Leksykon wskazań

Wskazania, strona 38 z 169

• wzdęcie jelit

  Wzdęcie jelit to stan, w którym dochodzi do nadmiernego gromadzenia się gazów w przewodzie pokarmowym, głównie w jelitach, co prowadzi do uczucia rozpierania, dyskomfortu, a często bólu brzucha. Jest to objaw wielu różnych schorzeń układu pokarmowego, choć może występować również jako dolegliwość czynnościowa. Wzdęcia są częstym objawem zespołu jelita drażliwego (IBS), nietolerancji pokarmowych (np. laktozy, fruktozy), zespołu rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego (SIBO), zaburzeń motoryki przewodu pokarmowego czy chorób zapalnych jelit.

• stan skurczowy mięśni gładkich przewodu pokarmowego

  Stan skurczowy mięśni gładkich przewodu pokarmowego (spazm) to patologiczne, nadmierne i długotrwałe skurcze mięśniówki gładkiej układu pokarmowego, które powodują silny ból, zaburzenia pasażu treści pokarmowej i dyskomfort pacjenta. Najczęściej dotyczy jelit, żołądka, przełyku, dróg żółciowych lub okrężnicy. Typowo występuje w zespole jelita drażliwego (IBS), chorobie refluksowej przełyku (GERD), kamicy żółciowej, wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego czy chorobie Leśniowskiego-Crohna.

• stan skurczowy mięśni gładkich dróg moczowych

  Stan skurczowy mięśni gładkich dróg moczowych to patologiczne zwiększenie napięcia mięśniowego w obrębie układu moczowego, co prowadzi do utrudnienia przepływu moczu i może powodować znaczny dyskomfort pacjenta. Występuje najczęściej w przebiegu kolki nerkowej, zapalenia dróg moczowych, po zabiegach urologicznych lub jako następstwo obecności złogów w drogach moczowych. Stan ten charakteryzuje się silnym, często nagłym bólem w okolicy lędźwiowej, promieniującym do pachwiny, któremu mogą towarzyszyć nudności, wymioty oraz krwiomocz.

• otępienie umiarkowane

  Otępienie umiarkowane to stan, w którym dochodzi do znaczącego upośledzenia funkcji poznawczych pacjenta, stanowiący pośrednie stadium między otępieniem łagodnym a ciężkim. Charakteryzuje się zaburzeniami pamięci, trudnościami w wykonywaniu codziennych czynności, problemami z rozpoznawaniem bliskich osób oraz dezorientacją przestrzenno-czasową. W tym stadium pacjenci wymagają już regularnego nadzoru, choć wciąż mogą wykonywać niektóre podstawowe czynności samodzielnie.

• otępienie łagodne

  Otępienie łagodne (łagodne zaburzenia poznawcze, MCI – Mild Cognitive Impairment) to stan pośredni między prawidłowym starzeniem się a otępieniem. Charakteryzuje się pogorszeniem funkcji poznawczych, które jest większe niż oczekiwane dla wieku i poziomu wykształcenia pacjenta, ale nie wpływa istotnie na codzienne funkcjonowanie. Pacjenci często zgłaszają problemy z pamięcią, trudności z koncentracją, planowaniem lub wykonywaniem złożonych zadań.

• choroba Dariera

  Choroba Dariera (dyskeratoza mieszkowa, choroba Dariera-White’a) to rzadkie, genetycznie uwarunkowane schorzenie skóry o charakterze autosomalnym dominującym, wywołane mutacją w genie ATP2A2 kodującym pompę wapniową SERCA2. Objawia się występowaniem hiperkeratotycznych, brązowo-żółtych grudek i blaszek, zlokalizowanych głównie w okolicach łojotokowych (twarz, szyja, klatka piersiowa, plecy), a także charakterystycznymi zmianami paznokciowymi i zmianami na błonach śluzowych.

