Leki w grupie
„leki z magnezem”

Leki z magnezem to preparaty zawierające jony magnezu (Mg2+), które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Magnez jest kofaktorem ponad 300 enzymów, uczestniczy w procesach energetycznych komórek, syntezie białek, stabilizacji błon komórkowych oraz przekaźnictwie nerwowo-mięśniowym. Preparaty z magnezem stosowane są głównie w profilaktyce i leczeniu niedoborów tego pierwiastka.

Podstawowe substancje czynne w preparatach z magnezem to: chlorek magnezu, siarczan magnezu, tlenek magnezu, cytrynian magnezu, mleczan magnezu, asparaginian magnezu oraz chelaty magnezowe. Na polskim rynku dostępne są liczne preparaty, takie jak: Magne B6, Magvit, Magnezin, Magnez Skurcz, Chela-Mag, Dolomit VIS, Magnesol, Slow-Mag, Mex, Magnespasmil, Asparaginian Extra, Asmag, Aspargin czy Filomag.

Leki z magnezem można podzielić na preparaty doustne (tabletki, kapsułki, proszki, syropy) oraz preparaty do podawania parenteralnego (ampułki do wstrzyknięć dożylnych i domięśniowych). Osobną grupę stanowią suplementy diety zawierające magnez, często w połączeniu z witaminami (szczególnie z grupy B) lub innymi minerałami.

Główne zalety stosowania leków z magnezem obejmują: zmniejszenie ryzyka skurczów mięśniowych, poprawę funkcji układu nerwowego, redukcję objawów zmęczenia i wyczerpania, wspomaganie pracy mięśnia sercowego, korzystny wpływ na układ kostno-stawowy oraz regulację ciśnienia tętniczego. Stosowanie magnezu może też łagodzić objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego oraz wspierać leczenie migreny.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem preparatów magnezowych są stosunkowo niewielkie, gdyż nadmiar magnezu jest zazwyczaj wydalany przez nerki. Jednakże u osób z niewydolnością nerek może dojść do hipermagnezemii (nadmiaru magnezu we krwi), co może prowadzić do objawów takich jak: osłabienie mięśniowe, spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca, a w skrajnych przypadkach nawet do zatrzymania krążenia. Preparaty doustne mogą powodować efekty uboczne ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności czy bóle brzucha.

Ze względu na formę chemiczną magnezu, preparaty można podzielić na organiczne (np. cytrynian, mleczan, asparaginian, glukonian – lepiej przyswajalne) oraz nieorganiczne (tlenek, chlorek, siarczan – gorzej przyswajalne, ale często zawierające więcej pierwiastka w przeliczeniu na masę). Przy wyborze preparatu warto zwracać uwagę na biodostępność magnezu, która jest wyższa w przypadku form organicznych, mimo mniejszej zawartości procentowej samego magnezu.