rzęsistkowica układu moczowo-płciowego
Wskazanie

Rzęsistkowica układu moczowo-płciowego to choroba pasożytnicza wywoływana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis. U kobiet infekcja najczęściej obejmuje pochwę, szyjkę macicy i cewkę moczową, powodując zapalenie pochwy z charakterystyczną, pienistą, zielonkawą wydzieliną o nieprzyjemnym zapachu, świąd, pieczenie oraz ból podczas stosunku. U mężczyzn rzęsistek może wywoływać zapalenie cewki moczowej, gruczołu krokowego i najądrzy, choć często przebiega bezobjawowo, co sprzyja przenoszeniu zakażenia.

Diagnostyka opiera się na badaniu mikroskopowym wydzieliny pochwowej lub moczu, testach immunoenzymatycznych oraz coraz częściej metodach molekularnych (PCR). Leczenie rzęsistkowicy polega przede wszystkim na stosowaniu pochodnych nitroimidazolu. W Polsce najczęściej stosuje się metronidazol (Metronidazol, Metronidazole Polpharma) w dawce jednorazowej 2 g lub 500 mg dwa razy dziennie przez 5-7 dni. Alternatywnie stosuje się tynidazol (niedostępny obecnie w Polsce) lub ornidazol (Tiberal).

Do największych trudności w leczeniu rzęsistkowicy należy rosnąca oporność Trichomonas vaginalis na metronidazol. W przypadku zakażeń opornych stosuje się wyższe dawki metronidazolu lub alternatywne nitroimidazole. Istotnym problemem jest także nawrotowość zakażeń związana z niepełnym leczeniem partnerów seksualnych – konieczne jest jednoczesne leczenie wszystkich partnerów, nawet jeśli nie występują u nich objawy. Dodatkowym wyzwaniem jest współistnienie rzęsistkowicy z innymi infekcjami przenoszonymi drogą płciową, co wymaga kompleksowej diagnostyki i leczenia.

Rzęsistkowica zwiększa ryzyko zakażenia HIV, powikłań ciąży (poród przedwczesny, niska masa urodzeniowa) oraz może przyczyniać się do rozwoju raka szyjki macicy. Nieleczone zakażenie może prowadzić do zapalenia narządów miednicy mniejszej u kobiet oraz niepłodności. Dlatego ważne jest wczesne wykrycie i prawidłowe leczenie, a także edukacja pacjentów w zakresie profilaktyki chorób przenoszonych drogą płciową.