• łuszczyca erytrodermiczna

  Łuszczyca erytrodermiczna to ciężka, zagrażająca życiu postać łuszczycy, charakteryzująca się zajęciem ponad 90% powierzchni skóry. Objawia się uogólnionym zaczerwienieniem (erytrodermią), złuszczaniem naskórka, świądem oraz bólem. Może wystąpić nagle jako pierwsza manifestacja łuszczycy lub rozwinąć się z istniejącej już łuszczycy plackowatej, np. w wyniku nagłego odstawienia leków systemowych, infekcji, działania niektórych leków czy nadmiernej ekspozycji na promieniowanie UV.

• czerwienica prawdziwa

  Czerwienica prawdziwa (łac. polycythemia vera) to przewlekła choroba mieloproliferacyjna charakteryzująca się zwiększoną produkcją erytrocytów, co prowadzi do wzrostu hematokrytu i lepkości krwi. Jest to rzadka choroba, dotykająca głównie osoby po 60. roku życia, częściej mężczyzn niż kobiet. W patogenezie kluczową rolę odgrywa mutacja genu JAK2 (JAK2V617F), którą stwierdza się u ponad 95% pacjentów.

• okołooperacyjna antybiotykoterapia profilaktyczna w przypadku biopsji przezodbytniczej gruczołu krokowego

  Okołooperacyjna antybiotykoterapia profilaktyczna w przypadku biopsji przezodbytniczej gruczołu krokowego stanowi istotny element postępowania medycznego, mający na celu zapobieganie powikłaniom infekcyjnym po zabiegu. Biopsja przezodbytnicza prostaty jest jedną z najczęściej wykonywanych procedur diagnostycznych w urologii, stosowaną przede wszystkim w przypadku podejrzenia raka gruczołu krokowego.

• samoistna plamica małopłytkowa

  Samoistna plamica małopłytkowa (ITP – immune thrombocytopenia) to choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się zmniejszoną liczbą płytek krwi (trombocytopenia) bez uchwytnej przyczyny. W ITP przeciwciała skierowane przeciwko własnym płytkom krwi prowadzą do ich niszczenia w śledzionie i wątrobie, a także zaburzają ich produkcję w szpiku kostnym. Głównym objawem choroby jest skłonność do krwawień, która manifestuje się jako wybroczyny skórne, krwawienia z dziąseł, przedłużające się krwawienia po drobnych urazach lub krwotoki z nosa.

• reakcje nadwrażliwości na leki

  Reakcje nadwrażliwości na leki to niepożądane odpowiedzi układu immunologicznego na substancje lecznicze, które mogą objawiać się w różnorodny sposób – od łagodnych wysypek skórnych po zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne. Występują one u około 10-20% hospitalizowanych pacjentów i stanowią istotny problem kliniczny. Reakcje te klasyfikuje się według mechanizmu powstawania na typy I-IV, zgodnie z klasyfikacją Gella i Coombsa.

• wrzód trawienny z zakażeniem Helicobacter pylori

  Wrzód trawienny z zakażeniem Helicobacter pylori stanowi częste schorzenie gastroenterologiczne, gdzie dochodzi do uszkodzenia błony śluzowej żołądka lub dwunastnicy w obecności bakterii H. pylori. Zakażenie tą bakterią jest główną przyczyną choroby wrzodowej, odpowiadając za około 70-90% wrzodów dwunastnicy i 60-80% wrzodów żołądka. Wrzód trawienny objawia się najczęściej bólem w nadbrzuszu, często występującym na czczo lub w nocy, nudnościami, wymiotami, a czasem krwawieniem z przewodu pokarmowego.

• ostre wrzodziejące zapalenie dziąseł

  Ostre wrzodziejące zapalenie dziąseł (ANUG, ang. acute necrotizing ulcerative gingivitis), znane również jako choroba Vincenta, jest bolesnym zakażeniem dziąseł charakteryzującym się martwicą brodawek dziąsłowych, krwawieniem oraz owrzodzeniami. Schorzenie to najczęściej występuje u osób z obniżoną odpornością, palących tytoń, doświadczających silnego stresu lub niedożywionych. Charakterystyczne objawy to silny ból dziąseł, nieprzyjemny zapach z ust (fetor ex ore), metaliczny smak, zwiększone wydzielanie śliny oraz trudności w przyjmowaniu pokarmów.

