Poliowirus typ 2
Substancja czynna w szczepionce jest stosowana do zapobiegania błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz poliomyelitis. Wskazaniem do jej stosowania jest szczepienie przypominające u osób powyżej 3 roku życia oraz bierna ochrona niemowląt po zaszczepieniu matki w czasie ciąży. Preparat stosuje się zgodnie z oficjalnymi zaleceniami szczepień. Dzięki temu można skutecznie chronić przed ciężkimi zakażeniami bakteryjnymi i wirusowymi.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Szczepionka Boostrix Polio zawiera inaktywowane antygeny poliowirusa typu 1 (40 jednostek antygenu D, szczep Mahoney), typu 2 (8 jednostek antygenu D, szczep MEF-1) oraz typu 3 (32 jednostki antygenu D, szczep Saukett), namnażane w hodowli komórkowej VERO. Podawana jest w dawce 0,5 ml domięśniowo, głównie w mięsień naramienny, jako dawka przypominająca u osób powyżej 3 roku życia, w celu wzmocnienia odporności przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis. Szczepionka jest wskazana także dla kobiet w ciąży w II i III trymestrze oraz w postępowaniu poekspozycyjnym przy ranach z ryzykiem tężca, gdzie podaje się ją wraz z immunoglobuliną przeciwtężcową. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 3 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
W przypadku osób z niepełną lub nieznaną historią szczepień zaleca się podanie jednej dawki Boostrix Polio, a następnie dwóch dawek szczepionki zawierającej antygeny błonicy i tężca po 1 i 6 miesiącach, aby uzyskać optymalną odpowiedź immunologiczną. Szczepionka zawiera zmniejszoną ilość antygenów i śladowe ilości formaldehydu, neomycyny oraz polimyksyny, co należy uwzględnić u pacjentów z nadwrażliwością. Przed podaniem ampułko-strzykawkę należy dokładnie wstrząsnąć, a w przypadku niejednorodnej zawiesiny lub obecności cząstek preparatu nie stosować. Podanie powinno być wykonane przez wykwalifikowany personel medyczny zgodnie z zasadami aseptyki i oficjalnymi zaleceniami dotyczącymi odstępów czasowych między dawkami.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Dawkowanie i sposób podawania
antygen D, aseptyka, dawka przypominająca szczepionki, formaldehyd, immunoglobulina przeciwtężcowa, iniekcja domięśniowa, komórki Vero, mięsień naramienny, nadwrażliwość na substancje, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, podanie domięśniowe, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus, poliowirus typ 2, szczepienie podstawowe, toksoid tężcowy, zawiesina do wstrzykiwań -
Działania niepożądane
Poliowirus typu 2, obecny w inaktywowanej formie (szczep MEF-1) w szczepionce Boostrix Polio, jest stosowany w dawce 8 jednostek antygenu D na 0,5 ml preparatu, namnażany w hodowli komórkowej VERO. Profil bezpieczeństwa szczepionki oceniano w badaniach klinicznych obejmujących 908 dzieci (4-8 lat) oraz 955 osób w wieku 10-93 lat. Najczęstsze działania niepożądane to reakcje miejscowe: ból, zaczerwienienie i obrzęk w miejscu podania, występujące u 31,3-82,3% pacjentów, pojawiające się zwykle w ciągu 48 godzin i ustępujące samoistnie. Szczepionka może zawierać śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, poniżej 0,07 ng kwasu para-aminobenzoesowego oraz 0,0298 µg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne u pacjentów z alergiami lub fenyloketonurią. Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na wymienione składniki.
Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10) – ból, zaczerwienienie, obrzęk w miejscu iniekcji; często (≥1/100 do <1/10) – gorączka ≥37,5°C, zmęczenie; niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) – bóle mięśni, bóle głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe; rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) – reakcje alergiczne, powiększenie węzłów chłonnych; bardzo rzadko (<1/10 000) – ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksja). Inaktywacja wirusa eliminuje ryzyko poliomyelitis poszczepiennego (VAPP), co odróżnia Boostrix Polio od szczepionek z żywymi atenuowanymi szczepami. Preparat zawiera także adiuwanty (0,3 mg Al³⁺ w wodorotlenku glinu i 0,2 mg Al³⁺ w fosforanie glinu), które wspomagają odpowiedź immunologiczną, ale mogą przyczyniać się do lokalnych reakcji niepożądanych. Monitorowanie pacjentów po szczepieniu jest zalecane ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Działania niepożądane
anafilaksja, antygen D, ból w miejscu wstrzyknięcia, Boostrix Polio, Bordetella pertussis, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, fosforan glinu, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typ 2, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, szczep MEF-1, toksoid błoniczy i tężcowy, VAPP, wirus polio, wodorotlenek glinu, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia -
Przeciwwskazania stosowania
Poliowirus typ 2, będący składnikiem szczepionki Boostrix Polio (inaktywowany szczep MEF-1, 8 jednostek antygenu D na dawkę 0,5 ml), wymaga szczegółowej oceny stanu pacjenta przed podaniem. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami są: potwierdzona nadwrażliwość na poliowirus lub inne składniki preparatu, w tym neomycynę, polimyksynę i formaldehyd, reakcje nadwrażliwości po wcześniejszych szczepieniach przeciw poliomyelitis, encefalopatia o nieznanej etiologii w ciągu 7 dni po szczepieniu przeciw krztuścowi, a także przejściowa trombocytopenia lub powikłania neurologiczne po szczepieniach przeciw błonicy i/lub tężcowi. Szczepionka jest produkowana na hodowli komórkowej VERO, co może mieć znaczenie przy ocenie nadwrażliwości na składniki podłoża hodowlanego.
Przeciwwskazaniem względnym do podania szczepionki zawierającej poliowirus typ 2 jest obecność ostrych, ciężkich chorób przebiegających z gorączką, które wymagają odroczenia szczepienia do czasu wyzdrowienia. Łagodne infekcje bez wysokiej gorączki nie stanowią przeszkody do szczepienia. Lekarz powinien dokładnie przeanalizować historię medyczną pacjenta, zwracając uwagę na wcześniejsze reakcje poszczepienne oraz choroby współistniejące, aby uniknąć powikłań i zapewnić bezpieczeństwo stosowania preparatu. W przypadku szczepionek złożonych, takich jak Boostrix Polio, należy rozważyć alternatywne schematy szczepień u pacjentów z przeciwwskazaniami do niektórych składników.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Przeciwwskazania stosowania
antygen D, antygen krztuśca, błonica, encefalopatia o nieznanej etiologii, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, nadwrażliwość na formaldehyd, nadwrażliwość na neomycynę, nadwrażliwość na polimyksynę, nadwrażliwość na substancje, ostra choroba z gorączką, polio, poliowirus typ 2, powikłanie neurologiczne, preparat złożony, przejściowa trombocytopenia, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, serotyp wirusa polio, szczepionka przeciwko poliomyelitis, tężec, trombocytopenia -
Przedawkowanie
Przedawkowanie szczepionki Boostrix Polio, zawierającej inaktywowany poliowirus typu 2 (szczep MEF-1) w ilości 8 jednostek antygenu D na dawkę 0,5 ml, nie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju poliomyelitis ze względu na inaktywację wirusa. Objawy przedawkowania nie różnią się istotnie od działań niepożądanych obserwowanych po standardowej dawce i obejmują potencjalne nasilenie reakcji miejscowych (ból, zaczerwienienie, obrzęk) oraz ogólnoustrojowych, typowych dla szczepionek skojarzonych. Szczepionka zawiera również śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, kwasu para-aminobenzoesowego (<0,07 ng/dawka) oraz fenyloalaniny (0,0298 µg/dawka), co w przypadku przedawkowania może teoretycznie zwiększyć ryzyko reakcji nadwrażliwości u osób uczulonych.
