ropień jajowodowo-jajnikowy
Wskazanie

Ropień jajowodowo-jajnikowy to zagrażający życiu stan zapalny, będący najcięższą postacią zapalenia narządów miednicy mniejszej (PID). Powstaje w wyniku zakażenia dróg rodnych, które następnie rozprzestrzenia się wstępująco, obejmując jajowody, jajniki i okoliczne tkanki. Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za jego powstanie są bakterie beztlenowe, Neisseria gonorrhoeae, Chlamydia trachomatis oraz florą mieszana pochodzenia jelitowego.

Do czynników ryzyka rozwoju ropnia jajowodowo-jajnikowego należą: wielokrotne epizody PID w wywiadzie, liczne zmiany partnerów seksualnych, założona wkładka wewnątrzmaciczna, zabiegi chirurgiczne w obrębie narządów rodnych oraz stany obniżonej odporności. Pacjentki zgłaszają zwykle silny ból podbrzusza, gorączkę, nudności, wymioty oraz nieprawidłowe krwawienia z dróg rodnych.

W leczeniu ropnia jajowodowo-jajnikowego stosuje się początkowo terapię antybiotykową o szerokim spektrum działania. W Polsce najczęściej wykorzystuje się kombinacje leków takich jak: Biotaksym (cefotaksym), Klacid (klarytromycyna), Metronidazol, Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Tazocin (piperacylina z tazobaktamem) czy Clindamycin (klindamycyna). W ciężkich przypadkach stosuje się Meronem (meropenem) lub Invanz (ertapenem).

Największym wyzwaniem w leczeniu ropnia jajowodowo-jajnikowego jest konieczność interwencji chirurgicznej w przypadku braku odpowiedzi na antybiotykoterapię lub przy dużych rozmiarach ropnia. Zabieg może obejmować drenaż ropnia, salpingektomię (usunięcie jajowodu), owarektomię (usunięcie jajnika) lub w skrajnych przypadkach histerektomię (usunięcie macicy). Szczególnie trudne jest zachowanie funkcji rozrodczej u młodych kobiet, ponieważ nawet skuteczne leczenie często prowadzi do niedrożności jajowodów i niepłodności wtórnej.

Monitoring skuteczności leczenia wymaga regularnej oceny klinicznej i badań obrazowych (USG lub tomografia komputerowa). Powikłaniami nieleczonego ropnia jajowodowo-jajnikowego mogą być posocznica, zespół wstrząsu septycznego oraz zrosty pooperacyjne. Profilaktyka obejmuje wczesne rozpoznawanie i leczenie infekcji dróg rodnych, badania przesiewowe w kierunku chorób przenoszonych drogą płciową oraz stosowanie metod barierowych podczas kontaktów seksualnych.