Lorista
Tabletki powlekane, 50 mg
Produkt leczniczy zawiera losartan potasowy, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosuje się go w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 6 roku życia. Jest wykorzystywany także w terapii chorób nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz w przewlekłej niewydolności serca, szczególnie gdy inhibitory ACE są źle tolerowane. Ponadto pomaga zmniejszyć ryzyko udaru mózgu u osób z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Losartan potasowy (Lorista) jest dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych. Standardowa dawka początkowa u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym wynosi 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się po 3-6 tygodniach. U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥0,5 g/dobę zaleca się podobne dawkowanie, z możliwością zwiększenia dawki po miesiącu. W niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od 12,5 mg raz na dobę, stopniowo zwiększając dawkę co tydzień do maksymalnie 150 mg. U pacjentów z przerostem lewej komory dawka początkowa to 50 mg, z możliwością dodania hydrochlorotiazydu i zwiększenia dawki losartanu do 100 mg. U osób z hipowolemią zaleca się dawkę początkową 25 mg, a u pacjentów powyżej 75 lat rozważenie niższej dawki początkowej 25 mg. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym dializowanych, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę należy zmniejszyć, a w ciężkich zaburzeniach lek jest przeciwwskazany.
Dawkowanie u dzieci i młodzieży zależy od wieku i masy ciała: dzieci 6-18 lat o masie 20-50 kg otrzymują 25 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg, natomiast dzieci powyżej 50 kg – 50 mg z możliwością zwiększenia do 100 mg. Nie zaleca się stosowania losartanu u dzieci poniżej 6 lat oraz u dzieci z szybkością przesączania kłębuszkowego <30 ml/min/1,73 m² lub z zaburzeniami czynności wątroby. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, lek można przyjmować niezależnie od posiłku. Wskazane jest monitorowanie odpowiedzi terapeutycznej i tolerancji leku, zwłaszcza u pacjentów z grup specjalnych, aby optymalizować terapię i minimalizować ryzyko niedociśnienia objawowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Lorista 50 mg
adrenolityk, antagonista wapnia, białkomocz, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, dawka podtrzymująca, efekt hipotensyjny, efekt przeciwnadciśnieniowy, glitazon, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, Lorista, losartan potasowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objawowe niedociśnienie, pochodna sulfonylomocznika, profilaktyka udaru mózgu, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa -
Działania niepożądane
Losartan potasowy, substancja czynna leku Lorista dostępnego w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, został szeroko przebadany w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży (6-16 lat) z nadciśnieniem, ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym były zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Profil bezpieczeństwa losartanu jest korzystny, jednak istotne jest monitorowanie potencjalnych działań niepożądanych, zwłaszcza zaburzeń czynności nerek, które mogą wystąpić u pacjentów z grup ryzyka, w tym z obniżoną objętością krwi krążącej lub stosujących duże dawki diuretyków. Obrzęk naczynioruchowy, choć rzadki, stanowi poważne zagrożenie, mogące prowadzić do niedrożności dróg oddechowych, szczególnie u pacjentów z historią reakcji na inhibitory ACE.
Wśród działań niepożądanych losartanu wyróżniono częstość ich występowania: bardzo często (≥10%), często (1-10%), niezbyt często (0,1-1%), rzadko (0,01-0,1%) oraz bardzo rzadko (<0,01%). Do najczęstszych należą niedokrwistość, zaburzenia czynności nerek i hiperkaliemia, a także zawroty głowy. Rzadziej obserwuje się reakcje anafilaktyczne, zapalenie naczyń, depresję, parestezje, migotanie przedsionków czy zapalenie wątroby. Profil działań niepożądanych u dzieci jest podobny do dorosłych, choć dane są ograniczone. Dodatkowo, w badaniach klinicznych częściej niż w grupie placebo występowały ból pleców, zakażenia dróg moczowych oraz objawy grypopodobne. Zaleca się stałe monitorowanie i zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Lorista 50 mg
aminotransferaza alaninowa, białkomocz, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, lek moczopędny, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, plamica Schoenleina-Henocha, pokrzywka, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, udar naczyniowy mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia erekcji, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego -
Interakcje leku
Losartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jego skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Współpodawanie losartanu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwpsychotycznymi, baklofenem czy amifostyną może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga ostrożnego monitorowania ciśnienia tętniczego. Metabolizm losartanu odbywa się głównie przez CYP2C9 do aktywnego metabolitu karboksykwasu; inhibitory tego enzymu, takie jak flukonazol, mogą zmniejszać stężenie metabolitu o około 50%, a induktory, jak ryfampicyna, o około 40%, co może obniżać skuteczność terapeutyczną. Współstosowanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (amiloryd, triamteren, spironolakton), heparyną, trimetoprimem oraz suplementami potasu znacząco zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne groźne zaburzenia rytmu serca.
