zakażenie poporodowe
Wskazanie

Zakażenie poporodowe (infekcja połogowa) to powikłanie występujące u kobiet po porodzie, zwykle w okresie do 42 dni od urodzenia dziecka. Najczęściej rozwija się jako zakażenie dróg rodnych, choć może dotyczyć również innych układów, np. moczowego czy sutka (zapalenie piersi). Do najpoważniejszych form należy posocznica połogowa, która stanowi istotne zagrożenie życia.

Czynnikami ryzyka są: cesarskie cięcie, przedłużający się poród, liczne badania wewnętrzne podczas porodu, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, krwotok poporodowy oraz stan obniżonej odporności. Najczęstszymi patogenami są bakterie z grupy paciorkowców, gronkowców, E. coli oraz beztlenowce. Objawy obejmują gorączkę, ból, obrzęk i zaczerwienienie tkanek, nieprawidłowe odchody oraz ogólne osłabienie.

W leczeniu zakażeń poporodowych stosuje się antybiotykoterapię, często empiryczną do czasu uzyskania wyników posiewu. W Polsce stosowane są preparaty takie jak Amoksiklav, Augmentin, Taromentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Zinacef, Tarcefoksym (cefuroksym), Klacid, Fromilid (klarytromycyna), czy w cięższych przypadkach Tazocin (piperacylina z tazobaktamem). Przy podejrzeniu infekcji beztlenowcami dodaje się Metronidazol (Metronidazol, Metronidazole).

Największą trudnością w leczeniu zakażeń poporodowych jest rosnąca antybiotykooporność patogenów oraz opóźniona diagnostyka, zwłaszcza w przypadkach o podstępnym początku. Istotnym wyzwaniem pozostaje także odróżnienie fizjologicznych zmian poporodowych od stanu zapalnego. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie sepsy poporodowej, która wymaga natychmiastowej, agresywnej interwencji i hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii. Szczególnej uwagi wymagają pacjentki po cesarskim cięciu, gdzie ryzyko powikłań infekcyjnych jest znacząco wyższe.