowane są głównie do uzupełnienia objętości wewnątrznaczyniowej, podczas gdy preparaty bardziej skoncentrowane (20-25%) używane są przede wszystkim do zwiększenia ciśnienia onkotycznego osocza.

Główne wskazania do stosowania roztworów albuminy ludzkiej obejmują: hipoalbuminemię, wstrząs hipowolemiczny, zespół nerczycowy, oparzenia, zabiegi plazmaferezy oraz profilaktykę i leczenie zespołu hiperstymulacji jajników. W hepatologii albumina stosowana jest w leczeniu zespołu wątrobowo-nerkowego oraz spontanicznego bakteryjnego zapalenia otrzewnej u pacjentów z marskością wątroby.

Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Albumin CSL 20%, Albunorm 5%, Albunorm 20%, Alburex 5, Alburex 20, Flexbumin 200 g/l, Human Albumin Grifols 20%, Human Albumin Kedrion 20% i Human Albumin Baxter 20%.

Zaletami stosowania roztworów albuminy ludzkiej są: szybkie działanie w przywracaniu objętości wewnątrznaczyniowej, długi okres półtrwania (około 21 dni), możliwość stosowania u pacjentów z przeciwwskazaniami do koloidów syntetycznych oraz zdolność do wiązania i transportu wielu substancji.

Należy jednak pamiętać o potencjalnych zagrożeniach związanych z podawaniem albuminy, takich jak: ryzyko reakcji nadwrażliwości (w tym anafilaksji), przeciążenie układu krążenia i obrzęk płuc przy zbyt szybkim podaniu, ryzyko przeniesienia czynników zakaźnych (choć obecnie minimalne dzięki zaawansowanym technikom inaktywacji wirusów), zaburzenia elektrolitowe oraz wysoki koszt terapii w porównaniu do krystaloidów.

Roztwory albuminy dzielą się na izotoniczne (5%) oraz hipertoniczne (20-25%). Izotoniczne roztwory albuminy wykorzystywane są głównie w leczeniu hipowolemii i wstrząsu, podczas gdy roztwory hipertoniczne stosuje się przede wszystkim w sytuacjach wymagających zwiększenia ciśnienia onkotycznego osocza, jak zespół nerczycowy czy marskość wątroby z wodobrzuszem.