zakażenie okołopochwowe
Wskazanie

Zakażenie okołopochwowe to schorzenie obejmujące stan zapalny i infekcyjny tkanek otaczających pochwę, w tym sromu, przedsionka pochwy oraz gruczołów Bartholina i Skenego. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są bakterie tlenowe i beztlenowe, drożdżaki (głównie Candida albicans), rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis) oraz wirusy HSV. Zakażenia te mogą być pierwotne lub wtórne do istniejących już schorzeń, takich jak cukrzyca, obniżona odporność czy zaburzenia hormonalne.

W leczeniu zakażeń okołopochwowych stosuje się preparaty miejscowe oraz leki ogólnoustrojowe, w zależności od czynnika etiologicznego. W przypadku infekcji bakteryjnych zaleca się antybiotyki, takie jak Metronidazol (Metronidazol, Metronidazol Polpharma), Klindamycyna (Dalacin, Klimicin) w postaci kremów, globulek lub tabletek doustnych. Przy zakażeniach grzybiczych skuteczne są leki przeciwgrzybicze, np. Flukonazol (Fluconazole, Flukonazol, Flumycon), Natamycyna (Pimafucin), Klotrymazol (Clotrimazolum GSK, Canesten) w formie kremów, tabletek dopochwowych lub doustnych.

W przypadku zakażeń rzęsistkiem stosuje się preparaty zawierające metronidazol lub tynidazol (Tinidazolum), zarówno miejscowo, jak i ogólnie. Przy infekcjach wirusowych (np. HSV) pomocne są leki przeciwwirusowe, takie jak Acyklowir (Heviran, Zovirax) czy Walacyklowir (Valaciclovir, Valtrex).

Największymi trudnościami w leczeniu zakażeń okołopochwowych są nawroty, szczególnie w przypadku infekcji grzybiczych, które dotykają nawet 75% kobiet przynajmniej raz w życiu, a u 5-8% przechodzą w formę przewlekłą lub nawracającą. Wyzwaniem jest również wzrastająca oporność patogenów na leki przeciwdrobnoustrojowe, co wymaga czasem wielolekowej terapii. Istotnym problemem jest też nieprawidłowa samodiagnoza i samoleczenie, które mogą maskować objawy poważniejszych schorzeń, takich jak choroby przenoszone drogą płciową czy stany przedrakowe. Kluczowe znaczenie ma dokładna diagnostyka mikrobiologiczna przed wdrożeniem leczenia oraz edukacja pacjentek w zakresie higieny intymnej i czynników ryzyka nawrotów.