W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie pacjenta pod kątem nasilonych działań niepożądanych oraz wdrożenie leczenia objawowego. Należy uwzględnić pełen skład szczepionki, w tym antygeny toksoidu błoniczego, tężcowego, Bordetella pertussis oraz inaktywowane poliowirusy typów 1 i 3, a także adiuwanty (wodorotlenek i fosforan glinu), które mogą wpływać na profil bezpieczeństwa. Brak jest szczegółowych danych dotyczących dawki wywołującej przedawkowanie, jednak dostępne dane kliniczne wskazują na brak istotnego zagrożenia poważnymi działaniami niepożądanymi przy zwiększonej ekspozycji na składniki szczepionki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Przedawkowanie
antygen wirusowy, Bordetella pertussis, działanie niepożądane, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, inaktywowany wirus, kwas para-aminobenzoesowy, leczenie objawowe, neomycyna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typu 2, reakcja miejscowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, szczepionka Boostrix Polio, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Poliowirus typ 2 (szczep MEF-1) stanowi kluczowy składnik szczepionki Boostrix Polio, w której zawartość wynosi 8 jednostek antygenu D. W procesie produkcji wirus namnażany jest w hodowli komórkowej VERO i następnie inaktywowany, co eliminuje ryzyko infekcji. Szczepionka zawiera również śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny, które nie wykazują istotnego ryzyka toksykologicznego. Antygeny poliowirusa typ 2 są adsorbowane na związkach glinu: 0,3 mg Al3+ w postaci wodorotlenku glinu (Al(OH)3) oraz 0,2 mg Al3+ jako fosforan glinu (AlPO4). Przeprowadzone badania przedkliniczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa szczepionki.
Ocena wpływu poliowirusa typ 2 na funkcje reprodukcyjne obejmowała badania na samicach szczurów i królików, które nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodkowo-płodowy, przebieg porodu ani rozwój pourodzeniowy potomstwa. Badania toksykologiczne i reprodukcyjne potwierdzają, że stosowanie szczepionki Boostrix Polio, zawierającej 8 jednostek antygenu D poliowirusa typ 2, jest bezpieczne w kontekście zarówno ogólnej toksyczności, jak i potencjalnych efektów reprodukcyjnych. Kompleksowa analiza bezpieczeństwa odzwierciedla rzeczywiste warunki klinicznego stosowania tej szczepionki, co jest istotne dla praktyki lekarskiej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
adsorpcja antygenów, antygen D, badanie toksykologiczne, ciąża, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, immunizacja, inaktywacja wirusa, inaktywowany poliowirus, laktacja, poliowirus typ 2, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, szczep MEF-1, szczepionka Boostrix Polio, szczepionka przeciwko poliomyelitis, toksyczność reprodukcyjna, wodorotlenek glinu, wpływ na płodność -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Poliowirus typ 2, obecny w szczepionkach takich jak Boostrix Polio, jest stosowany w formie inaktywowanej (szczep MEF-1) w dawce 8 jednostek antygenu D. Podanie szczepionki wymaga szczegółowego wywiadu lekarskiego, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych szczepień i ewentualnych działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z trombocytopenią lub zaburzeniami krzepnięcia, gdzie preferowana jest droga podskórna podania oraz ucisk miejsca iniekcji przez minimum 2 minuty. Szczepionka nie powinna być podawana donaczyniowo, a standardową drogą jest iniekcja domięśniowa. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami neurologicznymi należy indywidualnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, natomiast drgawki gorączkowe czy omdlenia (często psychogenne) nie stanowią przeciwwskazań. Warto również uwzględnić możliwość reakcji anafilaktycznych oraz nadwrażliwość na śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny zawartych w preparacie.