Interakcje losartanu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych, mogą osłabiać jego działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek oraz hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez łączenie losartanu z inhibitorami ACE, innymi ARB lub aliskirenem wiąże się z wysokim ryzykiem niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego jest przeciwwskazana. Spożycie soku grejpfrutowego może zmniejszać stężenie aktywnego metabolitu losartanu przez inhibicję CYP2C9, a alkohol etylowy nasila działanie hipotensyjne losartanu, zwiększając ryzyko omdleń i zaburzeń koordynacji. W przypadku terapii skojarzonej z litem konieczne jest monitorowanie stężenia litu w surowicy ze względu na ryzyko jego toksyczności. Zaleca się ostrożność, regularne monitorowanie parametrów klinicznych oraz dostosowanie dawki losartanu w zależności od współistniejących terapii i stanu pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Lorista 50 mg
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cytochrom P450, dysfagia, efekt hipotensyjny, enzym CYP450, flukonazol, fluwastatyna, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, izoenzym CYP2C9, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, losartan potasowy, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, preparat litu, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, sok grejpfrutowy, spironolakton, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron -
Profil bezpieczeństwa leku
Losartan wymaga szczególnej ostrożności w określonych grupach pacjentów. U kobiet karmiących piersią nie zaleca się stosowania ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa, a preferowane są alternatywne terapie, zwłaszcza u noworodków i wcześniaków. U seniorów lek jest generalnie bezpieczny, choć u pacjentów powyżej 75 roku życia można rozważyć rozpoczęcie terapii od dawki 25 mg. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej, jednak wymagana jest regularna kontrola funkcji nerek i poziomu potasu, szczególnie u osób z niewydolnością serca; jednoczesne stosowanie losartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m².
Losartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń wątroby zaleca się rozważenie mniejszej dawki, jednak brak jest wystarczających danych klinicznych w tej populacji, a stosowanie u dzieci z zaburzeniami wątroby nie jest zalecane. W odniesieniu do zdolności prowadzenia pojazdów, brak jest badań potwierdzających wpływ losartanu, jednak należy uwzględnić ryzyko zawrotów głowy i senności, zwłaszcza na początku terapii lub przy zwiększaniu dawki. Brak jest również danych dotyczących interakcji losartanu z alkoholem, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Lorista 50 mg
-
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa losartanu potasowego, substancji czynnej leku Lorista, wykazała brak istotnych działań niepożądanych w podstawowych funkcjach fizjologicznych oraz negatywnego wpływu genotoksycznego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności dawek wielokrotnych zaobserwowano jednak zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, a także wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadyczne podwyższenie kreatyniny w surowicy. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie masy serca bez zmian histopatologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia, nadżerki i krwawienia.
