zwężenie przewodu żółciowego wspólnego
Wskazanie

Zwężenie przewodu żółciowego wspólnego (choledochus) to patologiczne zmniejszenie światła tego przewodu, prowadzące do zaburzeń odpływu żółci z wątroby i pęcherzyka żółciowego do dwunastnicy. Najczęstszymi przyczynami tego stanu są kamienie żółciowe, przewlekłe zapalenie trzustki, zmiany pooperacyjne po cholecystektomii, choroby nowotworowe (rak trzustki, brodawki Vatera, dróg żółciowych) oraz przewlekłe stany zapalne dróg żółciowych.

Objawami zwężenia przewodu żółciowego wspólnego są zazwyczaj żółtaczka zastoinowa, świąd skóry, ciemne zabarwienie moczu, odbarwione stolce, ból w prawym podżebrzu oraz gorączka i dreszcze w przypadku współistniejącego zapalenia dróg żółciowych. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (podwyższone wartości bilirubiny, enzymów wątrobowych i fosfatazy alkalicznej) oraz obrazowe, takie jak USG jamy brzusznej, tomografia komputerowa, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego (MRCP) lub endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna (ECPW).

W leczeniu zwężeń przewodu żółciowego stosuje się metody endoskopowe i chirurgiczne. W terapii endoskopowej wykorzystuje się protezy (stenty) żółciowe oraz rozszerzanie balonowe zwężeń podczas ECPW. W Polsce dostępne są stenty plastikowe (np. Advanix, Cook Endoscopy) oraz metalowe (np. Wallflex, Boston Scientific; Niti-S, Taewoong Medical). W przypadku zwężeń nowotworowych stosuje się leki przeciwnowotworowe, takie jak gemcytabina (Gemzar), cisplatyna (Cisplatin-Ebewe), kapecytabina (Xeloda) w ramach leczenia systemowego.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów ze zwężeniem przewodu żółciowego wspólnego jest ustalenie etiologii zwężenia oraz dobór optymalnej metody terapeutycznej. Zwężenia łagodne wymagają innego podejścia niż nowotworowe. Problematyczne bywa rozróżnienie między zwężeniem łagodnym a złośliwym, co czasem wymaga wielokrotnych biopsji i badań obrazowych. Dodatkowo, protezy żółciowe mogą ulegać zatkaniu, wymagając wymiany, a zabiegi chirurgiczne wiążą się z ryzykiem powikłań, takich jak nieszczelność zespoleń czy ponowne zwężenia. Szczególne wyzwanie stanowią pacjenci z zaawansowanymi chorobami współistniejącymi, u których ryzyko procedur inwazyjnych jest znacząco podwyższone.