Boostrix Polio zawiera ponadto substancje pomocnicze o potencjalnym znaczeniu klinicznym: kwas para-aminobenzoesowy (< 0,07 ng/dawkę) mogący wywoływać reakcje alergiczne, fenyloalaninę (0,0298 µg/dawkę) istotną u pacjentów z fenyloketonurią, oraz minimalne ilości sodu (< 23 mg/dawkę) i potasu (< 39 mg/dawkę), co klasyfikuje szczepionkę jako "wolną od sodu i potasu". Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje po komponentach krztuścowych, takie jak gorączka ≥ 40,0ºC, epizody hipotoniczno-hiporeaktywne, przewlekły płacz ≥ 3 godzin czy drgawki w ciągu 3 dni po szczepieniu. W przypadku pacjentów z HIV szczepienie jest dopuszczalne, choć odpowiedź immunologiczna może być osłabiona. Dokumentacja podania powinna zawierać nazwę i numer serii produktu dla celów monitorowania bezpieczeństwa i skuteczności szczepionki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
antygen D, biologiczny produkt leczniczy, Boostrix Polio, drgawki gorączkowe, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, fenyloketonuria, formaldehyd, HIV, inaktywowany poliowirus typu 2, komponenta krztuścowa, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna i polimyksyna, omdlenie poszczepienne, parestezje, poliowirus typ 2, reakcja anafilaktyczna, ruchy toniczno-kloniczne, skurcz oskrzeli, szczep MEF-1, trombocytopenia, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia odporności, zaburzenia widzenia, zaburzenie neurologiczne -
Właściwości farmakodynamiczne
Poliowirus typ 2, będący jednym z trzech serotypów wywołujących poliomyelitis, jest składnikiem inaktywowanej szczepionki Boostrix Polio, która zawiera 0,5 ml dawkę z 8 jednostkami antygenu D pochodzącymi ze szczepu MEF-1. Antygen ten jest adsorbowany na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) i fosforanie glinu (0,2 mg Al3+), co zwiększa immunogenność preparatu. Badania kliniczne wykazały, że po miesiącu od podania szczepionki odsetek osób z ochronnym poziomem przeciwciał (≥8 ED50) przeciw poliowirusowi typu 2 wynosił 99,2-100% u dzieci (3-8 lat) oraz 99,6-100% u młodzieży i dorosłych (≥10 lat). Ochrona utrzymuje się długo – 5 lat po szczepieniu u dzieci 99,7% zachowuje poziom ochronny, a u dorosłych nawet 10 lat po szczepieniu 100% utrzymuje ochronę. Dawka przypominająca podana po 5 lub 10 latach skutecznie wzmacnia odpowiedź immunologiczną, osiągając 99-100% seropozytywności.
Szczepionka Boostrix Polio wykazuje także skuteczność u osób niezaszczepionych wcześniej lub z nieznaną historią szczepień, w tym u dorosłych ≥40 lat, indukując ochronne poziomy przeciwciał przeciwko poliowirusowi typu 2 po jednej dawce. Szczepienie kobiet w ciąży (27-36 tydzień) zapewnia bierną ochronę noworodków, zwiększając stężenia przeciwciał przeciwko poliowirusowi typu 2 bez klinicznie istotnej interferencji z odpowiedzią immunologiczną dzieci na szczepienia podstawowe i uzupełniające. Dane obserwacyjne z Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Australii potwierdzają wysoką skuteczność szczepionek Boostrix i Boostrix Polio w profilaktyce krztuśca u niemowląt, co pośrednio wskazuje na efektywność ochrony przed poliomyelitis. Szczepionka stanowi zatem integralny element kompleksowej profilaktyki zakażeń bakteryjnych i wirusowych, zapewniając długotrwałą i skuteczną ochronę przed poliowirusem typu 2 oraz innymi patogenami zawartymi w preparacie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Właściwości farmakodynamiczne
adsorbent, badanie kliniczno-kontrolne, badanie retrospektywne, bierna ochrona noworodków, choroba Heinego-Medina, dawka przypominająca, dawka szczepionki, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, immunogenność, inaktywowany antygen, interferencja kliniczna, jednostka antygenu D, ochronny poziom przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, poliowirus typ 2, poziom przeciwciał, seropozytywność, szczep MEF-1, szczepienie pierwotne, szczepionka Boostrix Polio, szczepionka inaktywowana, wodorotlenek glinu -
Właściwości farmakokinetyczne
Poliowirus typu 2 (szczep MEF-1) w szczepionce Boostrix Polio występuje w formie inaktywowanego wirusa, z dawką 8 jednostek antygenu D na 0,5 ml. Wirus jest namnażany w hodowli komórkowej VERO i adsorbowany na adjuwantach glinowych: wodorotlenku glinu (0,3 mg Al³⁺) oraz fosforanie glinu (0,2 mg Al³⁺). Taka forma zapewnia powolne uwalnianie antygenu z miejsca podania, co skutkuje przedłużoną stymulacją układu immunologicznego. Ze względu na mechanizm działania immunologiczny, a nie farmakologiczny, ocena farmakokinetyczna inaktywowanego poliowirusa typu 2 nie jest wymagana. Szczepionka podawana jest w postaci białej, mętnej zawiesiny do wstrzykiwań, co sprzyja lokalnej odpowiedzi immunologicznej bez ryzyka replikacji wirusa i wywołania poliomyelitis.
