zatrucie glikozydami nasercowymi
Wskazanie

Zatrucie glikozydami nasercowymi to stan, który występuje w wyniku nadmiernego stężenia tych leków w organizmie pacjenta. Glikozydy nasercowe, takie jak digoksyna i digitoksyna, są stosowane w leczeniu niewydolności serca oraz zaburzeń rytmu serca. Zatrucie może nastąpić w wyniku przedawkowania leku, interakcji z innymi substancjami, zaburzeniami elektrolitowymi (szczególnie hipokaliemią) lub pogorszeniem funkcji nerek.

Objawy zatrucia glikozydami nasercowymi obejmują zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia, bloki przedsionkowo-komorowe), nudności, wymioty, zaburzenia widzenia (widzenie w kolorze żółto-zielonym), splątanie, a w ciężkich przypadkach nawet śmierć. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia glikozydów w surowicy, EKG oraz ocenie równowagi elektrolitowej.

W leczeniu zatrucia glikozydami nasercowymi stosuje się przede wszystkim specyficzne antidotum – przeciwciała przeciwdigoksynowe (Digibind, DigiFab), które wiążą cząsteczki digoksyny krążące we krwi. W Polsce dostępny jest preparat Digifab. Leczenie obejmuje również korektę zaburzeń elektrolitowych, szczególnie hipokaliemii, monitorowanie i leczenie zaburzeń rytmu serca oraz w ciężkich przypadkach – techniki oczyszczania pozaustrojowego.

Największe trudności w leczeniu zatrucia glikozydami nasercowymi wiążą się z wąskim indeksem terapeutycznym tych leków oraz opóźnionym rozpoznaniem zatrucia. Szczególnie problematyczne jest leczenie zaburzeń rytmu serca wywołanych zatruciem, gdyż wiele standardowych leków antyarytmicznych może nasilać toksyczność glikozydów. Dodatkowo, dostępność specyficznego antidotum (przeciwciał przeciwdigoksynowych) może być ograniczona w niektórych ośrodkach ze względu na wysoką cenę i krótki termin ważności. Istotnym wyzwaniem jest również fakt, że zatrucie często występuje u osób starszych z wieloma chorobami współistniejącymi, co komplikuje obraz kliniczny i leczenie.