niemiarowość serca
Wskazanie

Niemiarowość serca (arytmia) to zaburzenie rytmu serca, które charakteryzuje się nieprawidłową częstotliwością lub nieregularnością uderzeń serca. Może objawiać się jako zbyt szybkie (tachykardia), zbyt wolne (bradykardia) bicie serca lub nieregularne uderzenia. Niemiarowość może występować zarówno u osób z chorobami serca, jak i u osób zdrowych, choć w tym drugim przypadku zwykle ma charakter łagodny.

Najczęstsze rodzaje niemiarowości to migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, częstoskurcz nadkomorowy oraz komorowe zaburzenia rytmu. Przyczyny obejmują chorobę wieńcową, niewydolność serca, wady zastawkowe, nadczynność tarczycy, nadużywanie alkoholu, kofeiny lub nikotyny, a także reakcje na niektóre leki. Objawy mogą obejmować kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, osłabienie, omdlenia lub ból w klatce piersiowej.

W leczeniu niemiarowości serca stosuje się różne grupy leków. Do najpopularniejszych w Polsce należą: beta-adrenolityki (Betaloc, Bisocard, Concor, Nebilet), leki antyarytmiczne (Amiodaron, Propafenon, Rytmonorm), antagoniści wapnia (Dilzem, Isoptin), glikozydy nasercowe (Digoxin) oraz leki przeciwzakrzepowe w przypadku migotania przedsionków (Pradaxa, Xarelto, Eliquis, Acenokumarol).

Największe trudności w leczeniu niemiarowości serca wiążą się z doborem odpowiedniej terapii, ponieważ skuteczność leków jest zróżnicowana i zależy od rodzaju arytmii oraz stanu pacjenta. Ponadto niektóre leki antyarytmiczne mogą paradoksalnie nasilać zaburzenia rytmu (efekt proarytmiczny) lub powodować poważne działania niepożądane. Wyzwaniem jest również odpowiednie zbilansowanie terapii przeciwzakrzepowej, aby zapobiec udarom mózgu przy jednoczesnym minimalizowaniu ryzyka krwawień. W trudnych przypadkach konieczne może być zastosowanie inwazyjnych metod leczenia, takich jak ablacja czy wszczepienie kardiowertera-defibrylatora.