W procesie produkcji Boostrix Polio stosowane są formaldehyd, neomycyna i polimyksyna, które mogą pozostawać w śladowych ilościach w produkcie końcowym. Dodatkowo, każda dawka zawiera mniej niż 0,07 ng kwasu para-aminobenzoesowego oraz 0,0298 µg fenyloalaniny. Inaktywowany poliowirus typu 2 zachowuje właściwości antygenowe, indukując swoistą odpowiedź przeciwciał, co jest kluczowe dla skuteczności szczepionki i bezpieczeństwa pacjenta, eliminując ryzyko szczepionkowego poliomyelitis. Składniki pomocnicze, podobnie jak antygeny, nie podlegają klasycznej ocenie farmakokinetycznej ze względu na specyfikę działania immunologicznego produktu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Właściwości farmakokinetyczne
adjuwant, eradykacja polio, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typu 2, serotyp wirusa polio, stymulacja układu immunologicznego, swoiste przeciwciała, szczepionka Boostrix Polio, wodorotlenek glinu -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Inaktywowany poliowirus typu 2 (szczep MEF-1) jest składnikiem szczepionki Boostrix Polio, występującym w dawce 8 jednostek antygenu D, która łączy ochronę przeciw poliomyelitis (wirusy typu 1, 2 i 3) z immunizacją przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi. Szczepionka może być stosowana w drugim i trzecim trymestrze ciąży, co potwierdzają dane z randomizowanego badania klinicznego (n=341) oraz prospektywnego badania obserwacyjnego (n=793), nie wykazujące działań niepożądanych związanych z ciążą, zdrowiem płodu ani noworodka. Brak jest jednak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w pierwszym trymestrze. Dane z biernego monitorowania potwierdzają brak negatywnego wpływu szczepionki na przebieg ciąży i zdrowie potomstwa. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na rozwój embrionalny, przebieg porodu ani rozwój po porodzie, co dodatkowo potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa szczepionki w ciąży.
