martwicze zapalenie płuca
Wskazanie

Martwicze zapalenie płuca to ciężka postać zapalenia płuc charakteryzująca się martwicą tkanki płucnej, tworzeniem jam (ropni) i rozpadem miąższu płuc. Najczęściej rozwija się jako powikłanie infekcji bakteryjnej, szczególnie wywołanej przez Klebsiella pneumoniae, Staphylococcus aureus, Pseudomonas aeruginosa czy bakterie beztlenowe. Czynnikami ryzyka są przewlekłe choroby płuc, immunosupresja, alkoholizm oraz aspiracja treści żołądkowej do płuc.

Objawy martwiczego zapalenia płuc obejmują wysoką gorączkę, kaszel z odkrztuszaniem ropnej, często cuchnącej plwociny, ból w klatce piersiowej, duszność oraz ogólne osłabienie. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (TK klatki piersiowej), które uwidaczniają obszary martwicy, oraz badaniach mikrobiologicznych plwociny, krwi lub materiału pobranego podczas bronchoskopii.

W leczeniu stosuje się antybiotykoterapię empiryczną o szerokim spektrum działania, którą następnie modyfikuje się w oparciu o wyniki posiewów. W Polsce najczęściej stosowane są połączenia antybiotyków takich jak: Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Invanz (ertapenem), często w skojarzeniu z Linezolid (linezolid) lub Targocid (teikoplanina) przy podejrzeniu MRSA. W przypadku infekcji beztlenowych dodaje się Metronidazol.

Największym wyzwaniem w leczeniu martwiczego zapalenia płuc jest narastająca antybiotykooporność patogenów, zwłaszcza w przypadku zakażeń szpitalnych. Dodatkową trudność stanowi penetracja antybiotyków do obszarów martwicy, gdzie ukrwienie jest upośledzone. W niektórych przypadkach konieczna jest interwencja chirurgiczna (drenaż jam ropni, rzadziej resekcja fragmentu płuca) lub drenaż przezskórny pod kontrolą TK. Leczenie jest długotrwałe, często wymaga hospitalizacji, a rokowanie zależy od rozległości zmian, wyjściowego stanu pacjenta oraz skuteczności terapii przeciwdrobnoustrojowej.