• zapalenie przymacicza

  Zapalenie przymacicza (łac. adnexitis) to stan zapalny obejmujący jajowody oraz jajniki, będący często wynikiem wstępującego zakażenia bakteryjnego. Schorzenie to może występować w formie ostrej lub przewlekłej i najczęściej dotyczy kobiet w wieku rozrodczym. Przyczyną zapalenia bywają zarówno bakterie tlenowe (E. coli, Staphylococcus, Streptococcus), jak i beztlenowe (Bacteroides, Peptostreptococcus) oraz patogeny przenoszone drogą płciową (Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhoeae).

• zakażenie bakteriami beztlenowymi

  Zakażenie bakteriami beztlenowymi dotyczy infekcji wywołanych przez drobnoustroje, które do swojego wzrostu wymagają środowiska o obniżonym lub zerowym stężeniu tlenu. Najczęściej występującymi beztlenowcami w praktyce klinicznej są bakterie z rodzaju Bacteroides, Prevotella, Clostridium, Peptostreptococcus oraz Fusobacterium. Zakażenia beztlenowe często rozwijają się w tkankach martwiczych, ropniach, ranach głębokich oraz miejscach o słabym ukrwieniu.

• nudności i wymioty

  Nudności i wymioty to powszechne objawy, które mogą towarzyszyć wielu schorzeniom, od infekcji żołądkowo-jelitowych, poprzez chorobę lokomocyjną, ciążę, skutki uboczne chemioterapii, aż po poważne zaburzenia neurologiczne. Nudności definiuje się jako nieprzyjemne uczucie potrzeby wymiotowania, natomiast wymioty to gwałtowne wyrzucenie zawartości żołądka przez usta, spowodowane silnymi skurczami mięśni brzucha.

• zapalenie w obrębie odcinka przedniego oka

  Zapalenie w obrębie odcinka przedniego oka obejmuje szereg stanów zapalnych dotyczących struktur przedniego segmentu gałki ocznej, takich jak spojówka, rogówka, tęczówka, ciało rzęskowe oraz przednia komora oka. Jest to częsta grupa schorzeń okulistycznych, która może być spowodowana przez czynniki infekcyjne (bakterie, wirusy, grzyby), alergiczne, autoimmunologiczne lub urazowe.

• całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa

  Całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa to przewlekłe schorzenie, charakteryzujące się występowaniem objawów przez cały rok, niezależnie od pory roku. W przeciwieństwie do sezonowego alergicznego nieżytu nosa, objawy są wywołane przez alergeny obecne w środowisku przez cały rok, takie jak roztocza kurzu domowego, pleśnie, sierść zwierząt domowych czy karaluchy. Typowe objawy to przewlekły wyciek z nosa, uczucie zatkania nosa, kichanie, świąd nosa i oczu oraz łzawienie.

• epizod depresyjny

  Epizod depresyjny to okres trwający co najmniej 2 tygodnie, podczas którego pacjent doświadcza obniżonego nastroju, utraty zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności (anhedonia). Towarzyszą temu zaburzenia snu, zmiany apetytu, spowolnienie psychoruchowe lub pobudzenie, zmęczenie, poczucie bezwartościowości, problemy z koncentracją oraz myśli samobójcze. Epizody depresyjne klasyfikuje się jako łagodne, umiarkowane lub ciężkie, zależnie od nasilenia objawów i wpływu na funkcjonowanie.

• przetoka jelita krętego

  Przetoka jelita krętego (fistula ilei) to nieprawidłowe połączenie między jelitem krętym a innym narządem, jamą ciała lub skórą, przez które dochodzi do patologicznego przechodzenia treści jelitowej. Najczęściej występuje jako powikłanie choroby Leśniowskiego-Crohna, gdzie dotyczy około 20-40% pacjentów w przebiegu choroby. Inne przyczyny to powikłania pooperacyjne, radioterapia, nowotwory, uraz lub infekcje w jamie brzusznej.

• wyprzenie

  Wyprzenie to stan zapalny skóry występujący najczęściej w miejscach, gdzie skóra styka się ze skórą, tworząc wilgotne i ciepłe środowisko. Dotyka głównie pacjentów z nadwagą, niemowlęta, osoby unieruchomione oraz pacjentów z nietrzymaniem moczu lub stolca. Najczęstsze lokalizacje to pachwiny, fałdy podpiersiowe, okolice pośladków, przestrzenie międzypalcowe oraz okolice pachowe.