W okresie laktacji brak jest dedykowanych badań oceniających wpływ szczepionki Boostrix Polio zawierającej inaktywowany poliowirus typu 2, jednak ze względu na jej skład (inaktywowane antygeny i toksoidy) nie przewiduje się ryzyka dla dziecka karmionego piersią. Decyzja o szczepieniu kobiet karmiących powinna opierać się na indywidualnej ocenie korzyści i potencjalnego ryzyka. W odniesieniu do płodności, brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu szczepionki na płodność u ludzi, natomiast badania na zwierzętach nie wskazują na negatywne efekty. Dla lekarzy istotne jest również uwzględnienie, że szczepionka zawiera komponenty przeciw krztuścowi, a dane dotyczące zapobiegania krztuścowi u niemowląt urodzonych przez zaszczepione kobiety dostępne są w dokumentacji produktu (ChPL, punkt 5.1).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
bierne monitorowanie, błonica, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, inaktywowany poliowirus typu 2, karmienie piersią, komponenta dTpa, pierwszy trymestr ciąży, poliomyelitis, poliowirus typu 1, poliowirus typu 3, profilaktyka krztuśca, prospektywne badanie obserwacyjne, randomizowane kontrolowane badanie kliniczne, rozwój embrionalny, rozwój pourodzeniowy, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, tężec i krztusiec, trymestr ciąży -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Inaktywowany poliowirus typu 2 (szczep MEF-1) stanowi składnik szczepionki Boostrix Polio, która jest złożonym preparatem adsorbowanym na wodorotlenku i fosforanie glinu, zawierającym 8 jednostek antygenu D poliowirusa typu 2, namnażanego w hodowli komórkowej VERO. Preparat ten łączy w sobie antygeny błonicy (≥2 j.m.), tężca (≥20 j.m.), krztuśca (8 μg toksoidu krztuścowego, 8 μg hemaglutyniny włókienkowej, 2,5 μg pertaktyny) oraz inaktywowane poliowirusy typu 1 i 3 (odpowiednio 40 i 32 jednostek antygenu D). Szczepionka ma postać białej, mętnej zawiesiny do wstrzykiwań, dostępnej w ampułko-strzykawce, co jest istotne z punktu widzenia farmakodynamiki i bezpieczeństwa stosowania.
Dane kliniczne wskazują, że szczepienie preparatem Boostrix Polio nie wpływa na funkcje psychomotoryczne, w tym zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Charakterystyka produktu leczniczego nie wykazuje negatywnego oddziaływania na sprawność psychofizyczną pacjentów, co eliminuje konieczność informowania o ograniczeniach w tym zakresie po immunizacji. W praktyce lekarskiej oznacza to, że lekarze nie muszą wprowadzać dodatkowych zaleceń dotyczących aktywności pacjentów po podaniu szczepionki zawierającej inaktywowany poliowirus typu 2, co ułatwia planowanie dalszych działań i minimalizuje obciążenia dla pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
antygen D, Boostrix Polio, Bordetella pertussis, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, krztusiec, pertaktyna, poliomyelitis, poliowirus typ 2, szczep MEF-1, szczepionka przeciw błonicy, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu -
Wskazania do stosowania
Poliowirus typ 2, w postaci inaktywowanej i adsorbowanej na Al(OH)3 oraz AlPO4, stanowi kluczowy składnik szczepionki Boostrix Polio, stosowanej w dawce 0,5 ml zawierającej 8 jednostek antygenu D poliowirusa typu 2 (szczep MEF-1). Preparat jest przeznaczony do szczepień przypominających u osób powyżej 3. roku życia, zapewniając ochronę przed poliomyelitis wraz z innymi chorobami zakaźnymi, takimi jak błonica, tężec i krztusiec. Szczepionka jest produkowana na hodowli komórkowej VERO i zawiera również śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, kwasu para-aminobenzoesowego oraz fenyloalaniny, co wymaga uwagi przy kwalifikacji pacjentów z alergiami lub fenyloketonurią.
Stosowanie szczepionki u kobiet w ciąży ma na celu zapewnienie biernej ochrony noworodków i niemowląt przed poliomyelitis, w tym zakażeniem poliowirusem typu 2, który historycznie był odpowiedzialny za znaczną liczbę przypadków porażennej postaci choroby. W kontekście globalnych działań eradykacji poliomyelitis, stosowanie szczepionki Boostrix Polio powinno być zgodne z aktualnymi zaleceniami krajowymi dotyczącymi immunizacji. Szczepionka podawana jest domięśniowo w postaci pojedynczej dawki, a jej skład obejmuje także antygeny poliowirusów typ 1 (40 jednostek antygenu D) i 3 (32 jednostki antygenu D), co zapewnia szeroką ochronę przeciwko trzem serotypom poliowirusa.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Poliowirus typ 2 – Wskazania do stosowania
bierna ochrona niemowląt, choroba Heinego-Medina, fenyloketonuria, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, immunogenność, jednostka antygenu D, pertaktyna, poliomyelitis, poliowirus typu 2, serotyp poliowirusa, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie przypominające, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu uwodniony, wstrzyknięcie domięśniowe