zapalenie przymacicza
Wskazanie

Zapalenie przymacicza (łac. adnexitis) to stan zapalny obejmujący jajowody oraz jajniki, będący często wynikiem wstępującego zakażenia bakteryjnego. Schorzenie to może występować w formie ostrej lub przewlekłej i najczęściej dotyczy kobiet w wieku rozrodczym. Przyczyną zapalenia bywają zarówno bakterie tlenowe (E. coli, Staphylococcus, Streptococcus), jak i beztlenowe (Bacteroides, Peptostreptococcus) oraz patogeny przenoszone drogą płciową (Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhoeae).

Objawy zapalenia przymacicza obejmują ból w podbrzuszu (często obustronny), gorączkę, nieprawidłowe krwawienia z dróg rodnych, upławy, ból podczas stosunku oraz zaburzenia miesiączkowania. W diagnostyce istotne znaczenie mają badanie ginekologiczne, badania laboratoryjne (podwyższone CRP, OB, leukocytoza) oraz badania obrazowe (USG przezpochwowe).

W leczeniu zapalenia przymacicza stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię empiryczną o szerokim spektrum działania. W Polsce wykorzystuje się preparaty takie jak: Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Metronidazol, Klindamycyna (Dalacin C), Doksycyklina (Unidox Solutab), czy Ciprofloksacyna (Cipronex). W terapii skojarzonej często stosuje się kombinację metronidazolu z cefalosporyną III generacji (np. Ceftriakson) lub fluorochinolonu z metronidazolem.

W ciężkich przypadkach wymagających hospitalizacji podaje się antybiotyki dożylnie, np. preparaty Tazocin (piperacylina z tazobaktamem) lub Invanz (ertapenem). Leczenie uzupełnia się lekami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi, takimi jak Ketonal, Paracetamol czy Ibuprom.

Największe trudności w leczeniu zapalenia przymacicza związane są z narastającą antybiotykoopornością patogenów, opóźnionym rozpoznaniem (szczególnie w przypadku zakażeń Chlamydia, które mogą przebiegać bezobjawowo), a także z nawrotowym charakterem schorzenia. Powikłania nieleczonego zapalenia przymacicza mogą być poważne i obejmują ropnie jajowodowo-jajnikowe, ropniaki jajowodów, zespół przewlekłego bólu miednicy mniejszej, a w zaawansowanych przypadkach – niepłodność wtórną wskutek zrostów i niedrożności jajowodów. Dlatego kluczowe znaczenie ma wczesna diagnostyka i odpowiednio dobrana antybiotykoterapia.