• zaburzenie adaptacyjne

  Zaburzenie adaptacyjne to stan psychiczny, który rozwija się w odpowiedzi na identyfikowalny stresor lub zmiany życiowe, gdy reakcja emocjonalna lub behawioralna jest nieproporcjonalna lub znacząco zakłóca funkcjonowanie codzienne. Charakteryzuje się objawami takimi jak niepokój, obniżony nastrój, zaburzenia zachowania lub mieszanka tych symptomów, które zazwyczaj pojawiają się w ciągu 3 miesięcy od wystąpienia stresującego wydarzenia i nie trwają dłużej niż 6 miesięcy po ustąpieniu stresora.

• dysfunkcja autonomiczna

  Dysfunkcja autonomiczna (neuropatia autonomiczna) to zaburzenie polegające na nieprawidłowym funkcjonowaniu autonomicznego układu nerwowego, odpowiedzialnego za regulację mimowolnych funkcji organizmu, takich jak: ciśnienie krwi, rytm serca, pocenie się, trawienie czy funkcje pęcherza moczowego. Najczęstszymi przyczynami są cukrzyca, choroby neurodegeneracyjne (np. choroba Parkinsona), choroby autoimmunologiczne, zatrucia, urazy czy przyjmowanie niektórych leków.

• grzybica podeszwowa stóp

  Grzybica podeszwowa stóp (tinea pedis) to infekcja grzybicza skóry stóp, która najczęściej zajmuje przestrzenie międzypalcowe i podeszwy. Choroba wywoływana jest głównie przez dermatofity z rodzaju Trichophyton, rzadziej Epidermophyton i Microsporum. Typowe objawy to złuszczanie naskórka, zaczerwienienie, świąd, pieczenie oraz pęknięcia skóry, szczególnie między palcami i na podeszwach.

• niewielkie zranienie

  Niewielkie zranienia to uszkodzenia tkanek powierzchownych, które nie wymagają interwencji chirurgicznej, takie jak otarcia naskórka, zadrapania, niewielkie skaleczenia czy płytkie rany cięte. Stanowią one jedną z najczęstszych przyczyn wizyt pacjentów w gabinetach lekarskich oraz jeden z najczęstszych problemów, z którymi pacjenci radzą sobie samodzielnie.

• zespół Shwachmana-Diamonda

  Zespół Shwachmana-Diamonda (SDS) to rzadka choroba genetyczna dziedziczona autosomalnie recesywnie, charakteryzująca się niewydolnością zewnątrzwydzielniczą trzustki, nieprawidłowościami w układzie kostnym, zaburzeniami hematologicznymi oraz zwiększonym ryzykiem rozwoju nowotworów układu krwiotwórczego. Najczęściej zdiagnozowana jest w pierwszych latach życia dziecka, gdy pojawiają się objawy takie jak niedożywienie, biegunka tłuszczowa, niedobór masy ciała oraz nawracające infekcje.

• zwężenie przewodu żółciowego wspólnego

  Zwężenie przewodu żółciowego wspólnego (choledochus) to patologiczne zmniejszenie światła tego przewodu, prowadzące do zaburzeń odpływu żółci z wątroby i pęcherzyka żółciowego do dwunastnicy. Najczęstszymi przyczynami tego stanu są kamienie żółciowe, przewlekłe zapalenie trzustki, zmiany pooperacyjne po cholecystektomii, choroby nowotworowe (rak trzustki, brodawki Vatera, dróg żółciowych) oraz przewlekłe stany zapalne dróg żółciowych.

• stan po zespoleniu żołądkowo-jelitowym

  Stan po zespoleniu żołądkowo-jelitowym to sytuacja kliniczna, w której pacjent przeszedł zabieg operacyjny polegający na utworzeniu połączenia między żołądkiem a jelitem cienkim. Zabieg ten, nazywany najczęściej gastroenterostomią, wykonywany jest z różnych wskazań, m.in. w leczeniu choroby wrzodowej, nowotworów przewodu pokarmowego, zwężeń odźwiernika czy jako element bardziej złożonych procedur jak operacja Whipple’a czy operacje bariatryczne.

• stan po usunięciu żołądka

  Stan po usunięciu żołądka (postgastrektomia) to stan pacjenta po całkowitej resekcji żołądka (gastrektomii), zazwyczaj wykonywanej z powodu raka żołądka, rzadziej z powodu rozległego owrzodzenia lub innych chorób. Procedura ta prowadzi do połączenia przełyku bezpośrednio z jelitem cienkim, co powoduje szereg konsekwencji metabolicznych i fizjologicznych.

• zwłóknienie torbielowate

  Zwłóknienie torbielowate (mukowiscydoza) to genetyczna choroba wielonarządowa, spowodowana mutacją genu CFTR, która prowadzi do zaburzeń w transporcie jonów chlorkowych. W konsekwencji dochodzi do produkcji gęstego, lepkiego śluzu, który gromadzi się w drogach oddechowych, przewodzie pokarmowym i innych narządach.

• rzucawka

  Rzucawka to ciężkie powikłanie stanu przedrzucawkowego, charakteryzujące się wystąpieniem uogólnionych drgawek toniczno-klonicznych u kobiet w ciąży, typowo po 20. tygodniu lub w okresie połogu. Stan ten stanowi bezpośrednie zagrożenie życia zarówno dla matki, jak i płodu, wymagając natychmiastowej interwencji medycznej.

• przeszczepienie wątroby

  Przeszczepienie wątroby (transplantacja wątroby) to zabieg chirurgiczny polegający na zastąpieniu chorej wątroby pacjenta narządem pochodzącym od dawcy. Jest to procedura ratująca życie, wskazana w przypadku schyłkowej niewydolności wątroby, ostrej niewydolności wątroby, niektórych nowotworów wątroby (głównie pierwotnego raka wątrobowokomórkowego) oraz wrodzonych zaburzeń metabolicznych.

• przeszczepienie serca

  Przeszczepienie serca to zabieg chirurgiczny polegający na zastąpieniu uszkodzonego lub niewydolnego serca pacjenta zdrowym narządem od dawcy. Jest to procedura ratująca życie, stosowana u pacjentów z krańcową niewydolnością serca, u których wyczerpano inne metody leczenia. Głównymi wskazaniami do transplantacji są: kardiomiopatia rozstrzeniowa, choroba niedokrwienna serca z ciężką dysfunkcją lewej komory, złożone wady wrodzone serca niemożliwe do korekcji innymi metodami oraz zaawansowana niewydolność serca oporna na leczenie.

• przeszczepienie nerki

  Przeszczepienie nerki to procedura chirurgiczna polegająca na umieszczeniu zdrowej nerki od dawcy w ciele pacjenta z przewlekłą niewydolnością nerek. Jest to najczęściej wykonywany przeszczep narządu i uznawany za optymalną metodę leczenia schyłkowej niewydolności nerek. Wskazaniem do przeszczepienia jest zazwyczaj spadek filtracji kłębuszkowej (GFR) poniżej 15-20 ml/min/1,73m², choć kwalifikację można rozpocząć już przy GFR poniżej 30 ml/min/1,73m².

• niedrobnokomórkowy rak płuc

  Niedrobnokomórkowy rak płuc (NDRP) to najczęstszy typ raka płuc, stanowiący około 85% wszystkich przypadków tego nowotworu. Charakteryzuje się wolniejszym wzrostem i rozprzestrzenianiem się w porównaniu do drobnokomórkowego raka płuc. NDRP obejmuje trzy główne podtypy: rak płaskonabłonkowy, gruczolakorak oraz rak wielkokomórkowy, które różnią się budową histologiczną i profilem molekularnym.

• delirium tremens

  Delirium tremens (DT) to poważne, zagrażające życiu powikłanie nagłego odstawienia alkoholu, które rozwija się zwykle 48-72 godziny po zaprzestaniu lub znacznym ograniczeniu długotrwałego, intensywnego spożywania alkoholu. Charakteryzuje się ostrym zespołem majaczeniowym z obecnością splątania, drżenia, pobudzenia psychoruchowego, zaburzeń świadomości, halucynacji (najczęściej wzrokowych) oraz objawów autonomicznych: tachykardii, nadciśnienia, hipertermii i nadmiernej potliwości.