Losartan wykazuje istotny potencjał teratogenny, szczególnie w późnych etapach rozwoju prenatalnego, co jest zgodne z mechanizmem działania leków wpływających na układ renina-angiotensyna. Efekty te obejmują obumarcie płodu oraz rozwój wad rozwojowych, wynikające z zaburzeń rozwoju układu moczowego i nerek płodu. Te dane podkreślają konieczność ostrożności w stosowaniu losartanu u kobiet w ciąży oraz wskazują na potrzebę dalszych badań klinicznych w celu pełnej oceny bezpieczeństwa preparatu u ludzi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorista 50 mg
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, dawka wielokrotna, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, losartan potasowy, nadżerka, obumarcie płodu, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, rozwój prenatalny, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna, uszkodzenie błony śluzowej, wada rozwojowa -
Skład i postać leku
Lek Lorista zawiera losartan potasowy w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych. Każda tabletka zawiera odpowiednio 27,3 mg, 54,7 mg lub 109,3 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne przy uwzględnianiu nietolerancji laktozy u pacjentów. Substancje pomocnicze obejmują m.in. skrobię kukurydzianą, celulozę mikrokrystaliczną, hypromelozę oraz tytanu dwutlenek (E 171). Tabletki różnią się wyglądem i właściwościami farmaceutycznymi: 25 mg są żółte, owalne z rowkiem podziału umożliwiającym dzielenie dawki, 50 mg białe, okrągłe z rowkiem podziału nieprzeznaczonym do łamania, a 100 mg białe, owalne bez rowka podziału.
Opakowania Loristy dostępne są w różnych wielkościach: 28, 56 oraz 84 tabletki, pakowane w blistry PCV/PVDC/Aluminium. Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C, w oryginalnym opakowaniu, z okresem ważności do 5 lat. Brak specjalnych wymagań dotyczących utylizacji. Informacje te są kluczowe dla prawidłowego doboru dawki, monitorowania ewentualnych reakcji na laktozę oraz zapewnienia odpowiednich warunków przechowywania i dystrybucji leku w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Lorista 50 mg
blister PCV/PVDC/Aluminium, cellaktoza, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, glikol propylenowy, hypromeloza, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, losartan potasowy, okres ważności leku, postać farmaceutyczna, rowek podziału, skrobia kukurydziana, skrobia żelowana, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, żółcień chinolinowa -
Specjalne ostrzeżenia
Podczas terapii losartanem (Lorista) należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko obrzęku naczynioruchowego oraz objawowego niedociśnienia, zwłaszcza po pierwszej dawce lub jej zwiększeniu, szczególnie u pacjentów z niedoborem sodu, odwodnieniem czy intensywną terapią moczopędną. Monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza stężenia potasu w osoczu, oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Nie zaleca się łączenia losartanu z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu czy innymi preparatami podnoszącymi jego poziom. U pacjentów z marskością wątroby wskazane jest stosowanie niższej dawki początkowej, a w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby losartan jest przeciwwskazany. Dzieci z zaburzeniami czynności nerek i GFR <30 ml/min/1,73 m² nie powinny być leczone losartanem ze względu na brak danych klinicznych.
Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie losartanu z inhibitorami ACE lub aliskirenem zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek i jest zalecana wyłącznie pod ścisłym nadzorem specjalisty z regularnym monitorowaniem czynności nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego. U pacjentów z niewydolnością serca (w tym stopień IV wg NYHA) oraz z zaburzeniami rytmu serca należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia i ostrej niewydolności nerek. Losartan jest przeciwwskazany w ciąży i powinien być natychmiast odstawiony po jej potwierdzeniu. U osób rasy czarnej obserwuje się mniejszą skuteczność leku, co należy uwzględnić w terapii. Produkt zawiera laktozę jednowodną w dawkach od 27,3 mg do 109,3 mg na tabletkę, co wyklucza stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub brakiem laktazy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Lorista
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, losartan potasowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie objawowe, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obustronne zwężenie tętnic nerkowych, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Losartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane ryzyko toksycznego wpływu na rozwój płodu, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W I trymestrze stosowanie losartanu nie jest zalecane. Ekspozycja płodu na losartan może prowadzić do poważnych powikłań noworodkowych, takich jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze oraz hiperkaliemia. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki leczonej losartanem, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku, wdrożenie alternatywnej terapii hipotensyjnej o udokumentowanym bezpieczeństwie oraz przeprowadzenie szczegółowej oceny prenatalnej, obejmującej ultrasonografię z oceną budowy i kostnienia czaszki, funkcji nerek oraz objętości płynu owodniowego.
Ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania losartanu w okresie laktacji, jego podawanie kobietom karmiącym piersią nie jest zalecane. Brak wiarygodnych informacji o przenikaniu losartanu do mleka kobiecego oraz potencjalnych skutkach dla niemowląt, zwłaszcza noworodków i wcześniaków, wymusza ostrożne podejście terapeutyczne. W przypadku konieczności leczenia nadciśnienia tętniczego u kobiet karmiących, rekomenduje się wybór leków hipotensyjnych o lepiej udokumentowanym profilu bezpieczeństwa w okresie laktacji. Monitorowanie noworodków narażonych na losartan w okresie prenatalnym powinno obejmować ścisłą kontrolę ciśnienia tętniczego ze względu na wysokie ryzyko niedociśnienia wymagającego interwencji medycznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lorista 50 mg
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek płodu, diagnostyka prenatalna, działanie niepożądane leku, działanie toksyczne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, leczenie hipotensyjne, lek hipotensyjny, losartan potasowy, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, oligohydramnion, płyn owodniowy, ryzyko teratogenne, trymestr ciąży, wada rozwojowa -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Preparat Lorista, zawierający losartan potasowy w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i senność. Szczególnie istotne jest to w początkowym okresie terapii oraz podczas zwiększania dawki, kiedy ryzyko wystąpienia tych objawów jest najwyższe. Pomimo braku dedykowanych badań klinicznych oceniających bezpośredni wpływ losartanu na sprawność psychomotoryczną, charakterystyka produktu leczniczego wskazuje na konieczność zachowania ostrożności. Lekarz powinien poinformować pacjenta o potencjalnym ryzyku oraz zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia objawów niepożądanych.
W procesie przepisywania Loristy należy uwzględnić indywidualne czynniki pacjenta, takie jak wiek, choroby współistniejące, stosowane leki oraz indywidualna wrażliwość na losartan, które mogą modyfikować ryzyko zaburzeń psychomotorycznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów wykonujących zawody wymagające wysokiej koncentracji i sprawności psychomotorycznej, np. zawodowych kierowców czy operatorów maszyn. Informacje o możliwym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów powinny być przekazane w sposób zrozumiały i odnotowane w dokumentacji medycznej. Monitorowanie pacjenta pod kątem zawrotów głowy i senności, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki, jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa i optymalizacji leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lorista 50 mg
charakterystyka produktu leczniczego, choroba współistniejąca, działanie niepożądane, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, Lorista, losartan potasowy, percepcja przestrzenna, początek terapii, preparat przeciwnadciśnieniowy, równowaga pacjenta, senność, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, zawroty głowy, zwiększanie dawki -
Wskazania do stosowania
Lek Lorista (losartan potasowy) jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARB) stosowanym w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych. Wskazania obejmują leczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych i dzieci (6-18 lat), nefropatię cukrzycową z białkomoczem ≥0,5 g/dobę u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadciśnieniem, przewlekłą niewydolność serca u dorosłych z frakcją wyrzutową ≤40% w przypadku nietolerancji lub przeciwwskazań do inhibitorów ACE oraz prewencję udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca potwierdzonym EKG. Losartan działa poprzez selektywne blokowanie receptorów angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego, a także wykazuje działanie nefroprotekcyjne i kardioprotekcyjne.
Tabletki Loristy różnią się wyglądem i zawartością laktozy jednowodnej: 25 mg (żółte, owalne, 27,3 mg laktozy, możliwość dzielenia), 50 mg (białe, okrągłe, 54,7 mg laktozy, bez możliwości dzielenia) oraz 100 mg (białe, owalne, 109,3 mg laktozy, bez możliwości dzielenia). Znajomość tych cech jest istotna przy edukacji pacjenta, zwłaszcza z nietolerancją laktozy. Lekarz powinien uwzględnić pełny obraz kliniczny, choroby współistniejące, stosowane leki oraz monitorować skuteczność i bezpieczeństwo terapii, dostosowując dawkowanie indywidualnie. W przypadku stabilnej niewydolności serca leczonej inhibitorami ACE nie zaleca się zmiany terapii na losartan.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Lorista 50 mg
antagonista receptora angiotensyny II, badanie EKG, białkomocz, choroba nerek, cukrzyca typu 2, działanie nefroprotekcyjne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, losartan potasowy, nefropatia cukrzycowa, nietolerancja laktozy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, ryzyko sercowo-naczyniowe, tabletka powlekana, udar mózgu, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy