Leki zawierające w składzie
poliowirus typ 2

Poliowirus typu 2 to jeden z trzech serotypów wirusa polio (obok typów 1 i 3), należący do rodziny Picornaviridae, odpowiedzialny za wywoływanie poliomyelitis, czyli choroby Heinego-Medina. Jest to wirus RNA, który atakuje układ nerwowy, prowadząc do uszkodzenia neuronów ruchowych rdzenia kręgowego i pnia mózgu, co może skutkować porażeniem mięśni oddechowych oraz kończyn.

Szczepionki zawierające inaktywowany poliowirus typu 2 stanowią kluczowy element w zapobieganiu poliomyelitis. W Polsce stosowane są szczepionki inaktywowane (IPV) zawierające wszystkie trzy serotypy wirusa polio, takie jak Imovax Polio i Poliorix. Szczepionki te zawierają martwe wirusy, które nie mogą wywołać choroby, ale stymulują układ immunologiczny do wytworzenia przeciwciał chroniących przed zakażeniem.

Największą zaletą szczepionek zawierających inaktywowany poliowirus typu 2 jest ich skuteczność w zapobieganiu chorobie Heinego-Medina bez ryzyka wywołania choroby poporażennej. Dzięki globalnemu programowi szczepień dzikich szczepów poliowirusa typu 2 nie wykrywa się już w środowisku od 2015 roku, co zostało oficjalnie uznane za jego eliminację w skali światowej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO).

Mimo że szczepionki zawierające inaktywowany poliowirus typu 2 są uznawane za bardzo bezpieczne, jak każdy produkt medyczny mogą wywołać działania niepożądane. Najczęściej są to łagodne reakcje miejscowe (zaczerwienienie, ból w miejscu wkłucia) oraz ogólne (gorączka, drażliwość). Bardzo rzadko mogą wystąpić reakcje alergiczne. W przeciwieństwie do doustnych szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy (OPV), szczepionki inaktywowane nie niosą ryzyka wywołania przypadków polio wywołanych szczepionką.