• majaczenie

  Majaczenie (delirium) to ostry zespół zaburzeń świadomości charakteryzujący się zaburzeniami uwagi, świadomości i funkcji poznawczych. Pojawia się nagle, zwykle w ciągu godzin lub dni, i ma tendencję do wahań w ciągu dnia. Majaczenie występuje najczęściej u osób starszych, pacjentów hospitalizowanych, szczególnie na oddziałach intensywnej terapii, oraz u osób z chorobami zagrażającymi życiu.

• osłabienie sprawności umysłowej

  Osłabienie sprawności umysłowej (deterioracja funkcji poznawczych) to stan charakteryzujący się pogorszeniem funkcjonowania intelektualnego oraz osłabieniem pamięci, koncentracji, zdolności do podejmowania decyzji i rozwiązywania problemów. Może występować jako część naturalnego procesu starzenia, ale znaczne pogorszenie funkcji poznawczych najczęściej związane jest ze schorzeniami neurodegeneracyjnymi, takimi jak choroba Alzheimera, demencja naczyniowa, choroba Parkinsona czy inne formy otępienia.

• osłabienie pamięci

  Osłabienie pamięci to dolegliwość polegająca na trudnościach z zapamiętywaniem nowych informacji, przywoływaniem wspomnień lub utrzymaniem uwagi. Może występować jako naturalny proces związany ze starzeniem się, ale również jako objaw chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, czy innych form otępienia. Czynnikami ryzyka są wiek, predyspozycje genetyczne, choroby naczyniowe, urazy głowy, a także przewlekły stres i depresja.

• hiperkalcemia

  Hiperkalcemia to stan podwyższonego stężenia wapnia w surowicy krwi powyżej 2,6 mmol/l (10,5 mg/dl). Najczęstszymi przyczynami hiperkalcemii są pierwotna nadczynność przytarczyc (około 50% przypadków) oraz nowotwory złośliwe (około 30% przypadków). Inne przyczyny to: przedawkowanie witaminy D, choroby ziarniniakowe (np. sarkoidoza), nadczynność tarczycy, długotrwałe unieruchomienie, zespół mleczno-alkaliczny oraz niektóre leki.

• świąd towarzyszący dermatozom

  Świąd towarzyszący dermatozom jest jednym z najczęstszych i najbardziej uciążliwych objawów chorób skóry. Charakteryzuje się nieprzyjemnym odczuciem, które wywołuje potrzebę drapania. Występuje w wielu schorzeniach dermatologicznych, takich jak atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, pokrzywka, liszaj płaski czy wyprysk kontaktowy. Świąd może być przewlekły (trwający powyżej 6 tygodni) lub ostry, a jego nasilenie często prowadzi do znacznego obniżenia jakości życia pacjentów.

• inhibitor czynnika von Willebranda

  Inhibitor czynnika von Willebranda to przeciwciało skierowane przeciwko czynnikowi von Willebranda (vWF), białku odgrywającemu kluczową rolę w procesie krzepnięcia krwi. Inhibitory te mogą pojawić się zarówno u pacjentów z chorobą von Willebranda (vWD) poddawanych terapii zastępczej, jak i spontanicznie u osób bez wcześniejszych zaburzeń krzepnięcia. Występowanie inhibitorów jest rzadkie, ale stanowi poważne powikłanie, prowadząc do nieskuteczności standardowego leczenia i zwiększonego ryzyka krwawień.

• nabyte inhibitory czynników XI

  Nabyte inhibitory czynnika XI to rzadkie zaburzenie krzepnięcia, charakteryzujące się pojawieniem się przeciwciał skierowanych przeciwko czynnikowi XI, co prowadzi do jego inaktywacji i w konsekwencji do zwiększonego ryzyka krwawień. W przeciwieństwie do wrodzonych niedoborów czynnika XI, inhibitory nabyte pojawiają się zazwyczaj u osób dorosłych, najczęściej w przebiegu chorób autoimmunologicznych (np. toczeń rumieniowaty układowy, zespół antyfosfolipidowy), nowotworów, po stosowaniu niektórych leków lub bez uchwytnej przyczyny.

• nabyte inhibitory czynników IX

  Nabyte inhibitory czynnika IX to patologiczne przeciwciała skierowane przeciwko czynnikowi IX krzepnięcia, które pojawiają się u osób nieobciążonych hemofilią B. Jest to rzadkie zaburzenie krzepnięcia nabyte, które charakteryzuje się zwiększonym ryzykiem krwawień i może prowadzić do poważnych powikłań.

• nabyte inhibitory czynników VIII

  Nabyte inhibitory czynnika VIII (nabyte hemofilie A) to rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu zaburzenia krzepnięcia, charakteryzujące się spontanicznym wytwarzaniem autoprzeciwciał (IgG) skierowanych przeciwko czynnikowi VIII krzepnięcia. W odróżnieniu od wrodzonej hemofilii A, nabyte inhibitory pojawiają się u osób bez wcześniejszych zaburzeń krzepnięcia, najczęściej u osób starszych (powyżej 60 roku życia) oraz kobiet w okresie okołoporodowym.

• hemofilia B powikłana obecnością inhibitora czynnika IX

  Hemofilia B powikłana obecnością inhibitora czynnika IX to rzadkie, lecz poważne schorzenie hematologiczne. Hemofilia B (choroba Christmasa) jest dziedziczną skazą krwotoczną spowodowaną niedoborem czynnika krzepnięcia IX. Powikłanie w postaci inhibitora (przeciwciała przeciwko czynnikowi IX) występuje u około 3-5% pacjentów z hemofilią B, najczęściej po ekspozycji na egzogenny czynnik IX stosowany w leczeniu.

• hemofilia A powikłana obecnością inhibitora czynnika VIII

  Hemofilia A powikłana obecnością inhibitora czynnika VIII to stan, w którym organizm pacjenta z hemofilią A wytwarza przeciwciała (inhibitory) neutralizujące egzogenny czynnik VIII, podawany w ramach leczenia podstawowego. Inhibitory powstają u około 25-30% pacjentów z ciężką postacią hemofilii A, zwykle w początkowym okresie leczenia (po kilku-kilkunastu ekspozycjach na czynnik VIII).

• krwotok spowodowany podaniem leku fibrynolitycznego

  Krwotok spowodowany podaniem leku fibrynolitycznego to poważne powikłanie terapii trombolitycznej, występujące jako konsekwencja nadmiernego rozpuszczenia skrzepów krwi. Leki fibrynolityczne, takie jak alteplaza, streptokinaza czy tenekteplaza, stosowane są w leczeniu stanów zakrzepowo-zatorowych (zawał serca, udar niedokrwienny mózgu, zatorowość płucna), jednak ich działanie może prowadzić do zaburzeń homeostazy i niekontrolowanego krwawienia.

• zabieg chirurgiczny dotyczący układu krążenia

  Zabiegi chirurgiczne dotyczące układu krążenia to szeroka grupa procedur medycznych mających na celu leczenie schorzeń serca i naczyń krwionośnych. Obejmują one zarówno klasyczne operacje kardiochirurgiczne, jak i mniej inwazyjne zabiegi wewnątrznaczyniowe. Wskazaniami do takich zabiegów są najczęściej choroba wieńcowa, wady zastawkowe serca, tętniaki aorty, zaburzenia rytmu serca oraz choroby naczyń obwodowych.

• zabieg chirurgiczny w obrębie klatki piersiowej

  Zabieg chirurgiczny w obrębie klatki piersiowej, nazywany torakotomią, obejmuje szereg procedur wykonywanych w celu diagnostyki lub leczenia schorzeń płuc, opłucnej, śródpiersia, przełyku czy serca. Wskazania do takich zabiegów są różnorodne i mogą obejmować: usunięcie guzów płuc, biopsję zmian w płucach, leczenie odmę opłucnową, drenaż ropniaka opłucnej, korekcję wad wrodzonych klatki piersiowej, czy operacje serca i dużych naczyń.