Leki zawierające w składzie
poliowirus typ 3

Poliowirus typ 3 to jeden z trzech serotypów wirusa polio, który jest czynnikiem etiologicznym choroby Heinego-Medina (poliomyelitis). Jest to wirus RNA należący do rodziny Picornaviridae. Poliowirus typu 3 atakuje głównie układ nerwowy, szczególnie neurony ruchowe rdzenia kręgowego, co może prowadzić do niedowładów i porażeń mięśni.

Szczepionki przeciwko poliowirusowi typu 3 są integralną częścią programów immunizacji na całym świecie. W Polsce stosuje się zarówno inaktywowaną szczepionkę przeciw polio (IPV) zawartą w preparatach takich jak Hexacima, Infanrix IPV+Hib, Pentaxim czy Tetraxim, jak również szczepionki monowalentne zawierające atenuowany poliowirus typu 3 (OPV), choć te drugie są rzadziej stosowane w krajach rozwiniętych.

Największą zaletą szczepień przeciwko poliowirusowi typu 3 jest skuteczne zapobieganie poliomyelitis – chorobie, która może prowadzić do trwałego kalectwa lub śmierci. Dzięki globalnym programom szczepień, zachorowalność na polio drastycznie spadła, a typ 2 poliowirusa został całkowicie wyeliminowany na świecie. Typ 3 został ogłoszony jako wyeliminowany globalnie w 2019 roku przez WHO.

Zagrożenia związane z poliowirusem typu 3 obejmują głównie ryzyko wystąpienia poliomyelitis porażennego u osób niezaszczepionych. W przypadku szczepionek OPV (doustnych) zawierających żywe atenuowane wirusy istnieje bardzo rzadkie ryzyko rozwoju tzw. poliomyelitis poszczepiennego (VAPP) lub pojawienia się pochodnych szczepionkowych szczepów wirusa polio (VDPV). Z tego powodu w wielu krajach rozwiniętych, w tym w Polsce, stosuje się głównie szczepionki inaktywowane (IPV), które nie niosą takiego ryzyka.